Van die dingen

* wakker worden en een regenboog door het raam zien
* naar een zomer verlangen zonder herfstige buien
* van je lijstje - na een week vrij - maar 2 dingen kunnen afstrepen
* elke dag te vroeg op het schoolplein staan om maar niet te missen hoe hij naar buiten komt lopen
* beseffen - na een week vrij - dat er geen huisvrouw aan mij verloren is gegaan
* regendruppels op je bril
* altijd je paraplu kwijt zijn
* in de winkel staan terwijl je boodschappentassen nog in de auto liggen
* een boek ontdekken dat voor jou lijkt geschreven (en ook over jou lijkt te gaan)
* op een festival in een seconde denken 'wat een leuke man' en dan ontdekken dat het je eigen man is

Van die dingen

* Een beschuit in stukjes aantreffen in de verpakking
* Een plekje vinden in die leuke strandtent, maar ontdekken dat het de enige plek is zonder parasol en naast drie bierdrinkende Amsterdammers die om een praatje verlegen zitten
* Naar het strand gaan zonder een handdoek mee te nemen en schone kleding en het pas beseffen als kleine man kopje onder gaat in de branding
* Naar Artis ZOOmeravond met de kleine man, die op de heenweg in slaap valt
* Inpakken voor de vakantie op de eerste dag van een hittegolf in Nederland
* Vegetariër willen zijn, maar liever niet tijdens het eten
* Vakantievoorpret verwarren met vakantievoornemens en daardoor al een lichte stress voelen
* In de tuin zitten met een drankje en een stukkie leverworst van Louman en beseffen dat geluk maar een eenvoudig (helaas niet vegetarisch) meisje is

Omdat ie zo lief is: Artis de Partis

Fijn!

* Zelfgebakken appeltaart in de oven

* De rust om een boek te lezen

* Documentaires kijken die al te lang geleden zijn opgenomen (Ethel en 7 up documentary)

* Jelle Brandt Corstius in India (de blik in zijn ogen als hij een flesje heilig water uit de Ganges naar binnen klokt)

* Jelle Brandt Corstius

* Een kleine man die nog steeds 'Dag Sinterklaasje' zingt

* Kinderen die uitslapen

* Nieuwjaarsborrels drinken

* Een keer geen krasje op je pasgelakte nagels

* Muffins versieren (onder het mom van gezellig samen met de kinderen)

* Knutselen (onder het mom van gezellig samen met de kinderen)

* Rondsnuffelen op papiermier.be

* Het magazine van de zaterdagkrant

* De scherpe randjes van Theo Maassen
* Simonedejong.blogspot.nl

40 + 1 = 30

Nog één nachtje slapen en dan ben ik 41. 41! Ik weet het, alles is relatief in het leven, maar 41! Als ik het vertel of opschrijf, denk ik steeds dat we het over iemand anders hebben. En dat is gek. Of niet? Van de week vroeg ik het hier en daar en wat blijkt. In gedachten blijven we steken bij een leeftijd  die ons onbewust bevalt. Onbewust want het is niet zo dat je op een verjaardag besluit, als je de kaarsjes uitblaast: "Zo, hierna stop ik met tellen". Eigenlijk valt het je pas op als je dus - zoals ik - denkt wanneer je verjaardag nadert: 41!? Dan ben je dus voorbij de leeftijd in je hoofd en hart. Niet omdat je niet ouder wilt worden. Graag! Zou het zijn dat je op een bepaalde leeftijd voor zeg 98% bent geworden wie je bent. En daarmee bedoel ik niet dat er daarom nooit meer iets gaat veranderen in je leven. Maar een jaar meer wil niet zeggen dat jij daarmee verandert. Natuurlijk fysiek, maar geestelijk? En dat is, denk ik, het verraderlijke van ouder worden. Terwijl je in de spiegel je gezicht en lichaam ziet veranderen, blijf je in je hoofd jong. In mijn geval denk ik rond de 30. En dat hoor ik van meer mensen om me heen. Ook als ze ouder zijn. Ik weet zeker dat mijn lieve oma, die heeeeeel oud is geworden, in haar hoofd 30 was of misschien zelfs nog wel jonger. Ze had altijd iets meisjesachtigs over zich. En ik zie het ook in de ogen van mijn ouders.

