Liefste

Wil je mij gelukkig maken? Schrijf me dan een brief. Handgeschreven met een datum en plaatsnaam in de hoek. Liefste of Beste of een vrolijk Hallo! In mijn hoofd is het voltallige concertgebouworkest al gaan zitten. Tromgeroffel klinkt terwijl ik het niet kan laten de blaadjes te tellen die de brief beslaan. Misschien stel ik het moment van lezen nog even uit zoals je soms het lekkerste voor later bewaart. Dan wacht er op mijn nachtkastje een brief voor het slapen gaan en de gedachte alleen al geeft de dag een gouden randje.

Ik heb veel brieven geschreven en ik heb er veel gekregen. Grappige, ontroerende, lange, korte, liefdes, moeilijke, eerlijke en dappere. Stuk voor stuk bijzonder omdat de afzender je iets van zichzelf geeft. Dat is de magie van een brief schrijven. Ga er maar eens voor zitten en kijk wat er gebeurt.

Gisteren in DWDD zat Jet Steinz aan tafel. Ze stelde het boek P.S. samen met de (volgens haar) 150 opmerkelijkste Nederlandse brieven. Wat een feest, dacht ik, tegelijk met waarom heb ik dit boek niet bedacht en samengesteld. Ze was in archieven gedoken en vertelde vol liefde over elke brief in haar boek dat ze kende bij hart. Samen met Matthijs wenste ze dat mensen weer meer brieven gingen schrijven. Amen, mompelde ik.

Dus, wil je iemand gelukkig maken? Schrijf dan een brief. Handgeschreven met een datum en plaatsnaam in de hoek. Je kunt beginnen met Liefste of Beste of een vrolijk Hallo! En dan komt de brief vanzelf. Zul je zien. Het is magie van de aller betrouwbaarste soort.

Maar niet ongelukkig

Zoals ik al een keer schreef, had mijn lieve tante A. er een pot voor. Die stond op tafel met een pen en papier binnen handbereik zodat ze alle grappige, lieve en wijze uitspraken van haar kleinkinderen kon vangen en bewaren. Inmiddels zijn haar kleinkinderen groot en haar geheugen warrig, maar ik stel me voor dat de zinnen op de papiertjes nog steeds een glimlach op haar gezicht brengen. 

Ik heb geen pot. Maar ook geen goed geheugen. De uitspraken van mijn kinderen zijn willekeurig vastgelegd in rondslingerende schriftjes, in app-berichtjes en af en toe een blog. Jammer van die geen pot, want nu ze ouder worden is het als met die andere pot. Die pot met bonen, liefde en seks. Die hier overigens ook niet staat. Maar ik dwaal af. 

Middelste is een stille wateren diepe gronden. Dat laatste veronderstel ik, maar weet ik niet goed vanwege het eerste. Toen ze kleiner was, bevolkten dromen haar hoofd, dat zag ik in haar ogen. Veel erover vertellen deed ze niet. Ze sprak met oneindig veel kusjes en knuffels. Nu ze groter is, weet ik nog altijd niet wat er allemaal in haar hoofd omgaat. Gesprekken aan tafel voeren we vaak zonder haar. Genoeg aan zichzelf, genietend van het eten, haakt ze pas in als vier paar ogen haar verwachtingsvol aankijken. Met een lichte weerstand - "Wat?" - en klaar om weer snel terug in haar hoofd te gaan.  Niks ergs, behalve dan dat mijn nieuwsgierige aard het niet altijd aankan. Wat denk je dan. Wat voel je dan. Hoe was het dan. Zucht. Gewoon, hoor ik haar zeggen. Bij het naar bed brengen, begint ze meestal wel te vertellen, geholpen door de vraag van de dag. Dan geniet ik van haar kijk op de wereld, haar eenvoudige oplossingen voor schijnbaar ingewikkelde zaken en haar grote hart. Deze week vertelde haar moeder me tijdens de avondvierdaagse dat ze E. had gevraagd of ze gelukkig was. Haar antwoord mag in de denkbeeldige pot: "Natuurlijk mam, ik weet toch niet hoe het is om ongelukkig te zijn." 

Het papiertje valt tussen de talloze uitspraken van haar broer, beter bekend als spraakwater. Zo wilde hij woensdag per se mee met beste vriend T. omdat de poes daar een nest heeft. "En vandaag krijgen de kittens ogen, mama!" 

Pot!

Als hij last heeft van rode bultjes op zijn arm en ik denk dat het geen mug maar een allergische reactie is, verklaart hij - met zijn ogen rollend dat het vast weer die huismijnen zijn. Waarop oudste droog opmerkt of hij die beestjes in huis bedoelt, die ontploffen als je erop gaat staan. 

Pot!

