Paarse pannenkoeken

Het is Lentefeest op school van de kleine man. Dat betekent spelletjes op het schoolplein, talenten op het podium en hapjes die door de ouders worden bereid. Het thema is dromen en het hoogtepunt is de nachtmerrietent waarin de kinderen invaljuf T. moeten trotseren. Kleine man kan niet wachten en komt vrolijk de tent weer uitgewandeld. "Juf T. is in de klas veel enger", concludeert hij. Op zijn spelletjeskaart is hij één stempel dichter bij een broodje Wesp.

De tafels vullen zich met hapjes. Gele, witte en paarse, per klas een kleur. Dat levert op onze tafel paarse pannenkoeken en chemisch uitziende cakejes op. Ik heb het mezelf makkelijk gemaakt met een bakje baba ganoush, crakers en paarse druiven. Die laatste zijn in goed gezelschap van stokjes biet en druif. "Proberen?", vraagt de stokjesvader. "Eh". Eerst maar eens een biertje. De zon schijnt en ik hoef niks. Kleine man is geen kleine man meer, dus hij hoeft niet in de gaten... Stel je voor. Af en toe komt hij vragen naar de bekende weg. Een glaasje Cola. Omdat hij het antwoord al weet, is hij ook snel weer weg.

Het Lentefeest valt bijna samen met sportdag en de avondvierdaagse. Niet vergeten in te schrijven en te betalen ook. Hoeveelste jaar is het ook alweer? In de ouder-app-groep worden begeleiders gevraagd voor sportdag. Een dag later nog steeds en als we willen dat de sportdag doorgaat... Altijd goed voor het toch al eeuwige schuldgevoel van deze moeder. Iets waar lief nooit last van heeft. Heerlijk lijkt me dat. Maar niet voor te stellen. Dus probeer ik af en toe te helpen in de klas. Boeken en tafels aftekenen. Een druppel op de gloeiende plaat. Als je wil, kun je mee op schoolreis, helpen bij het kerstdiner, in de OR of de MR, in de feestcommissie of mee op kamp. Als je wil. Toen kleine man voor de allereerste keer op schoolreisje ging naar het Sprookjesbos, ging ik mee. Drie kleuters om in de gaten te houden waarvan slechts eentje (mijn eigen) in mijn systeem zat. Gesloopt was ik einde dag. Een werkdag was er niets bij. Of die keer naar het theater met middelste. Bus, bovenbouw, stad en theater. Van het stuk kan ik me niks meer herinneren. Ik heb waarschijnlijk even mijn ogen dicht gedaan.

Kortom. Als ze het van mij moeten hebben, zou de sportdag zomaar niet door kunnen gaan. Hoewel ik waarschijnlijk voor de allerlaatste oproep zou zwichten. Schuldgevoel doet wonderen. En natuurlijk zijn die kinderen leuk. Ze maken me vaak aan het lachen als ik tafels of boeken afteken. Boek 103 voor T. of alweer de tafel van acht met A. Een giechel tussen elke som. En op het schoolplein tijdens het Lentefeest. Biertje erbij. Opletten niet nodig. Wat zijn ze leuk. De groten, de kleintjes en die ertussenin. Ook al gaat de baba ganoush weer mee naar huis. Volgende keer gewoon in het gekochte bakje laten, dan weten de kinderen en ouders zeker dat het smeerseltje niet zelf is gemaakt. Maar de volgende keer zal het thema wel oranje zijn of vierkant.

Hee boek, hoe gaat het?

Hoe gaat het met je boek? Deze vraag werd me een paar keer gesteld de afgelopen week. En terwijl mijn antwoord iedere keer anders was, besefte ik dat ik het niet wist. Als mijn boek een contactpersoon in WhatsApp was, had ik het haar zelf gevraagd.

