woensdag 29 maart 2017

De snordrukkerij voorbij

Ik deed het een paar jaar met heel veel plezier. Yoga. Elke week. Rekken, strekken, inademen... en weer uit. Volgens lief was ik na elke les een paar centimeter groter. Dat was van trots, omdat ik als niet-sportieveling eindelijk iets had ontdekt waar ik blij van werd en dus ook kon volhouden. Tot de klad erin kwam. Yogajuf verhuisde. De winter was koud. En mijn yogabroek versleten.

Ik zocht naar een nieuw yoga-onderkomen, maar schreef me niet in voor de proefles. Ik probeerde het online met Adriene, maar ontdekte dat mijn lijf niet soepel en mijn Engels niet goed genoeg was om de oefeningen op het scherm te volgen. Au! Met een verdraaide nek, vlogen de weken. Nog steeds geen yoga. Mijn sportieve lief zweeg veelzeggend.

Toen brak de lente aan. Ik kon me niet meer verschuilen achter de koude winter. Online zocht ik een nieuwe yogabroek maar wist dat mijn joggingbroek prima voldeed. Het onderkomen had ik ook al gevonden. Vlakbij. Fijne plek. Ruime keuze in lessen. En vriendin D. deed het er al een tijdje met veel plezier. De snordrukkerij was voorbij.

Zou hij het merken vanavond? Een centimeter erbij? Ik heb zin!


woensdag 22 maart 2017

Doe Waka

Klein blogje over groot geluk:


  • Oudste in het toneelstuk van school (Romeo en Julia)
  • Een lief (die mijn blogjes mist)
  • De tekeningen van Lisa Hurwitz
  • Lente!
  • Onverwachte eters
  • Een warm bad met Pure-Castile Soap en daarna ruiken als een speculaasje
  • De nieuwste Flow Magazine
  • Reisplannetjes maken
  • Liedjes van school die in je hoofd blijven hangen. Meezingen?




  • Doe Waka Doe Waka

    woensdag 8 maart 2017

    Vrouwenvoetstukkendag

    Vandaag is het Internationale Vrouwendag ofwel vrouwenvoetstukkendag! Je hebt misschien geen ontbijt op bed gekregen of anoniem kaartje in de bus, maar hopelijk heb je er wel even bij stil gestaan. Deze dag van de vrouw bestaat al meer dan 100 jaar (sinds 1910) en wordt wereldwijd gevierd. Je hebt dat ontbijtje dan misschien gemist, maar bedenk dan maar hoe fijn het is dat het geen commercieel bedachte dag is, maar ontstaan vanuit de politiek en vrouwenemancipatie. Stuk nuttiger dus.

    Bovendien, als je goed hebt opgelet, hoorde en las je de hele dag de meest opvallend weetjes over vrouwen. Bijvoorbeeld dat volgens het CBS de gemiddelde Nederlandse vrouw Maria heet, ze 26,6 uur werkt per week en dat doet in een winkel. Ze verdient nog steeds minder dan de man (maar liefst 7 procent!) maar voelt meer druk. Misschien door mansplaining, wat ik ook voorbij hoorde komen vandaag. Deze term geeft aan dat mannen graag dingen uitleggen aan een vrouw alsof ze het beter weten. Ook interrumperen ze vrouwen vaker en domineren vaker de gesprekken op de werkvloer. Kortom een mooier woord dan betekenis. Maar laten we het niet te lang over mannen hebben op Internationale Vrouwendag.

    De gemiddelde Nederlandse vrouw is - ondanks dat er dus nog best wel wat gelijkheid en minder mannelijk getetter te behalen is - gelukkig! Gelukkig maar! En hoewel ik me geen gemiddelde Nederlandse vrouw voel (wie in godsnaam wel?) kan ik dat beamen. Ik ben niet alleen gelukkig als vrouw omdat ik in vrijheid mijn leven kan leven. Ik prijs me ook nog eens gelukkig met de vrouwen in mijn leven, die me niet alleen op deze bijzondere dag inspireren maar eigenlijk altijd.

    Mijn lieve oma, die tot ver in de 90 haar unieke eigenwijze en zachtaardige ik bleef. Met een open mind en breinaalden in haar hand bleef ze nieuwsgierig naar mijn wereld. Ik denk aan vriendin P,  die ik al veel te lang moet missen, maar met wie ik brutaal en onverschrokken de wereld ontdekte. Ze deed het allemaal net even anders. En vriendin W. die de hele wereld over vliegt, een idealiste vermomd in blauw. Vriendin A. die al net zo reislustig is en stoer in alle omstandigheden. Lang leve vriendin D. die het dagelijkse leven een beetje mooier maakt met kussen door de brievenbus, zelfgemaakte limoncello en slingers. Ik denk aan vriendin S. en haar simple life in Spanje, dreamchaser! Aan vriendin M. - Polletje - met haar wijsheden en aanstekelijke energie.  Ik denk aan al mijn lieve vriendinnen (ook hier niet genoemd) met wie ik - later als ik groot ben - zou willen wonen in Villa Kakelbont.

    Maar vooral ook denk ik aan mijn moeder, aan haar lach en haar wijsheid. Zij is de moeder die je zou wensen en die ik probeer te zijn. Met eindeloos veel liefde, gekdoenerij en eigengereidheid. Wispelturig maar nooit in haar liefde. Nieuwsgierig en doortastend tegelijk. Voor niets of niemand bang, dacht ik als kind. Ik denk het nog steeds. Ze pakt harten in, de mijne al lang geleden. Mijn Italiaanse mama met Amsterdamse roots. Ze wil het niet, maar ik zet haar er gewoon op. Op een voetstuk, mam! En niet alleen vandaag.


    maandag 6 maart 2017

    Stemwijzers, snotneuzen en strijkmanden

    De weken die wervelen als een verhaal zonder kop en zonder staart. Ik probeer te schrijven, maar doe de was, veeg snotneuzen, vul trommels en zit in het theater. Tussendoor probeer ik te bedenken aan wie ik mijn kostbare stem ga geven. Maar tijdens de debatten val ik in slaap op de bank of lees achterstallige kranten. De soundbites vliegen me om de oren en Jesse kan me niet wakker houden. In mijn hoofd talloze lijstjes, van een abonnement op de Correspondent tot mijn neus weer eens bij yoga. Maar het regent. En er wil een kleine man op schoot. Hij zwemt met kikkervoeten voor zijn diploma A. Het vult de zaterdag met geluk. Maar mijn papier blijft leeg. Ik lees me suf en verdiep me in het onderwerp waarover ik wil schrijven. Het ligt me nauw aan het hart, maar wat ik lees, werkt vervreemdend. Ik heb meer tijd nodig en vul nog maar eens een trommel met was. Ik geniet van het woord trommel en vraag kleine man het uit te spreken met zijn rollende rrrr. Tranen op het werk. Onverwachter dan de regen. Over alweer. Weekend als remedie. Vroege vogels op zondagochtend door wekker van oudste. Terwijl zij verder droomt, wrijven wij beduusd in onze ogen. Wakker. We zijn alleen op de wereld in een huis dat slaapt. Onverwacht geluk. Krant, koffie en elkaar. De sneeuwbol staat even stil. Er is vrede op aarde. Zonder een stem te hebben uitgebracht.


    Lievs

    Niets maakt me zo gelukkig als een brief door mijn bus, schreef ik gisteren. En wat denk je... vandaag ligt er een brief op mijn mat! De mag...