zaterdag 19 mei 2018

Kampioentje

Daar sta je. In het midden van het veld. Wat heb je ernaar uitgekeken, het voetbaltoernooi van school. Hoewel niet erg balvast, zit je in het team met de twee beste voetballers van de middenbouw. Want winnen is belangrijker dan meedoen, ook al zegt je moeder iets anders. Oost-Indisch doof voor deze pedagogische poging zitten de tranen hoog iedere keer als je vertelt dat er dit jaar geen medaille is. Denkbeeldig hing die al om je hals, net als vorig jaar toen je met je handen in je zakken (letterlijk) kampioen werd. Even slikken dus maar het mag de pret niet drukken.

Vijf jongetjes sterk. Jij staat in de verdediging en hebt te horen gekregen daar vooral te blijven staan. Je gele hesje is zo lang dat je dit jaar je handen nergens kwijt kan. Af en toe een hand in je mond als de bal gevaarlijk dichtbij komt. De twee beste voetballers van de middenbouw maken hun reputatie waar en schieten jullie team naar de halve finale. Mijn hart maakt een sprongetje want wat vind ik je lief. Een beetje onzeker, een beetje stoer en voorzichtig trots, alsof je diep van binnen weet dat jouw diepste gedachten hebben bijgedragen aan de bijna overwinning.

De finale is tegen beste vriend T. En als het aan jou had gelegen had hij gewonnen. Maar je teamgenoten zijn fanatiek en maken maar liefst 3 doelpunten. Ook jij krijgt de bal, hard tegen je arm als vriendje O. schiet. Au! oh nee Block! is je tweede gedachte en de verontwaardigde blik maakt plaats voor een dromerige glimlach op je gezicht. De scheidsrechter fluit en je mag je voor de tweede keer op een rij kampioen noemen. Hier was het je allemaal om te doen. Want vieren kun je als de beste, nadat je eerst de tranen van T. hebt gedroogd met een dropveter. Met de kartonnen beker in jullie handen maken jullie een ererondje door de school. We are the Champions!

"Toch maar op voetbal?", vraag ik als we aan het einde van de dag een limonade erop drinken. Je knikt verschrikt van nee. De medaille is dit jaar vervangen door een echte beker. En terwijl je deze nog maar eens aanraakt, bedenk je alvast hardop bij wie je volgend jaar in het team wil. Strategisch meedoen, het is ook een talent.

woensdag 16 mei 2018

Loslaten

Het huis is een rommel. In mijn auto slingert een pen, een luister-cd en een verdwaalde boodschappentas. Mijn spullen zijn verdeeld over twee tassen en dus grijp ik de afgelopen dagen steeds mis. Het winterdekbed moet vervangen door het zomerse. En mijn winterkleding mag ook weer onderin de kast. Aan de slag dus. Maar het komt er niet van. Ik kan me er niet toe zetten. Eerst moet mijn hoofd leeg, dan volgt de rest vanzelf. Of zou het ook omgekeerd werken?

Lief zegt me los te laten, dan houdt hij me wel vast. Ik knik en vind hem lief. En ik weet dat dat het enige is wat ik op dit moment kan doen. Piekerhoofd op vakantie sturen. Loslaten dan heb ik mijn handen vrij. Vrij om de kinderen te knuffelen. Vrij om te schrijven. Vrij om de hangmat in de tuin op te hangen. Vrij om met mijn vingers het vredesteken te maken. Peace! En het leven gewoon maar even nemen zoals het komt. Of zoals Alanis Morissette zingt: Wait untill the dust settles



Lievs

Niets maakt me zo gelukkig als een brief door mijn bus, schreef ik gisteren. En wat denk je... vandaag ligt er een brief op mijn mat! De mag...