Of vanmiddag, toen hij hoorde dat iemand die we kennen ziek is:

"Ben jij ook nog steeds ziek, mama?" (verbaasde blik terwijl ik hem dagelijks van school haal). 

"Ik ben inderdaad nog niet aan het werk", antwoord ik. 

"Geen zin", concludeert hij terwijl hij een begripvolle arm om mijn schouders legt.

"Nou", lach ik terwijl ik hem probeer uit te leggen dat het anders zit. 

Hij luistert, knikt begripvol en zegt zijn lieve "ooh". 

Dan is hij er even stil van. 

"Hoofdpijn en duizelig", vat hij mijn omslachtige verhaal samen met woorden die uit de lucht komen vallen. 

Ik knik en begrijp dat hij er net zo weinig van heeft begrepen als ik. 

"Maar niet ongelukkig", grinnik ik zachtjes. 

Spraakwater is alweer verdiept in de achterkant van de Donald Duck.

Pot! Als ik er toch een zou hebben...

(bron beeld)

I LOVE YOU - STOP.

Ooit stond ik tot middernacht in de copyshop brieven te kopiëren die vriend M. mij gedurende zijn jaar in Berlijn had geschreven. Elke brief bestond uit minimaal 10 velletjes en soms wilde hij zoveel vertellen dat het er 20 werden. We schreven elkaar zeker elke maand, als niet vaker. Omdat hij ging trouwen - zijn liefde ontmoette hij in Berlijn - leek het me leuk als hij de briefwisseling van dat bijzondere jaar compleet had. Brieven waarin we elkaar openhartig verslag deden van ons leven. Anders dan als we elkaar in het echt zagen. Zijn schrijfsels heb ik bewaard, natuurlijk, tussen alle andere brieven die ik ooit kreeg. Van beste vriendin P. als ze drie lange zomerweken bij haar familie in voormalig Joegoslavië doorbracht, maar ook talloze kattebelletjes en hersenspinsels tussendoor.  Van lief, toen we nog beste vrienden waren en hij mijn eindeloze schrijfsels beantwoordde met korte maar vooral erg grappige A4-tjes. Van eerste liefde A., een liefdesbrief maar ook een goedmaak-brief. Van vakantieliefde C. een lange-afstand-liefdesverklaring in gebrekkig Engels. Hij deed het nog eens bondig over in een telegram:

I - STOP - LOVE -STOP - YOU.

C.

Met mijn moeder schrijf ik brieven sinds ik moeder ben geworden van kleine man. Hoewel ik dacht haar al door en door te kennen, hebben deze brieven haar een andere dimensie gegeven. Dierbaar. Toen ik klein was, schreef ze me al. Dan vond ik een brief in mijn tas als ik op schoolreis was of later op een verre reis. Mijn vader schreef dan ook altijd een of twee velletjes vol. Brieven, het woord alleen al vind ik mooi. Een belofte. Een envelop op de mat met je naam en adres handgeschreven. Geluk. Iemand heeft aan jou gedacht en tijd vrijgemaakt om je te schrijven. Meestal doe ik even mijn ogen dicht om diegene te zien zitten met pen en papier. Dan begint de brief heel netjes en piept halverwege het echte handschrift erdoorheen waardoor je soms moet puzzelen en bedenken dat lusjes vast en zeker kusjes zijn. Nog niet zo lang geleden kreeg ik een brief van vriendin S. waardoor ik heel even bij haar in Spanje was en haar dagelijkse bezigheden. Anders dan de digitale berichtjes die we elkaar ook sturen.

Omdat ik zo van brieven houd, schrik ik van het bericht op Radio 1, dat - na het verdwijnen van veel brievenbussen - nu ook gekeken wordt naar de mogelijkheid brieven voortaan te scannen en digitaal  te versturen. Een alternatief is een centraal afhaalpunt in de buurt. Het laatste hoop ik terwijl ik mijn eerste teleurstelling wegslik. Daar wil ik dan wel werken. Een klein winkeltje met postvakjes tot aan het plafond. Hoopvol komen buurtbewoners binnen. Is er een brief voor ze gekomen? Als ik ze een paar weken heb moeten teleurstellen, adviseer ik ze zelf pen en papier ter hand te nemen en een begin te maken. Schrijf iemand van wie je veel houdt en vergeet het PS niet. Daarin stel je een vraag die alleen per brief te beantwoorden is. Die vraagt om het geduld van een wit papier. Van even ervoor  zitten, aan de ander denken en aan dat wat je wilt zeggen maar misschien nog nooit hebt gedaan. In mooie en afgewogen zinnen. In mijn afhaalwinkeltje  verkoop ik briefpapier en enveloppen in alle kleuren en pennen die het schrijven makkelijk maken. Je kunt er koffie drinken en appeltaart eten en zitten bij een tafeltje aan het raam. Aan een prikbord hangen vrolijke kaartjes met penvriend/in gezocht. De postvakjes vullen zich al gauw met brieven en ik moet iemand aannemen omdat...

