Be kind

Gisteren op de bank met mijn lief. Theo Maassen op tv, 24 uur met onze denker des vaderlands: filosoof Rene Gude. Mooie aflevering die ook vandaag nog in mijn hoofd bleef draaien. Rene Gude - ongeneeslijk ziek en door die rotziekte al een been geamputeerd - deelde zijn ideeën over leven. Het  leven. Ons leven. Eenvoudige ideeën in theorie, maar wat zouden ze een enorme verandering kunnen teweeg brengen in de praktijk. Een greep uit de aflevering die - als je hem nog niet hebt gezien - echt de moeite waard is om te zien:

* We zijn altijd bezig met vernieuwen, maar het onderhoud is belangrijk. En inderdaad, kijk alleen naar marketing van producten... we worden overladen met 'better, improved, new formula'. Vernieuwen als doel op zich. Om iets te verkopen want nieuw is immers altijd beter... Rene Gude pleit voor onderhoud, echt kijken naar wat je hebt, het koesteren (waarderen) en natuurlijk, als er iets wringt dan veranderen. Niet per se vernieuwen maar verbeteren.

* "Godverdomme, laten we eens een tijd geen kutopmerkingen maken". Want wat gebeurt dat veel, kutopmerkingen, anderen in een paar woorden afserveren, ongefundeerde meningen spuien. Ook Rene Gude maakt zich er schuldig aan. Maar laten we het eens niet doen, oppert hij. Of zoals mijn oma zei: "Als je niets aardigs te zeggen hebt, zeg dan maar niets."

Met name zijn laatste overdenking raakte me. Het is zo makkelijk om te mopperen, de schuld in andermans schoenen te schuiven, met je vinger te wijzen (ver weg van jezelf). Maar wat zou de wereld er anders uitzien als we eerst eens keer twee keer zouden nadenken, onze woorden zouden inslikken of om zouden zetten in iets positiefs. Ga maar eens na, hoe makkelijk we stempels uitdelen en mensen in hokjes plaatsen. Hoe we ongenuanceerd door het leven struikelen. Ja, ik heb het zeker ook over mezelf.

Dus ik ga het proberen. Gewoon iets vriendelijker zijn. In mijn gedachten. Genuanceerder. In mijn uitspraken. Niet tegenstemmen om het tegenstemmen, maar ook instemmen, al is dat soms moeilijk. Ik denk dat het een verschil maakt. Ik wil het in ieder geval proberen.

http://tvblik.nl/24-uur-met-/rene-gude

Het maakt een wereld van verschil.

Echt? Niet! Of toch?

Meestal begin ik een nieuw jaar vol goede voornemens. Een lijstje, voor een groot deel met oude bekenden en een paar nieuwe gezichten. Eindelijk dat boek! Minder druk. Loslaten. Meer groots en meeslepend...  Het was voor dit jaar niet anders of toch misschien wel. Terwijl we tijdens Oud & Nieuw onze voornemens aan gele post-its en elkaar toevertrouwden, moest ik aan de woorden van vriend F. denken: alles in het leven gaat vanzelf.

De eerste keer dat hij deze wijsheid met me deelde, barstte ik in lachen uit: 'Wel een beetje makkelijk, vind je niet.' Hij vond van niet: "Het is gewoon zo". De man die - zolang ik hem ken - al op zoek is naar zingeving. In boeken, in meditatie, in verre reizen, in muziek... Niet eerder was hij zo enthousiast dan over deze eenvoudige ontdekking: alles in het leven gaat vanzelf. "Maar hoe zit het dan met alle keuzes die je maakt, dromen die je najaagt, toevallige ontmoetingen die toch geen toeval kunnen zijn", werp ik tegen. "Ook dat gaat vanzelf", antwoordt hij onverstoorbaar." Met een 'toch vind ik het een beetje makkelijk' denk ik het laatste woord te hebben.

Maar gek genoeg blijven zijn woorden hangen. Hoeveel invloed heb ik op mijn eigen leven? Natuurlijk maak ik keuzes, maar terugkijkend had ik vooral heel veel toch niet kunnen voorspellen. Laat staan het me voornemen. "Wat vind jij?", vraag ik mijn lief. "Ik heb het altijd al gezegd", vindt hij. Ik moet lachen. Dat is zo. "Maar dan minder filosofisch verpakt toch, als in worst en maakt niet uit", pest ik. "Komt op hetzelfde neer". De tweede onverstoorbare man op een dag.

