Soms

Vriendin C. noemt het onder haar steen zitten. Ik zie het voor me. Een grote zware steen waaronder twee oogjes vandaan piepen. Ze knipperen tegen het felle licht en besluiten dan nog maar even onder de steen weg te kruipen. Soms heb je zo'n week. Van onder je steen zitten. Je moet van alles maar wil helemaal niks. Telefoontjes blijven onbeantwoord en voornemens worden op de lange baan geschoven. Je zit immers onder je steen. Ergens in je hoofd knaagt wel een licht schuldgevoel maar die krijgt de steen niet in zijn uppie omhoog. Alles lijkt mis te gaan en reden om eens diep te zuchten. Je tenen zijn langer dan lang. Zou een potje huilen helpen? Je zegt afspraken af. Kind en man zijn de enige personen in de wereld waar je heel dichtbij wilt zijn. En dan begint de mist net zo plotseling als ie gekomen is weer op te trekken. Lief lacht en vraagt of ik er weer onder vandaan gekropen ben. Ik knik. Gelukkig wel!