Krijg jij wel eens een brief?  Schrijf jij wel eens een brief?

Als je het vandaag doet, kun je 'm nog ouderwets op de post doen. Gaat een postbode 'm bezorgen. Valt hij morgen of overmorgen op de mat. Geluk. En voor je het weet zit er ook iets in jouw postvakje.

Briefgeluk

Hee boek, hoe gaat het?

Hoe gaat het met je boek? Deze vraag werd me een paar keer gesteld de afgelopen week. En terwijl mijn antwoord iedere keer anders was, besefte ik dat ik het niet wist. Als mijn boek een contactpersoon in WhatsApp was, had ik het haar zelf gevraagd.

• Ik: Hee boek, ik moest een paar keer aan je denken deze week. Hoe gaat het?
• Boek: Oh, hee! Wat leuk om van je te horen. Hoe gaat het met jou?
• Ik: Haha, je klinkt verbaasd. Wanneer hebben we elkaar voor het laatst gezien? Alweer een tijdje terug denk ik. Met mij gaat het goed hoor. Maar met jou?
• Boek: Valt mee toch, ik denk dat we elkaar een maand geleden nog hebben gezien. Kort. Je was er met je gedachten niet helemaal bij.
• Ik: Ik kan jou ook niet voor de gek houden he.
• Boek: Dat hoeft toch ook niet. Ik vond het fijn je weer te zien. Ik was ook wel nieuwsgierig hoe het verder zou gaan. Met ons. Nou ja, je begrijpt wel wat ik bedoel. Toch?
• Ik: Ja, jeetje. Ja. Ik ook. Ik bedoel het was fijn om je weer te zien. En ik was ook nieuwsgierig hoe verder.. lief dat je dat zegt. 
• Boek: Ik meen het.
• Boek: Weet je het ook niet zo goed?
• Ik: Euh... nee, ik geloof van niet. Stom toch.
• Boek: Hoezo? Ik weet het ook vaak niet. Een mooi begin toch?
• Ik: Maar we hadden toch al een begin?
• Boek: Dat is waar...
• Boek: So, don't be a stranger?!
• Ik: ...is typing
• Ik: ...is typing
• Ik: ...is typing
• Ik: ok
• Boek: *schraapt keel en zet serieuze blik op* ik zou het fijn vinden je weer eens te zien.
• Ik: *lol*
• Boek: No pressure.
• Ik: Dat weet ik toch. 
• Ik: Maar fijn dat je het zegt. *knipoogt*
• Ik: Nu heb je nog steeds niet verteld hoe het met je gaat. 
• Boek: Met mij gaat het goed hoor. Rustig. Hoewel mijn hart net wel een sprongetje maakte toen jij me een berichtje stuurde. *knipoogt*
• Ik: *Bloost*
• Boek: Zie ik je gauw?
• Ik: ...is typing
• Ik: ...is typing
• Ik: ...is still typing
• Ik: Ja! Heel gauw.
• Boek: *boks*

We are all time travelers...

Van de week zag ik 'm voor de zoveelste keer, de film About Time. In mijn rijtje lievelingsfilms staat hij hoog. Het is een romantische, grappige maar vooral ontroerende film met wijsheden om te onthouden voor het dagelijks leven. De hoofdpersoon is Tim, een aardige maar verlegen jongen die op zijn achttiende te horen krijgt van zijn vader dat de mannen in zijn familie tijdreizigers zijn. Het geeft hem de mogelijkheid terug te gaan in zijn leven om dingen anders te doen. Kan hij daarmee zijn leven naar zijn hand zetten? Dat ontdekt hij gaandeweg. Als hij de liefde van zijn leven tegenkomt, zijn zus gelukkig wil maken en zijn vader ziek wordt.

Wat zou jij doen als je een tijdreiziger was? Naar welk moment in je leven zou jij terug gaan. Wat zou je anders doen? Zou je terug reizen naar een tijd om die nog eens her te beleven. Of is de som van alles bij elkaar opgeteld goed? Ben je hier door wat er toen. En wat zou het over je toekomst zeggen als je wist dat het nog eens over kon.

Tim en zijn vader weten het uiteindelijk. Wat het ze brengt en wat het ze leert. Terwijl ik zoals elke keer op hetzelfde moment een traan wegveeg, knoop ik het in mijn oren. Maar eigenlijk wist ik het al.

Het is de reden van mijn Dagelijkse Dingen.

We're all traveling through time, together, everyday of our lives... All we can do is do our best to relish this remarkable life.