Dat het geen mannending is, blijkt als vriendin T. er hetzelfde over denkt. "Natuurlijk gaat alles in het leven vanzelf". "Maar waarom dan al die moeite om je big 5 for life te ontdekken", mopper ik. "Ja, je moet het leven natuurlijk wel af en toe een handje helpen en wat wensen het universum in slingeren." 

Ik zie ze meteen zitten daarboven, de dames en heren van de afdeling administratie. Bakjes in en bakjes uit. Belangrijke stempels en eindeloos veel papierwerk. En bij de koffie-automaat mopperen: "Daar beneden denken ze dat het allemaal maar vanzelf gaat."

Dus. Ik weet het nog zo net niet. Want wat houd ik van lijstjes. Van nadenken over waar mijn leven naartoe zou moeten gaan. Van goede voornemens. Van wensballonnen. Toch deed ik tijdens Oud & Nieuw iets minder lang over mijn lijstje. En was ik minder streng tegen mezelf en anderen dan voorgaande jaren. "Een tegenprestatie?" "Ja, schrijf maar op, als stok achter de deur." Maar terwijl ik het zeg, kan ik het niet helpen en lach. Ik denk aan John Lennon.

Life is what happens to you while you're busy making other plans.  

All you need is...

Nog een laatste dan, voor we het nieuwe jaar inluiden. Een moment van bezinning. Tussen de voorbereidingen voor het feestje van vanavond. En voor zover dat lukt met kleine man naast me ("mama, mama, mama"...) en middelste krullenbol ("mogen we vanavond Minoes kijken?"). Wat is het jaar omgevlogen... time flies when you're having fun. Want het was een goed jaar. Het jaar waarin M. een wel erg leuke opdracht kreeg op zijn werk en ik een geweldige nieuwe baan kreeg. Zeker in deze tijd een zegen. Het jaar waarin de meiden het heerlijk hadden op school, middelste nieuwe vriendinnen maakte en oudste het ene feestje na het andere had. Het jaar waarin kleine man de oren van mijn hoofd kletste en elke dag minstens één woord erbij leerde. Het jaar waarin we eindelijk weer eens vakantie vierden in la dolce Italia. Een jaar vol kleine geluksmomenten.

Maar 2013 had ook een rafelrandje. Het jaar waarin neef D. diabetes kreeg, wat een hoop verdriet en zorgen met zich meebracht. Het jaar waarin het niet goed ging met opa H. En natuurlijk was ook dit jaar weer een jaar vol twijfels. Over de juiste balans tussen werk en thuis. Over kleine man zo snel groot zien worden en af en toe de tijd wel stil willen zetten. Over te weinig tijd voor vriendinnen. Over van alles willen doen maar niet doen. Over mijn (stief)moederschap. Maar ondanks dat was het jaar meer goed dan niet goed. Neef D. vindt langzaam zijn weg met de allerliefste ouders en zus die hij zich maar kan wensen. En voor opa H. breekt hopelijk een fijn nieuw jaar aan.

Ik heb vooral veel zin in 2014. Waarin ik me natuurlijk weer van alles ga voornemen en waarvan ik hopelijk een paar dingen ook echt ga doen. Vaker uitgebreid koken (een eetclub?), bloggen, een boekenclub (al begonnen!), weer brieven schrijven aan mijn mams, vaker kaartjes sturen (zomaar), foto-albums maken (ik loop maar een paar jaar achter), een boek schrijven (tenminste beginnen), veel tijd en aandacht voor de allerliefsten in mijn leven, naar Barcelona, een korte vakantie met W. (Buenos Aires of Japan, zo fijn als je beste vriendin stewardess is...), veel lezen, veel kussen en knuffelen met de kinderen en M., elke week naar Yoga, later naar bed, meer geduld en minder scherpe tong...

En voor iedereen die dit leest, wens ik alle goeds voor 2014. Leef het alsof je niets te verliezen hebt, vol overgave en nieuwsgierigheid. Doe iets wat je nog nooit eerder heb gedaan, fluister lieve woorden tegen de mensen van wie je houdt, sta open voor onverwachte ontmoetingen en doorbreek de dagelijkse routine. Maar vooral heb lief!