• Ik: Hee boek, ik moest een paar keer aan je denken deze week. Hoe gaat het?
• Boek: Oh, hee! Wat leuk om van je te horen. Hoe gaat het met jou?
• Ik: Haha, je klinkt verbaasd. Wanneer hebben we elkaar voor het laatst gezien? Alweer een tijdje terug denk ik. Met mij gaat het goed hoor. Maar met jou?
• Boek: Valt mee toch, ik denk dat we elkaar een maand geleden nog hebben gezien. Kort. Je was er met je gedachten niet helemaal bij.
• Ik: Ik kan jou ook niet voor de gek houden he.
• Boek: Dat hoeft toch ook niet. Ik vond het fijn je weer te zien. Ik was ook wel nieuwsgierig hoe het verder zou gaan. Met ons. Nou ja, je begrijpt wel wat ik bedoel. Toch?
• Ik: Ja, jeetje. Ja. Ik ook. Ik bedoel het was fijn om je weer te zien. En ik was ook nieuwsgierig hoe verder.. lief dat je dat zegt. 
• Boek: Ik meen het.
• Boek: Weet je het ook niet zo goed?
• Ik: Euh... nee, ik geloof van niet. Stom toch.
• Boek: Hoezo? Ik weet het ook vaak niet. Een mooi begin toch?
• Ik: Maar we hadden toch al een begin?
• Boek: Dat is waar...
• Boek: So, don't be a stranger?!
• Ik: ...is typing
• Ik: ...is typing
• Ik: ...is typing
• Ik: ok
• Boek: *schraapt keel en zet serieuze blik op* ik zou het fijn vinden je weer eens te zien.
• Ik: *lol*
• Boek: No pressure.
• Ik: Dat weet ik toch. 
• Ik: Maar fijn dat je het zegt. *knipoogt*
• Ik: Nu heb je nog steeds niet verteld hoe het met je gaat. 
• Boek: Met mij gaat het goed hoor. Rustig. Hoewel mijn hart net wel een sprongetje maakte toen jij me een berichtje stuurde. *knipoogt*
• Ik: *Bloost*
• Boek: Zie ik je gauw?
• Ik: ...is typing
• Ik: ...is typing
• Ik: ...is still typing
• Ik: Ja! Heel gauw.
• Boek: *boks*

Armoede is geen gebrek aan karakter...

Heb je hem gezien deze week? Aan tafel bij De Wereld Draait Door. Of misschien zag je het filmpje al eerder. Hij ging namelijk viral, Rutger Bregman en wat hij te zeggen had tijdens het World Economic Forum in Davos. Hij vertelde aan Matthijs hoe ongemakkelijk hij was toen hij daar rondliep tussen de rijken en ontdekte tijdens een van de paneldiscussies waar hij aan deelnam dat er niet over belastingen gesproken mocht worden. Diezelfde avond nog bereidde hij een korte speech voor. Hij wist dat hij de volgende dag weer zou aanschuiven bij een panel en dat daar camera's aanwezig waren. Dus toen hij het woord kreeg, pakte hij het moment om de rijke filantropen de eenvoudige waarheid te vertellen. Want eenvoudig is het. De rijken en bedrijven moeten ophouden met belastingontwijking en belasting gaan betalen. Taxes taxes taxes!

Dat behoeft geen ingewikkeld betoog, maar toch gebeurt het niet. En waarom niet? Omdat zij die moeten betalen bepalen. En ze willen niet. Puur eigenbelang. De gevolgen zijn rampzalig. De kloof tussen rijk en arm wordt groter en groter. Uit onderzoek van Oxfam blijkt dat de 26 rijkste personen op de planeet nu evenveel bezitten als de 3,8 miljard armste mensen in de wereld.

...

Rutger Bregman ging viral. Zijn woorden gingen viral. En dat geeft hoop. Rutger Bregman schreef een boek waarin hij pleit voor een basisinkomen. VPRO Tegenlicht maakte er een uitzending over die veel indruk op me maakte. Omdat wat Rutger zegt zo logisch is. Zoveel logischer dan hoe het nu in de wereld verdeeld is. Hij heeft een droom en ik kan niet anders dan die met hem delen. Een basisinkomen als recht voor elk individu. Als je nieuwsgierig bent geworden, neem dan een kwartier de tijd om het Rutger glashelder te horen uitleggen in deze TedTalk.

Held!