Als ik morgen 41 kaarsjes uitblaas, vier ik het alsof ik 30 ben. Dat zeg ik natuurlijk niet hardop. Ik drink een glas wijn teveel en droom de  wereld aan mijn voeten. Ik kijk vol trots naar mijn patchwork gezin en ben blij het glas te heffen met de mensen die me meer dan lief zijn. Dan stap ik op de fiets het IJ over en ga tegenover mijn lief in ons lievelings eetcafé zitten, knieën tegen elkaar. Op de terugweg doe ik een verjaardagswens met mijn ogen dicht.

41 jaar, het komt wel goed. 

De vaas viert alvast feest.

Lanterfanten

Eigenlijk zou ik nu op weg zijn naar een lang weekend Buenos Aires met vriendin W. die voor KLM vliegt. Dat ging helaas niet door en als troost heb ik mezelf een dag vrij 'gegeven'. Mijn grote man aan het werk, kleine man naar de crèche (nadat ik over het idee was heengestapt dat mij dat een ontaarde moeder maakt). Een hele dag alleen voor mij. Natuurlijk ging om zeven uur vanochtend mijn kleine wekkertje: "Maaaaaaaama" maar ik draaide me nog eens om en genoot half slaperig van de geluiden die van beneden kwamen, de ochtendrituelen van vader en zoon. Omdat ik ze toch nog even wilde zien, sloop ik naar beneden voor een kus en vertrok met een cappuccino en Flow weer naar boven. Gordijnen dicht, bedlampje aan en lezen. Over je comfortzone en hoe leuk het daarbuiten kan zijn. Over lanterfanten (mooi woord!). Over dat we leven in de tijd van de onmiddelijkheid en dat we uitstel niet meer goed kunnen verdragen. Over broers en zussen. Over leuke adresjes en blogs die ik wil ontdekken. Met een goed humeur sta ik op en dan heb ik nog de hele dag voor me. Buiten regent het. Een perfecte dag om te lanterfanten!

Door Flow een leuke nieuwe blog ontdekt: crappypictures.com

Keuzzzzzzes

En dan ligt er ineens een hele avond voor je. Kleine man in bed, grote man in buitenland en meiden bij hun mama. Stiekem lekker, zo helemaal alleen. Ik kan zomergasten kijken op uitzending gemist (van die dame die een migraine-aanval kreeg en mij in Frankrijk nieuwsgierig achterliet). Maar er ligt ook een heel bijzonder boek op me te wachten. Onze tijdschriftenmand puilt uit en kijkt me uitdagend aan: "Je weet dat we wegmoeten als we over de rand uitpiepen" (een belofte die ik ooit in een romantische bui aan mijn opgeruimde man heb gedaan). Dan heb ik nog zin in toastjes met oude kaas, hoewel mijn avondeten nog tussen mijn kiezen zit. En een koffie met veel melk en schuim gaat er ook wel in. Met een stukje bittere chocolade. Oh ja en bloggen natuurlijk. En zal ik daarna eindelijk weer eens in het dagboek voor mijn kleine man schrijven. Of een brief aan vriendin M. Gelukkig valt een en ander wel te combineren, dus ik begin maar eens met koffie en een toastje met kaas. Fijne avond!

En ook nog eens op een niet stylish verantwoord bordje. Volgens mijn schoonmama verslond mijn lief als 18-jarige kilo's kaas, bij voorkeur 's avonds, hele blokken smokkelde hij mee naar zijn kamer. En hij kwam geen grammetje aan.  

Wat vind je daarvan?

* Mopperen omdat de garage een kleinere auto meegeeft dan de auto waar je in rijdt
* Iemand met pech langs de weg zien staan en gewoon doorrijden
* In een volle lift staan en een speld kunnen horen vallen
* Je hardop zorgen maken over de crisis terwijl je met vrienden uit eten bent
* Ongefundeerde meningen over politiek papegaaien
* Eten weggooien omdat je andere plannen maakt
* Van alles denken maar niet hardop zeggen
* Een mascara-borstel op batterijen dat automatisch draait...

Feest!

Terwijl manlief in lichte paniek zijn mailbox uitspit  - op zoek naar mail nummer zoveel met plan X - kook ik twee pannen pasta en haal de keukenkastjes overhoop voor passende Tupperware schalen. Het is inmiddels negen uur ' avonds en morgen is het feest op school van de meiden. Het is al twee weken feest - lees juffendag, verkleeddag, we-bouwen-een-tent-dag, wendag, wandeldag - maar morgen is het echt FEEST met een hoofdletter: ! Oh en verrassing, dus de meiden mogen niks weten. Wekenlang al vult onze mailbox zich met mails van zeer actieve en creatieve ouders. En omdat het plan bijna iedere dag verandert, waren wij - niet zo actieve ouders - een beetje afgehaakt. Tot de feestdag in zicht kwam en er vorige week per mail officieel werd overgestapt op plan X. Alleen wisten wij niet wat plan X was. En toen we dit uiteindelijk ten einde raad bekenden over de mail aan moeder R. kregen we als antwoord slechts een verwijtend stilzwijgen. Gelukkig is manlief niet van gisteren en heeft op eigen houtje plan X van dochter A. tevoorschijn getoverd en heeft hij ook nog eens de feestcode van dochter E. gekraakt. Wij werkende ouders laten ons niet gek maken (wel schuldig).

