hollen, hoesten en hagel

Vriend M. holde zondag de halve marathon. De Dam tot Dam had hij er al op zitten en dus de smaak te pakken. Van trainen kwam het niet veel meer. En toen werd hij ook nog een beetje ziek. Een beetje. Maar net genoeg om eigenlijk beter niet te gaan lopen. Dat vond ik. Mijn lief vond van niet. Met een paracetamol achter zijn kiezen en zijn nummer en glimlach opgespeld, liet hij zich niet kisten. En als het echt niet ging, dan stopte hij gewoon. Dat beloofde hij mij terwijl hij zijn diepbruine ogen als troef inzette. Ik wist beter, maar zweeg. Ik ken hem al zo lang en zo goed. Natuurlijk liep lief de halve marathon uit. Op wilskracht, want zijn benen waren halverwege het Vondelpark ermee gestopt. Mijn ouders zagen hem tussen honderden anderen het Olympisch Stadion binnenkomen. Hij liep een beetje scheef, zei mijn vader. Zondagnacht moest lief uit bed voor plasjes van A. en E. In het zachte licht van het bedlampje zag ik hem staan, een beetje scheef. De kleine man tilde ik de volgende dag zelf maar naar beneden. Onverstandig, mopperde ik tegen niemand in het bijzonder. Dinsdag gaf vriend M. het na het stampen van de stamppot op. Hij was ziek en trok zich terug in bed. Hij zei niets en wees slechts onder zijn arm. Ik zag het... daar zat zijn ziel. Terwijl lief hoestte, haastte ik me in de hagel naar de winkel voor opkikkers en  pillen. Het hielp maar een beetje. Hij ligt nog steeds ziek op bed. Ik bijt op mijn tong en smeer beschuitjes en maak thee met honing. Vraag je om groots en meeslepend, krijg je dit... hollen, hoesten en hagel!

Ik wil...

Ik wil graag groots en meeslepend! Vriend M. moet er altijd een beetje om lachen maar stiekem wil hij er wel bij zijn als dat grootse en meeslepende voorbijkomt. Als ik terugkijk op mijn leven mag ik niet klagen. Ik heb grootse reizen gemaakt, ben meeslepend en tot over mijn oren verliefd geweest en ik geniet vaak en veel met volle teugen van het leven. Echt groots en meeslepend was het toen ik op mijn 37e mijn allerliefste lief weer terugvond en op mijn 38e mama werd. Je zou denken dat ik mijn portie groots en meeslepend wel heb gehad. Zou je dus denken. Dus. Over twee weken word ik 40 en het kriebelt. Terwijl mijn leven vraagt om de drie R's (rust, reinheid en regelmaat) en ik vaak om 10 uur 's avonds al verlang naar het gezelschap van mijn kussen, wil ik...  Laatst vertrok vriendin M. met haar gezin naar Sydney. Vriend J. deed hetzelfde, zijn grote liefde achterna. Vriendin L. is al een jaar down-under aan het rondreizen. Ik geniet met ze mee op afstand en weet dat mijn grote liefde hierboven in zijn bedje ligt te slapen. Maar af en toe ziet M. de twinkeling in mijn ogen en vraagt: "Wat gaat het worden?" Dan geef ik hem een kus op zijn mond en zeg: "we zullen zien. Met wat geluk hebben we nog een heel leven voor ons.

Sjors

Geen idee dat hij op mannen viel. Hij was in ieder geval leuker dan Andrew en zelfs neon gekleurde vingerloze handschoentjes stonden hem goed. Bij Careless Whisper zwijmelde ik weg en twijfelde welke van de twee vrouwen uit de clip ik het liefste zou zijn: de ware - maar bedrogen - liefde of het spannende avontuurtje. Toen Wham afscheid nam, danste ik de sterren van de hemel op mijn eigen afscheidsfeest van de middelbare school. Mijn liefde haperde even bij 'a different corner' maar toen hij zong 'you gotta have faith' kon ik niet anders dan hem gelijk geven. Zijn MTV unplugged was onnavolgbaar en niemand anders dan hij kon eer betonen aan Freddy Mercury. Die stem, het bereik! Een paar jaar geleden zag ik hem weer, mijn (onbeantwoorde) jeugdliefde. In een uitverkocht Ahoy bezorgde hij me kippenvel. Vandaag zie ik hem weer. Ik heb nu al kriebels in mijn buik.