Pot

Mijn tante A. heeft er een pot voor. Een grote glazen die op tafel staat. Daarin stopt ze de grappige, mooie en die-moet-ik-onthouden-uitspraken van haar kleinkinderen. Veel handiger dan mijn rondslingerende schriftjes en instant dagboeken. Die zijn namelijk nooit voor handen als er weer eens iets grappigs of wijs aan de monden van mijn kinderen ontsnapt. Ik denk dan, die wil ik onthouden, maar breek 's avonds in bed weleens teleurgesteld mijn hoofd.

Gelukkig heb ik er ook veel onthouden.

• Papa, ben jij graag moe?
• Vandaag hebben we gepraat op school over de doodheid
• Slagroomboom (slagboom)
• Waarom is het veertien en niet viertien (terechte vraag van middelste)
• Siekensaus (mijn nichtje toen ze nog heel klein was, we noemen het ziekenhuis nog steeds zo)
• Mag ik jouw bakini aan? (neefje tegen middelste op vakantie, bikini is ook nog steeds bakini voor ons)
• Mama, mag je ook met twee iemanden trouwen?
• Ik zie je borstels mama!
• Soms is mijn piemel groot en dan staat hij rechtop (kleine man heeft zojuist het 8e wereldwonder ontdekt)
• Wil je mijn paagina zien? (oudste toen ze heeeel klein was, moet ik erbij zeggen)
• Waarom ga je dood? (achterop de fiets is kleine man het meest filosofisch)
• Mama, iedereen heeft een tweede leven. Ik: misschien wel meer. Kleine man: nee, mama, je hebt twee levens, niet meer.
• Waarom geloof jij niet in God, mama?
• Kleine man over de Kruidvat-reclame 'steeds verrassend, altijd voordelig'. Neeeeeeee, ze liegen gewoon mama!
• Tita (auto natuurlijk)
• Mooie wielen mam (toen was hij 2!)
• Ik wil een knus! (een knuffel en kus in één)
• Mama, privé wil ik nog wel met je kussen, maar niet op school
• Kleine man tegen middelste  - die hem in de hal van de school altijd een filmsterrenkus geeft om te plagen - doe het anders nu alvast, dan hoeft het straks niet. 

Met kinderen kom je niet meer zo vaak in het theater. Maar je haalt cabaret in huis!

En dan heb ik het nog niet eens over de tekeningen van kinderen...

Vrouwenvoetstukkendag

Vandaag is het Internationale Vrouwendag ofwel vrouwenvoetstukkendag! Je hebt misschien geen ontbijt op bed gekregen of anoniem kaartje in de bus, maar hopelijk heb je er wel even bij stil gestaan. Deze dag van de vrouw bestaat al meer dan 100 jaar (sinds 1910) en wordt wereldwijd gevierd. Je hebt dat ontbijtje dan misschien gemist, maar bedenk dan maar hoe fijn het is dat het geen commercieel bedachte dag is, maar ontstaan vanuit de politiek en vrouwenemancipatie. Stuk nuttiger dus.

Bovendien, als je goed hebt opgelet, hoorde en las je de hele dag de meest opvallend weetjes over vrouwen. Bijvoorbeeld dat volgens het CBS de gemiddelde Nederlandse vrouw Maria heet, ze 26,6 uur werkt per week en dat doet in een winkel. Ze verdient nog steeds minder dan de man (maar liefst 7 procent!) maar voelt meer druk. Misschien door mansplaining, wat ik ook voorbij hoorde komen vandaag. Deze term geeft aan dat mannen graag dingen uitleggen aan een vrouw alsof ze het beter weten. Ook interrumperen ze vrouwen vaker en domineren vaker de gesprekken op de werkvloer. Kortom een mooier woord dan betekenis. Maar laten we het niet te lang over mannen hebben op Internationale Vrouwendag.

De gemiddelde Nederlandse vrouw is - ondanks dat er dus nog best wel wat gelijkheid en minder mannelijk getetter te behalen is - gelukkig! Gelukkig maar! En hoewel ik me geen gemiddelde Nederlandse vrouw voel (wie in godsnaam wel?) kan ik dat beamen. Ik ben niet alleen gelukkig als vrouw omdat ik in vrijheid mijn leven kan leven. Ik prijs me ook nog eens gelukkig met de vrouwen in mijn leven, die me niet alleen op deze bijzondere dag inspireren maar eigenlijk altijd.

Mijn lieve oma, die tot ver in de 90 haar unieke eigenwijze en zachtaardige ik bleef. Met een open mind en breinaalden in haar hand bleef ze nieuwsgierig naar mijn wereld. Ik denk aan vriendin P,  die ik al veel te lang moet missen, maar met wie ik brutaal en onverschrokken de wereld ontdekte. Ze deed het allemaal net even anders. En vriendin W. die de hele wereld over vliegt, een idealiste vermomd in blauw. Vriendin A. die al net zo reislustig is en stoer in alle omstandigheden. Lang leve vriendin D. die het dagelijkse leven een beetje mooier maakt met kussen door de brievenbus, zelfgemaakte limoncello en slingers. Ik denk aan vriendin S. en haar simple life in Spanje, dreamchaser! Aan vriendin M. - Polletje - met haar wijsheden en aanstekelijke energie.  Ik denk aan al mijn lieve vriendinnen (ook hier niet genoemd) met wie ik - later als ik groot ben - zou willen wonen in Villa Kakelbont.