Het resultaat? Twee schalen met pastasalade, die stiekem op locatie Y te A. bij moeder S. moeten worden afgeleverd (check). Kind A. die morgen op de fiets naar school gaat alsof alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat we de auto laten staan (check). Een extra luxe lunchbox voor kind E. (check), die met opa en oma naar school gaat want zo ver nog niet kan fietsen (check). Oh en een vlaggenwimpel voor juf F. en een tekening voor juf D. (ook al hadden we juffendag volgens mij al gehad, check). Dan nog een regenpak (plan Y), een bikini (plan Z) of stevige schoenen (plan K) (check buienradar... check). ' Middags mag onze lieve E. worden opgehaald... OF in de speeltuin OF in het zwembad OF in de klas. Bij twijfel mogen we bellen (met stichting Correlatie?). Dat is dus om halfdrie. Dan als een Razende Roeland weer naar school want daar wordt onze lieve A. toegesproken op het podium. Camera mee (check). Tissues mee (check).

Manlief en ik hebben erg veel zin in vakantie. Gewoon even helemaal niks en daarna gaan we het allemaal (!) helemaal (!) anders doen. Check!

 

Dat is...

Genieten!


* De eerste seconden van een salmiaksnoepje in je mond
* In bad met je oren onder water
* Weten wat je aan wilt trekken en het ook schoon in de kast hebben hangen
* Een lege wasmand
* Haar dat goed zit (ook nog aan het einde van de dag)
* De pont net halen
* De eerste nacht onder een fris gewassen dekbed
* Een keer geen file
* Je lievelingsliedje op de radio
* Een boek dat je niet weg kunt leggen
* Meeluisteren met andermans gesprek
* Een keer leuk op de foto staan (zie onder)

Dromen

Elke avond, terwijl haar krullen boven het dekbed uitspringen, kletsen we nog even. Voor het slapen even bedenken waar ze over gaat dromen. Maar ik weet het al. De afgelopen weken is haar droom namelijk elke nacht hetzelfde, tenminste haar voornemen om het te dromen: Frankrijk met een hoofdletter en uitroepteken. "Ik ga dromen over Frankrijk en ons zwembad." Lief als ze is, droomt ze ons er allemaal bij. Gelukkig maar. Als ik 's avonds laat ga kijken, ligt ze met een tevreden blik te slapen ' dobberend op haar krokodil'. Niets zo leuk als voorpret, hoewel de nachtjes slapen op de kalender eerst nog wel heel veel waren, lijkt het ineens te overzien en voor te stellen. Vakantie binnen handbereik. Een zalig nietsdoen. Zelfs geen wifi op de plek van bestemming dus spelletjes en boeken winnen het deze vakantie van de aaifoon en -pad. Ontbijten met croissants en daarna als enige zorg waar je in of uit de zon kunt liggen. Net als mijn kleine Eva heb ik last van voorpret en ben ik blij met ons avondritueel zodat mijn vakantiegevoel al een beetje binnensluipt in de dagelijkse drukte. En als ik 's avonds in bed ga liggen, droom ook ik weg. Drie weken alle tijd, alle tijd voor en met elkaar. Daar verheug ik me het meeste op.

Ma petite chérie

Yo...

Ik yoga (hij yogaat, wij yogaen...?) Al bijna twee jaar en dat is lang voor mij. Lang dus om - tegen betaling en vrijwillig - aan lichaamsbeweging te doen. En dan ga ik ook nog bijna elke week. Heel af en toe druk ik mijn snor, maar meestal omdat er dan iets leukers lonkt dan het yogamatje. Gisteren lag ik dus weer in een ingewikkelde yin-yoga-houding die ik vijf minuten moest volhouden, maar eigenlijk al na 1 minuut niet fijn meer voelde. En toch dacht ik gisteren ineens, wat is dit lekker! En wat gaat het veel beter dan de allereerste keer. Toen ik het begrip 'planking'  nog een totaal nieuwe dimensie gaf. Mijn buikspieren gingen het eerste halfjaar zelden mee naar yoga, maar de laatste tijd willen ze nog wel eens meedoen. Ik ben nog steeds geen natuurtalent, met gestrekte handen raak ik net de grond, maar lief zegt altijd als ik thuis kom: "je lijkt weer twee centimeter langer".