Huishoudelijke mededeling

Ik begon deze blog omdat ik graag wil schrijven. Nou kan dat natuurlijk ook op papier (al was het maar om het ' gewone' schrijven met een pen niet te verleren) maar een blog leek me wel wat. Een plekje voor mezelf op het wereld wijde web. Kon er ook eens een plaatje bij. Voorzichtig vertelde ik aan wat mensen dat ik een blog was begonnen. Dat leverde de eerste lezers op en ook een beetje blogstress. Ineens schreef ik niet meer alleen maar voor mezelf... Het maakte het bloggen ook wel weer leuker. Ik blog, bekijk mijn statistieken (inmiddels een ' heimelijk genoegen') en hoop op een reactie. Nu weet ik van mijn Vrouwonline-tijd dat de meerderheid van de mensen een 'lurker' is. Dus wel lezen maar niet reageren. Is heel gewoon, ik ben zelf ook meer 'lurker' dan 'reageerder' (rurker?). Tot een vriendin mailde dat reageren niet lukte en ook mijn mams had vergeefs verwoede pogingen gedaan. Gek! Ik dook in mijn instellingen waar toch echt aangegeven staat dat iedereen (echt iedereen op het wereld wijde web) een reactie mag achterlaten op mijn blog. Werkt dus niet. 

Dit is natuurlijk geen wanhopige roep om reacties maar als je het een keer wilt proberen, als je toch hier bent... De mail is inmiddels onderweg naar de helpdeks van Google en tot die tijd is zwijgen goud?

It's mad man!

Alweer twee jaar geleden hesen we ons in netpanty's, toupeerden ons haar en hingen ons vol met sieraden. Als drie overjarige Madonna-look-a-likes zaten we in de kroeg te wachten op de eerste feestgangers. Een kriebel in onze buik en een beetje misplaatst tussen de paar stamgasten die aan de bar hingen. Tot een voor een al onze gasten in jaren '80 stijl verschenen. De een nog mooier dan de ander.  Een Slash-look-a-like, Freddy Mercury himself (met microfoon!), mannen met lang haar, vrouwen in korte rokjes en uiteraard schoudervullingen onder hun beha's. Ons we-worden-38-jaar-feestje barstte los. De best geklede man en best geklede vrouw kregen een tas in de vorm van een cassette-bandje. Er werd very 80's gedanst, gedronken, geflirt en gelachen...

Dit jaar worden we 40. Vriendin T, vriendin W. en ik. En net als twee jaar geleden geven we een feestje. Zelfde plek, ander thema: Mad Men ofwel de late jaren 50.  Ver voor onze tijd, dan voelen we ons nog een beetje jong. De zoektocht naar een outfit is inmiddels in volle gang, de voorpret ook.

Twee jaar geleden, jaren '80 it is!

De foto op onze uitnodiging dit jaar, wat ouder maar wel stijlvol...

Brand...

Alarm! Vannacht in de stilte van de nacht een oorverdovend geloei. Het duurt even voordat ik het kan plaatsen. Ik kijk op de wekker hoe laat het is. Alsof de cijfers van de klok me iets meer kunnen vertellen over het oorverdovende lawaai. Zeven uur. Zeven uur!? De eerste vloek vult de slaapkamer. Dan pas zie ik vriend M. door de gang stommelen. Zijn gezicht op onweer. Gelukkig, ik kan blijven liggen. En terwijl ik mijn ene oor in mijn kussen begraaf, spitst mijn andere oor zich verbaasd. In de kinderkamers blijft het stil. Onbegrijpelijk! Het lawaai loeit voort. Leuk voor de buren, denk ik, terwijl een slappe lach langzaam opborrelt. Ik concentreer me. Boze voetstappen, gerommel, een laatste loei en dan... heerlijke stilte! Vanuit de verte vriend M. die uitlegt hoe hij ons brandalarm met geweld het zwijgen heeft opgelegd. Ik gaap en werp nog een blik op de wekker. Het is pas één uur! Wat een mazzel.

Klagen Loont Echt Absoluut Niet

Vriend M. wilde ooit een blog beginnen met als titel 'Mijn voortuintje'. Aanleiding? Ergernis over de vuilcontainer aan de overkant van ons huis. Op zich is met de vuilcontainer niks mis. Hij houdt zich netjes schuil onder de grond. Met een pasje kunnen buurtbewoners 24 uur per dag, 7 dagen in de week hun vuil kwijt. Handig toch! Wel even wat anders dan opsparen voor de vuilniswagen, zoals ik deed toen ik nog in de stad woonde. Toch kijken we bijna elke dag uit op troep. Troep die netjes naast de vuilcontainer wordt neergezet. Lege dozen, stoelen, plastic, oud speelgoed... noem maar op. Heel veel past gewoon in de vuilcontainer. En wat niet past? Dat kun je opsparen want elke eerste woensdag van de maand haalt de gemeente grofvuil op. Appeltje, eitje. Kind kan de was doen. Zou je denken...

Waarom maken mensen een troep van de wereld waarin ze leven? Waarom voelen mensen zich niet verantwoordelijk? Vanochtend bracht ik mijn stem uit. Ik stemde op een mooi initiatief en een inspirerend tegengeluid. De initiatiefnemer Peter Smith is te volgen op zijn blog www.kleanworldwide.nl. Een Don Quichotte? Misschien. Maar hij zet me wel aan het denken. KLEAN staat voor Klagen Loont Echt Absoluut Niet. Hij heeft gelijk. Vandaag nog ruim ik de troep buiten op. Beloofd!