zaterdag 13 juni 2015

Geluksrimpels

Donderdagavond, ik kom thuis van een strandfeest en sluip naar boven voor een nachtelijke kus. Terwijl mijn ogen  wennen aan het donker, schrik ik. Er ligt een ander kind in bed. Opgeschoren haren, babyzacht en haarscherp profiel. Terwijl ik naar beneden stommel, vraag ik manlief wat er met mijn kind is gebeurd. "De kapper, je moeder", is zijn korte uitleg. Grinnikend loop ik weer naar boven om nog een paar minuten naar mijn slapende grote kleine man te kijken. Weg nesthaar, weg lange lokken die elke ochtend een strijd met de zwaartekracht aangingen. Het werd tijd en mijn moeder wist dat ík het niet over mijn hart kon verkrijgen.

's Ochtend kruipt kleine man bij ons in bed en op mijn vraag waar mijn kind is gebleven, antwoordt hij met serieuze stem: "Ik ben Job, mama, je herkent me aan mijn ogen, mijn stem en mijn muggenbulten".  Terwijl de kapper mijn kind een halfjaar ouder knipt, lijkt de tijd te vliegen. 

Bij de buren hangt de vlag uit met schooltas. Buurmeisje geslaagd. Maar dat kan helemaal nog niet, vind ik. Ik weet namelijk nog dat ze naar de middelbare school ging en bij ons kwam oppassen. En dat kan toch niet al zes jaar geleden zijn. En als ik met kleine man blader in zijn babyboek, een ware obsessie van hem de laatste tijd, blijf ik hangen bij elk plaatje. Middelste en oudste nog zo klein. Zelfs de opa's en oma's zoveel jonger om het maar niet te hebben over manlief en mezelf. Ik tuur in de spiegel en tel de rimpels om mijn ogen. Geluksrimpels, van al het lachen, troost ik mezelf.  

Vrijdagavond, we drinken wijntjes op het dakterras van vriendin W., met vriendin T. en mijn lief. Kleine man scharrelt wat met auto's en een vliegtuig. Ze vertellen over het festival waar ze afgelopen weekend waren. Supergezellig maar de U's vlogen ze om de oren. "Wanneer is dat gebeurd?" vragen ze zich hardop af en "waarom is die hele volgende generatie in godsnaam zo super beleefd". We grinniken er nog maar wat lachrimpels bij. 


Deze kocht ik ooit voor manlief toen hij veertig werd, ik ga er maar eens aan beginnen...





Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Negen

We vierden het alvast op woensdag, omdat ze donderdag gingen rijden, de vrienden waarmee we vakantie in Portugal vierden. Dat had jij bedach...