Mijn favoriete onderdeel is de ontspanning.  Dan mag ik heerlijk gaan liggen onder een dekentje en hoor ik de stem van de yoga-juf elk onderdeel noemen dat zich mag ontspannen. Dus ook die kiezen niet op elkaar (verrek dat doe ik!). Mijn tenen haal ik niet eens meer, dan ben ik al vertrokken. Meestal word ik wakker van een snurk. Die van mezelf. Maar dan ben ik al tien minuten weggeweest. "Snurkte ik?" vraag ik standaard iedere week en dan antwoordt er standaard iemand iedere week: "Oh, was jij dat?!"

Moe!

Ken je dat? Zo moe dat alles teveel moeite is. Dus op de bank in slaap vallen omdat het teveel inspanning is de trap op te lopen naar het grote en gerieflijke bed. Met make-up op in bed stappen, omdat het zo lang duurt voordat de mascara van je wimpers is geboend. Nog net poetsen maar met de Franse slag. In bed nog even zappen, maar bij dat programma - dat je toch echt heel graag wilt zien - steeds wegzakken en verschrikt wakker worden bij de aftiteling. Zo moe dat je wel bedenkt dat je het slot beneden niet op slot hebt gedraaid, maar te moe om het nog te doen (en vervolgens wel dromen over inbrekers). Zo moe dat je wakker wordt van je eigen gesnurk. En hopen dat je lief naast je niet net zo moe is zodat hij eerder besluit bij de kleine man te kijken die toch heel duidelijk 'mama' roept. Zo moe dat je al kunt huilen als iemand boeh zegt (wel een harde en onaardige boeh). Zo moe dat je eigenlijk gewoon moet slapen en niet bloggen. En terwijl je bedenkt dat dat wel heel saai is, loop je al die hele lange trap op. Welterusten!

Zou het?

Draai je gezicht naar de zon en je schaduw zal achter je vallen (Inayat Khan). Mooi, los van het feit dat de zon dan wel eens een keertje mag gaan schijnen.

Aan tafel!

M. noemt mij wel eens boekhouder van het kleine geluk. Als het even kan wil ik een moment vasthouden door het op te schrijven of op de foto te zetten. Dat heb ik van mijn vader, die fotoalbums vol plakt en agenda's vol schrijft. Mijn aaifoon is dan ook een van mijn liefste bezittingen, want daarmee 'vang'  ik de wereld om me heen, elke mooie lichtinval en geluksmoment. Een van mijn favoriete onderwerpen is eten. Ik denk omdat het vaak samenvalt met geluksmomenten. Uit eten, koffie op een terras, nieuwe dingen proberen, mensen kijken, kletsen en lekker eten dus. M. weet inmiddels al niet beter. Voordat hij begint met eten, wacht hij even tot ik mijn foto heb genomen.

1 x klikken op de foto!

Van die dingen...

* met je sandalen door een plas lopen
* in de verkeerde rij voor de kassa staan
* de zaterdagkrant lezen aan de keukentafel en poes die erbovenop gaat zitten
* je teen voor de zoveelste keer stoten aan de poot van het bed
* bij de eerste slok koffie erachter komen dat je bent vergeten een nieuw nespresso-cupje erin te doen
* voor de zoveelste keer door een dichte hordeur willen lopen
* regen in juni
* voor de zoveelste keer vergeten dat de wijk waar je woont is afgesloten en je dus moet omrijden
* vinden dat je lekker gekookt hebt en tegen vier paar lange tanden aankijken
* denken dat je haar leuk zit, maar het dan in de paskamer van de Bijenkorf ook van de zijkant zien

Lief

Vanmorgen kwam mijn lief in alle haast de trap op gerend. "Jij was toch al naar je werk?", vraag ik hem verbaasd. "Ja, maar ik ben terug gereden want ik was vergeten mijn trouwring om te doen." Dat is nog eens lief!

Wat?