Maar vooral ook denk ik aan mijn moeder, aan haar lach en haar wijsheid. Zij is de moeder die je zou wensen en die ik probeer te zijn. Met eindeloos veel liefde, gekdoenerij en eigengereidheid. Wispelturig maar nooit in haar liefde. Nieuwsgierig en doortastend tegelijk. Voor niets of niemand bang, dacht ik als kind. Ik denk het nog steeds. Ze pakt harten in, de mijne al lang geleden. Mijn Italiaanse mama met Amsterdamse roots. Ze wil het niet, maar ik zet haar er gewoon op. Op een voetstuk, mam! En niet alleen vandaag.

Tellen maar...

En als het dan vakantie is...
En als je daar dan heel erg aan toe bent...
Is dat een mooi moment om wat zegeningen te tellen...

1. Een kleine man in dromenland vers geknipt door de kapper waardoor hij zomaar een jaartje ouder lijkt, zacht voelt als een kitten en morgen de kappersklap op school kan verwachten
2. Oudste die met vlag en wimpel haar eerste jaar als brugpieper op de middelbare heeft afgerond. Een cijferlijst om van te dromen met een gemak waar lief en ik ons niet over proberen te verbazen. Zo groot al en zo lief nog steeds.
3. Middelste die alweer naar groep zes gaat volgend jaar, krullerig en dromerig en uniek. Zo ijverig geoefend met taal en rekenen, terwijl ze het aller aller liefste tekent en knuffelt. Mag daar ook een diploma voor komen? 
4. Lief die toe is aan vakantie en veel te hard heeft gewerkt. Te eigenwijs dat ook en me liever dan lief ondanks. 
5. Een kaartje in de bus van vriendin W.
6. Een doosje vakantiegeluk van vriendin D.
7. De allerliefste opa's en oma's die zich stiekem een beetje verheugen. Ook zij hebben even vakantie van halen, brengen, tosti's en aanschuivende kinderen. 
8. Hamburgers eten met de dinsdagavond familie. Proosten op de laatste keer zo en weer een andere keer anders. 
9. Een stapel vakantieboeken. 
10. Tijd om te dagdromen en om te schrijven.

Een slak van klei (Dag 4)

Vriend F. aan de telefoon: "welk cijfer zou jij je leven geven op dit moment?" Terwijl ik zijn meest plechtige stem hoor, zie ik in gedachten zijn pretogen. "Dat zal wel weer een 9 zijn", geeft hij zelf antwoord. "Niet helemaal hoor", speel ik het spel mee, "want vandaag een lekke band en gestrand op punt A terwijl ik op punt B moest zijn. Vandaag was een 6 en dan tel ik de regen niet mee." We praten verder over werk en druk en balans en ineens moeten we tegelijkertijd lachen. "Balans, dikke gans!"

En nadat we zijn uitgelachen vertel ik hem over grote man, de meiden en kleine man. "Hij heeft vandaag een slak van klei gemaakt met een huisje op zijn rug van een dennenappel. En daar heeft hij een liedje bij geleerd. In de auto zong hij het, maar heel zachtjes omdat hij nog niet alle zinnen wist."

"Ik hoor het alweer", zegt F. terwijl op de achtergrond de regen tegen zijn voorruit tikt, "jouw dag was een 9." Zonder woorden knik ik tegen de telefoon. Hij heeft gelijk.

Beeld: A Magical Miniature World Of Snails by Vyacheslav Mishchenko

Dictator

Hij gaat nog niet naar school, maar een wijsneus kunnen we hem gerust al noemen:

* In Burgers' Zoo vraag ik kleine man - als hij al heel lang bij de leeuwen staat te kijken - of hij nu mee wil lopen naar het volgende dier. Hij kijkt me aan, terwijl zijn ogen op verontwaardigd staan: "Dictator!" Terwijl ik mijn lachen moet inhouden, vraag ik hem wat een dictator is. "Dat is een heel stout iemand, mama". Touché.

* Afgelopen weekend ging ik kamperen en wanneer ik afscheid neem van kleine man houdt hij me vast en zegt dat hij bij me wil blijven. "Maar lieverd, je hebt vandaag mannendag", zeg ik. Waarop hij antwoordt: "Maar ik wil liever een vrouwendag".

* Kleine man heeft het niet warm maar bloedheet.

