Dat het nieuwe jaar al voortvarend is begonnen en jij nog wat bedachtzaam achter de feiten aan hobbelt. Vol goede voornemens, zin en plannen. Maar de dagen gaan zo snel en de avonden zijn zo kort. Griep. Ook dat nog. Dat komt ervan als je denkt een lange neus ernaar te trekken. Net in een weekend vol leuke afspraken. De wet van Murphy, mopper je tegen niemand in het bijzonder terwijl je probeert niet te zuchten. Want volgens lief doe je dat veel als je ziek bent. Uitzieken dan maar. Zonder zuchten. Wat een zee van tijd ineens. Tussen het slapen door. Je zou er bang van worden. Het is hollen of stilstaan. Mag je ertussenin? In bed tel je je zegeningen. Het zuchten stopt. Bijna. Als je je maar weer wat beter zou voelen. Dan... lag de wereld aan je voeten. Was je heerser over wekker en agenda. En geen moeite je teveel. Morgen weer.
Over de liefde en mijn liefsten. Over mijn hoofd en mijn hart. Over koffie en brieven. Over chasing dreams. Over gewone dingen die buitengewoon zijn. En over kindness, kussen en kniesoren.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
-
No poo... Een peuter die probeert te vertellen dat hij niet in zijn luier heeft gepoept? Misschien wel. Maar ik bedoel er iets anders mee, ...
-
Vakantie boeken. Ik heb er geen aanleg voor. De reden is keuzestress en een enorme hoge lat. In mijn hoofd heb ik al een ideaal plaatje. E...

Geen opmerkingen:
Een reactie posten