Mijn oor zit dicht. Niet heel bijzonder. Zo'n vier keer per jaar zit ik bij de dokter met een bakje aan mijn oor, terwijl met een grote warmwaterspuit een hardnekkige prop door mijn gehoorgangen wordt gejaagd. Is de vangst gevangen in het bakje aan mijn oor, kan de dokter het zelden laten het vol trots aan me te laten zien. Goh! zeg ik dan maar. Terwijl ik voor de zoveelste keer te horen krijg hoe nauw mijn gehoorgangen zijn. Vertel mij wat. Normale mensen hoeven niet vier keer per jaar aan de warmwaterspuit toch? Het maakt ook niet uit. Er is wat aan te doen. En in de weken dat mijn oor dichtzit, slaap ik nog iets beter. Kwestie van goede oor op het kussen. Maar deze keer vind ik het vervelend. Over een week ga ik trouwen en dan lijkt het me fijn om gewoon te kunnen horen. Ik zeg graag ja op het juiste moment en wil de magie van het moment niet verpesten door 'wat?' door de kerk te schallen (ja, schallen, want ik hoor mezelf namelijk ook niet). Dus ik ben aan het druppelen, met olijfolie extra vierge, zodat de dokter maandag weer op jacht kan.

Gooi maar in de lucht!

Er zijn mensen waar je graag mee praat. Dat wil niet zeggen dat je per se vaak met ze praat. Maar als het gebeurt, voelt het goed. Voor mij is dat V. Ik ken haar al heel lang en ze combineert op een bijzondere manier heel veel verschillende karaktereigenschappen. Ze is rustig, maar kan heel veel vertellen. Ze is nieuwsgierig maar op een integere manier. Ze is nuchter en tegelijkertijd ziet ze zoveel meer dan alleen het aardse. Ze staat bewust in het leven en geniet van al het moois zonder de schaduwkanten te ontkennen. Zaterdag sprak ik V. Het gesprek kwam op de toekomst en dat het soms moeilijk is je hart te volgen. Ik hoorde mezelf vertellen. Ik droomde even hardop. En toen zei V. heel nuchter: gooi het maar in de lucht dat verlangen! En dat ben ik van plan, met een brede lach op mijn gezicht!

 

Een van mijn favoriete foto's

Amélie

Mijn lief vat onze filmvoorkeuren als volgt samen: "Frans, zwart-wit" versus "Dom geweld". Toen we pas samen waren, gingen we vaak naar die Franse films. In de Movies en dan na afloop erover napraten aan de bar. Ik moet toegeven dat hij me nog steeds de bioscoopfilm laat uitkiezen, maar hij heeft inmiddels wel opgebiecht dat het filmhuisgebeuren niet helemaal zijn genre is. En als ik op vrijdag van yoga kom, zit mijn lief zielstevreden op de bank naar bijvoorbeeld Spiderman te kijken. Daar valt hij mij dan niet mee lastig. Ik daarentegen heb zendingsdrang. Een van mijn favoriete films aller tijden is ' Le fabuleux destin d'Amélie Poulain'. (Alleen de titel al!) En als je deze nog nooit hebt gezien, heb je echt iets gemist. De rode draad van het verhaal is Amélie, een vrij eenzaam meisje die ontdekt hoe leuk het is andere mensen gelukkig te maken. De film begint onnavolgbaar door alle karakters voor te stellen aan de hand van hun heimelijke genoegens maar ook dat waar ze een hekel aan hebben. Gisteren speelde een pianist de filmmuziek tijdens onze paasbrunch. Thuis gekomen heb ik de muziek meteen op mijn appel gezet. En nu heb ik eigenlijk zin om de film voor de zoveelste keer te kijken. Maar dat doe ik niet. Wel een filmpje om te delen. Ontdek de geweldige (pratende) bedlampjes!


Gewoon in kleur dus deze Franse film. Ik vind zwart-wit helemaal niet zo leuk. En vriend M. heeft vorige week nog oprecht zitten lachen bij de Franse film 'Untouchables' (ook een aanrader!) Dus zo zwart-wit is het niet...

Koffie?

De koffietic is ook al overgeslagen op mijn kleine man. Als ik zeg: "mama koffie?" wordt dat beantwoordt met een enthousiast "jaaaaaaaaa!". Zittend op het aanrecht, peutert hij het blik met nespresso-cupjes open (doet het daarna ook weer dicht, wat hij zeker niet van mij heeft), puzzelt het cupje het apparaat in, zet een kopje klaar en drukt met zijn duim hard op het knopje 'espresso om wakker te worden'.  Zijn blik daarna is onweerstaanbaarder dan de espresso. George Clooney is er niks bij.