* Ook is hij niet moe maar bekaf. 

* Het zit niet zo, maar het zit eigenlijk zo.

* En "omdat we de twee nieuwe boeken al uit hebben, kijk ik vanavond liever een filmpje". 

Kletskous (dag 9)

Kleine man is 3 jaar, bijna 4. Zijn eerste woordje was bal en daarna volgden al snel ontelbaar veel woorden. Want kletsen is wat hij het liefste doet. De hele dag door. De mama's op een dag zijn ontelbaar, net als de vliegtuigen die moeten gezien en de grapjes die moeten worden gemaakt. Hij is eigenlijk alleen stil als er een bewegend scherm aanstaat of als hij slaapt.

Meezingen doet hij inmiddels ook. Het liefst in de auto en bij voorkeur met Doe Maar: ' Eén nacht alleen, wohohooo, één nacht alleen'. Hij vraagt vervolgens dan wel: 'Waarom één nacht alleen mama?' 'Gewoon, omdat hij lekker wil slapen', antwoord ik dan en hoop dat het nog even duurt voordat hij vragen gaat stellen waarop ik geen antwoord weet. Vanavond wilde hij weten waarom de maan rond is. Ik probeerde tijd te winnen door hardop te herhalen 'Ja papa, waarom is de maan rond?'  En terwijl manlief begon uit te leggen dat de aarde en de zon en maan rond waren omdat dat een natuurlijke vorm is... luisterde kleine man al niet meer naar het antwoord maar vroeg aan ons 'Wat is rond?' 'Euh, de maan?', opperde ik.  'Nee hoor, de wereld!' Die is hier rond en daar rond en heeeeeeeel groot. De wereld hangt in de lucht.' Verbaasd kijken manlief en ik elkaar aan. Heb jij hem dat verteld?

Kortom, de dagelijkse gesprekken met mijn 3-jarige zijn onnavolgbaar en het liefst zou ik de hele dag al zijn zinnen en verzinsels opschrijven. Als een boekhouder van dit kleine geluk.

peetjes.nl

Taal is zeg maar echt mijn ding...

Klein man houdt van nieuwe woorden, elke dag leert hij er wel weer een paar bij. En dan maakt hij de prachtigste zinnen.

* We zetten een tentje op in de tuin. Kleine man krijgt bezoek van zijn twee zussen. Na een minuut al steekt hij zijn hoofd door het kleine raampje: "Mama, het is krap in de tent. Er zitten twee meiden in."
* Ik pas een bikini en de kleine man zit in zijn wagen in het pashokje. "Ben jij bloot mama", giechelt hij. Hij houdt me strak in de gaten via de spiegel. "En daar zijn jouw borstels!"
* We maken een trein van stoelen. Als we allemaal zitten, vertrekken we maar kleine man trekt aan de noodrem. Hij holt naar de boekenkast en legt uit: "We zijn Dribbel vegreten, gevreten, gegeten... vegeten!" Dat is ook zo, we zijn Dribbel vergeten."
* De zin die me altijd doet smelten: "Mama, ik wil op je sjoot."
* Duidelijker dan dat kan hij niet worden: "Mama, ik wil bij jou." PUNT.
* Wil je een toet Job? "Ja, ik wil creme bulee en dan moet papa met de brander!"
* "Mama, mama, mensen hebben een hoofd en kinderen hebben een koppie." Hij denkt even na over zijn eigen zin. Dan: "Mama, mama, kinderen hebben een koppie en dieren hebben een snoet."
* We eten spaghetti: "Dit is echt heerlijk mama!"
* De poes wordt geaaid en grondig bekeken door kleine man: "De kat kan niet praten mama, hij kan alleen miauw."
* We rijden langs een grote bus: "Kijk mama, dat is de sjoolreisbus van Anne".
* "Mama, ik hoorde iemand knipogen", zegt kleine man vanaf de achterbank van de auto. Het blijft even stil. Dan constateert hij: "Dat was ikzelf."

Vaag(ina)

Kleine man zingt graag. Zachtjes in zichzelf als hij met de auto's aan het spelen is. Lekker luid als hij achterop de fiets zit of samen met wie dan ook maar bereid is een deuntje mee te zingen. Favoriet is een vies liedje over een piespot dat hij van zijn opa heeft geleerd, maar ook van het molletje onder de grond en Annie MG Schmidt's mijn opa (wat vervolgens de hele dag in mijn hoofd blijft hangen).