Gekke dag

Vanmorgen werd ik wakker met het bericht dat Nelson Mandela is overleden. 95 jaar. Ik lees op nu.nl de spijtbetuigingen van enkele van onze ' wereldleiders'. Het klinkt tegenstrijdig en bijna hypocriet uit de monden van sommige. Maar Nelson Mandela stond voor vergiffenis en had elk woord van medeleven waarschijnlijk gewaardeerd. Hij deed wat het allermoeilijkst lijkt maar misschien wel het allermakkelijkst is: de ander tegemoet treden vanuit liefde. Met een onbevooroordeeld hart en hoofd. Na 27 jaar te zijn opgesloten, kon hij vergeven en daarmee maakte hij ruimte voor verandering. Zijn 'truth and reconciliation commission' was gebaseerd op vergeving en naar elkaar luisteren en vormde een belangrijke component in het brengen van democratie in Zuid-Afrika. Om stil van te worden. Een oplossing die zoveel eenvoudiger is dan het oppakken van wapens, vasthouden aan gevoelens van boosheid of haat. Haat als wapen tegen het onbekende?

Een dag om stil te staan bij de wijze waarop je in het leven staat en in het leven wilt staan. Ben ik onbevooroordeeld? Sta ik open voor de verhalen en levens van anderen. Toon ik begrip ook als onbegrip als eerste in me opkomt? Tel ik genoeg mijn zegeningen en zijn deze zegeningen dan meteen mijn geweten om liefdevol en dankbaar in het leven te staan. Met vallen en opstaan misschien. Dat laatste geldt zeker voor mij. Eigenlijk hoef je dan alleen maar naar de foto's van de oude Mandela te kijken en de twinkeling in zijn ogen om het in ieder geval te proberen. Elke dag.

Nelson Mandela - 18 Juli 1918 - 5 december 2013

Geluk

* Een heen en weertje met de pont
* De zwiepende armen van kleine man als hij blij is
* Onverwacht slenteren in de stad
* Niet 1 maar 2 knisperende zaterdagkranten
* De kinderen allemaal in bad
* Surprises en gedichten maken voor Sinterklaas
* Een pak tucjes in de kast
* Buiten koud en binnen warm
* De bruine ogen van mijn lief
* De Peetjes van vriendin P.

Een Peetje tegenkomen als ik Google op ' geluk' 

Van die dingen

* Elke week yoga maar nog steeds je tenen niet kunnen aanraken.
* In de parkeergarage doodleuk tegen een best opvallende pilaar aanbotsen.
* Behoorlijk lang pielen aan het cijferslotje voordat je beseft dat jouw kluisje eentje lager zit.
* Thuiswerken maar beseffen dat de oplader nog op kantoor ligt.
* Elke dag tenminste iets kwijt zijn (bij voorkeur bril of mobiel).
* Ontdekken dat het onmisbare ingrediënt voor je soep waarschijnlijk nog in een hoekje op de supermarktband ligt.
* Te vaak niet op simpele woorden of namen kunnen komen (op het verkeerde moment).
* Een collega zoeken die naast je zit.
* Ontkennen dat het een beetje druk is allemaal...

 Gelukkig is er Loesje!

Piet

Er is al teveel over gezegd. Veel teveel. Maar toen ik vandaag bij de intocht van de Sint alleen maar blije gezichten zag... Overal waar ik keek. Blije gezichten met rode neuzen van de kou. Blije volwassenen en vooral heel veel blije kinderen, dacht ik... hoe kan het dat de onschuld van dit kinderfeest in twijfel wordt getrokken? Hoe kan het? En wat jammer dat de glans er met alle discussie dit jaar wel een beetje af is.

Racisme is er. Overal in onze samenleving. Het gaat samen met domheid. Maar Sinterklaas een racistisch feest? Ik zag vandaag vooral heel veel geluk, saamhorigheid en kinderen die hopelijk nog lang kind blijven. En de zwarte pieten brachten zoals elk jaar een brede glimlach op mijn gezicht. Hopelijk buitelen ze de nare nasmaak van het schelden over en weer weg. Want de discussie werd met de dag racistischer. Maar het feest... Nee, daar wil ik niet aan.