Sinds kort heeft hij een nieuw liedje, zelfbedacht en erg melodieus. Zo op het eerste gehoor dan. Hij zingt het meestal als hij in zijn sas is, lees met twee auto's tegen elkaar aanbotst, ergens vanaf of op mag springen of een dvd-hoesje uit elkaar peutert. Het klinkt als 'laaaa la la'. Tot hij dit weekend naast me op de bank kroop en het 'laaaa la la' op het tweede gehoor  dus ' vaaaaaa gi na' bleek te zijn. Omdat ik manlief meer vertrouw dan mijn gehoor, vertelde ik hem over deze lofzang. " Sinds gisteren al", zuchtte M., maarja ga het maar eens verbieden. Inderdaad. Ga het maar eens verbieden. En intussen zingt de kleine man vrolijk door. Op de schommel in de speeltuin, bij de kaasboer als hij een stukje kaas krijgt en vlak voor het slapen gaan. 'Vaaaa gi na'. Het zal wel overgaan. Of wennen.

De toekomst wacht

Als dan toch een koningslied... Lang leve Stef Bos!

Zal ik blijven?

Lang leve Toon Tellegen! Voor iedereen die wat troost kan gebruiken...


Zal ik weggaan? 

Zal ik verdrietig worden en weggaan? 
Zal ik het leven eindelijk eens onbelangrijk vinden, 
mijn schouders ophalen 
en weggaan? 
Zal ik de wereld neerzetten (of aan iemand anders geven), denken: 
zo is het genoeg, 
en weggaan? 
Zal ik een deur zoeken, 
en als er geen deur is: zal ik een deur maken, 
hem voorzichtig opendoen 
en weggaan- met kleine zachtmoedige passen? 
Of zal ik blijven?

Zal ik blijven?

Toon Tellegen

uit: Alleen liefde,

Querido Amsterdam 2002

En voor als je - net als ik -  er geen genoeg van kan krijgen... 

Illustratie van Mance Post

Heb ik dat gezegd?

Kinderen!

* Kleine man zit op de commode en ik zing het liedje Jingle Bells. Hij kijkt me fronsend aan en zegt: "Nee mama, nee! Niet slee. Jingle Bells met de auto".
* Manlief moet regelmatig voor zijn werk naar het buitenland, tot groot ongenoegen van dochter A. Na lang nadenken had ze bedacht: "Papa, tot je dood bent mag je nooit meer naar het buitenland".
* Op vakantie naar Frankrijk in een propvolle auto. Onder de voeten van krullenbol E. staat onze koelbox. Als we stoppen voor broodjes en wat drinken en E. haar voeten moet optillen, verzucht ze: "Zo heb ik toch ook geen vakantie!"

Dalai Lama

Ik hoor het de hele dag en zou er bijna van naast mijn schoenen gaan lopen. "Mama, ik vind je lief!" Bij het opstaan, bij het ontbijt, bij het tandenpoetsen, bij het slapen gaan. Het mama-ik-vind-je-lief gaat gepaard met een ontwapende glimlach en een glunderend dichtknijpen van zijn ogen. Recht uit zijn hart en tenen. En als er toevallig iemand anders in de buurt is, toont de kleine man zich ook niet de beroerdste. "Papa ook lief", "Oma ook lief", "Anne ook lief", "Poes ook lief". Kortom ik heb een toekomstige Dalai Lama op de wereld gezet of eeuwige flirt... bij het liedje van de Dijk 'Ik heb een groot hart' wiebelt hij verdacht vrolijk mee op de maat.

Wat het ook gaat worden, ik ben alvast de eerste vrouw in zijn leven die kansloos verloren is als hij deze woorden uitspreekt.

Kleine boekhouder

Ik vind schrijven leuk. Toch lukt het me niet altijd. Zo is het al te lang geleden dat ik in het 'babydagboek'  van de kleine man heb geschreven en nog veel langer in mijn eigen dagboek. Een beetje stoffig liggen ze naast mijn bed en kijken me uitdagend aan. Te moe, vertel ik ze af en toe als ik in bed stap. Maar knagen doet het wel. Natuurlijk moet je het leven gewoon beleven. Maar als de tijd aan het vliegen is, wil ik het zo graag vastleggen. Op camera, schrift of blog. Bang om het anders te vergeten. Want dat gebeurt. Job zijn eerste geluidjes, mijn eerste stappen als moeder... ik ben blij dat ik ze heb opgeschreven, want nieuwe herinneringen staan alweer te springen om de vorige te verdringen.

Het zit in de familie, dat willen vastleggen. Ofwel ik kan er niets aan doen, het is de schuld van mijn vader. (Sorry pap!) Ben ik een boekhouder van alle dagelijkse dingen, mijn vader is accountant. Naast de rijen dik met fotoalbums in zijn kamer, schrijft hij al - sinds ik me kan herinneren - elke dag in zijn agenda. We houden bij ons thuis erg van discussiëren, maar als het erom gaat wat we wanneer deden, heeft mijn vader altijd het laatste woord. "Ik weet het zeker", zegt mijn moeder dan stellig over de kerst van 2001. "We vierden het bij jou in de jordaan en je had geen kerstboom staan." Mijn vader luistert het eerst rustig aan om vervolgens nog rustiger te vragen: "willen jullie het zeker weten?" Onwillig knikken we met ons hoofd, waarop hij tien minuten later (jawel hij heeft ook nog eens een geweldig opbergsysteem) met de bewuste agenda in zijn hand weet te vertellen: "Kerst 2001 was erg koud, maar liefst 2 graden onder nul. Jij zat in Thailand en wij vierden Kerst thuis. Willen jullie ook nog weten wat we hebben gegeten...?"

Daar kan niemand tegen op. Ik zeker niet met mijn gatenkaas-dagboeken, losse schriftjes en rondslingerende mooie zinnen en gedachten. Ieder jaar neem ik me voor consequent te schrijven én op te bergen (dat heb ik helaas niet van mijn vader). Natuurlijk lukt dat niet. En dat geeft ook niks. Alles wat ik schrijf is meegenomen, al was het maar omdat het zo leuk is om te doen. En af en toe kom ik een verdwaald schriftje tegen in een lade: ' things that made me smile - 2001' en dan brengt die ene zin me weer terug naar de avond dat...

Later als ik groot ben en met manlief in een te groot en leeg huis woon, vraag ik mijn kinderen en kleinkinderen al mijn dagboeken, brieven en schriftjes door het hele huis te verstoppen. Zoekend naar de krant of mijn sleutels, vind ik dan kleine kadootjes van vroeger.

Ook leuk: in Google zoeken op 'things that make me smile' 

Heupprothese!

Mijn kleine man kreeg het boek voor zijn verjaardag: Dans op Jans van Dr. Seuss. Geweldig! Als kind had ik twee boeken van 'the cat with the hat' en die kon ik dromen: ' Stap op pap' en ' Slaapboek'. En toen ik op huwelijksreis in New York was, kocht ik: ' There's a Zamp in my Lamp.' Want: "Did you ever have the feeling there's a WASKET in your BASKET? ... Or a WOSET in your CLOSET?" kun je toch niet laten liggen. Dr. Seuss maakt de meest bizarre rijmpjes met woorden en wezens die alleen maar bestaan in zijn verhalen. Aanstekelijk leuk! De meiden moeten altijd erg hard lachen als ik het engelstalige boek voorlees, ook al verstaan ze er geen woord van. Ze zoeken de ZAMP achter de LAMP en de ZLOCK achter de CLOCK.

Nu is Job ook aangestoken door het Dr. Seuss-virus en elke avond vraagt hij voor het slapen gaan om 'Dans op Jans'. Zodra hij FRANS en ANS ziet dansen op JANS, schatert hij het uit en roept: "HOP HOP... Au stop!" Ook Saar met het rode haar, vindt hij allesbehalve raar. "DAAAAR!", roept hij - als hij de vier snurkende wezens in bed ziet liggen - "daar SAAR met ROOD HAAR". En aan het einde, als we lezen: 'Pepijn is al slim en kent woordjes als DEZE en DEZE. Maar papa is nog slimmer... hij kent  woorden als EXPANSIEVAT en...' "HEUPPOOTEZE"(lees heupprothese)", gilt Job dan. Ik weet niet waar het goed voor is, maar een uitgebreid vocabulaire kan nooit kwaad. Toch?

Klik op het plaatje voor een grotere afbeelding... Dr. Seuss Quotes that can change your life!

Lanterfanten

Eigenlijk zou ik nu op weg zijn naar een lang weekend Buenos Aires met vriendin W. die voor KLM vliegt. Dat ging helaas niet door en als troost heb ik mezelf een dag vrij 'gegeven'. Mijn grote man aan het werk, kleine man naar de crèche (nadat ik over het idee was heengestapt dat mij dat een ontaarde moeder maakt). Een hele dag alleen voor mij. Natuurlijk ging om zeven uur vanochtend mijn kleine wekkertje: "Maaaaaaaama" maar ik draaide me nog eens om en genoot half slaperig van de geluiden die van beneden kwamen, de ochtendrituelen van vader en zoon. Omdat ik ze toch nog even wilde zien, sloop ik naar beneden voor een kus en vertrok met een cappuccino en Flow weer naar boven. Gordijnen dicht, bedlampje aan en lezen. Over je comfortzone en hoe leuk het daarbuiten kan zijn. Over lanterfanten (mooi woord!). Over dat we leven in de tijd van de onmiddelijkheid en dat we uitstel niet meer goed kunnen verdragen. Over broers en zussen. Over leuke adresjes en blogs die ik wil ontdekken. Met een goed humeur sta ik op en dan heb ik nog de hele dag voor me. Buiten regent het. Een perfecte dag om te lanterfanten!

Door Flow een leuke nieuwe blog ontdekt: crappypictures.com