Maf!

Het is maffe marathon bij de Bijenkorf. Maf? Jazeker! Marathon? Jazeker! Ik dacht net vanuit mijn luie stoel wat in de webshop te bestellen. Ik moet alleen nog even geduld hebben... Ik heb namelijk iets meer dan 52.000 mensen voor me.

Nou moe!

Nee, niet veel geblogd. Tot grote teleurstelling van... nouja eigenlijk alleen manlief. En mezelf. Maar de computer was verhuisd naar beneden. En ik moest kleine man kusjes geven. En wat hollen hier en daar. Maar eigenlijk zit het zo. Ik ben zo ... Ik ga het woord niet zeggen, want dan word ik ook nog eens ... van mezelf. En ik ben al zo ... Als ik opsta. Als ik thuis kom. Als ik in de auto zit en mijn gaap de vooruitkijkspiegel in een wazige waas hult. Wanneer ik de kinderen in bed stop, zou ik het liefst naast ze gaan liggen. Met mijn gezicht in hun zachte haar en hun handjes in mijn hand. Maar dat doe ik niet. Als een echte volwassene plof ik op de bank met twee kopjes espresso (een extra voor de zekerheid) en bedenk synoniemen voor dat wat ik niet ga zeggen. In mijn hoofd blijft het leeg. Dan bedenk ik remedies. Zoals blote voeten in het warme zand en roseetjes drinken aan de rand van het zwembad,  rokjesdag, de geur van zonnebrand, slippers met een gele zonnebloem...  maar er is maar een ding dat helpt en ook daadwerkelijk tot mijn beschikking is. Het ziet er hetzelfde uit als het woord...

... ik kijk tegenwoordig tv met één oog open terwijl het andere een dutje doet

Wondere wereld

We hebben er drie.  De kleinste is 2, de grootste is 10 en die ertussen is 7. Bij elkaar opgeteld is dat een wondere wereld. Om 6 uur wakker worden omdat kleine man zo klaarwakker is dat hij een 'toet toet, beng beng, peppie en kokkie'  ten gehore brengt vanuit zijn bedje. En om 11 uur 's avonds in bed een zaklamp op je gericht krijgen omdat oudste met twee logees 'op avontuur' is. Van enkelgrepige antwoorden op elke vraag van oudste  (Was school leuk? Gewoon. Hoe was het feestje? Leuk. Ben je moe? Nope. ) tot eindeloos gebabbel van jongste (bij voorkeur: mamamamamamamamamamamamamamamamama) en middelste (bij voorkeur met een slis of gek stemmetje).

En wij? We schakelen moeiteloos - denken we - tussen een 'vette drop-in' (oudste zit op skateboardles), een falende serie (het commentaar van oudste op peuter-tv), dikkie dik (het favoriete boek van jongste) en juf jet en mees koen (voor de leesbeurt van middelste). Op de wc zitten we met opgetrokken knieën vanwege twee extra potjes (een van jongste en een waarop pop tegenwoordig haar dagen doorbrengt). En het kan zomaar gebeuren dat je in je oude kloffie uit eten gaat met een vriendin omdat je geen tijd meer had je om te kleden. Ook ben je niet meer verbaasd als je (hardop) tegen poes (inmiddels tot
'slappe tinus' gebombardeerd door jongste) zegt: 'zal mama jou wat eten geven' en op het werk zachtjes bij de koffie-automaat 'Nijntje, een lief klein konijntje' zingt.  

Heel vroeger (toen ik nog in mijn up driehoog achter in de jordaan woonde en moe thuiskwam van een dag werken) bedacht ik me weleens ' Stel dat je nu nog voor een stuk of wat kinderen moet zorgen'. Daarna plofte ik op de bank met een snelle salade, afstandsbediening en telefoon binnen handbereik. De avond voor mij alleen.

En nu? Nu ploffen manlief en ik iets later op de bank. Niet omdat we later van ons werk komen. Integendeel. Op kantoor heeft het startschot al rond vijf uur geklonken. En vanaf dat moment is er gejakkerd, gejaagd, gebeld, een file weggekeken en opgehaald. Er is gekookt, verschoond, gebadderd, omgekleed, gelezen, gekeet, gekust, geknuffeld, geschaterd en gezongen. Het potje is gevuld met een grote of een kleine plas. Er is hard gelachen om het windje dat echoode tegen de rand. Er is geoefend met zinnen en met een beetje pech gevlooid op luizen.

En als dan uiteindelijk de plof in ons huis klinkt (sinds oudste een teenager is een uurtje later) komt de wondere wereldbol tot stilstand. Voor heel eventjes dan...

Heimelijke genoegens

* Naar kleine man kijken als hij slaapt
* Naar grote man kijken als hij slaapt (hoewel dat heimelijke genoegen meestal aan hem is voorbehouden)
* Naar kleinste meisje kijken als ze slaapt
* Met mijn grote meisje praten als ze slaapzit (slaapwandelen doet ze gelukkig nog niet)
* Chocoladetaart maken (en vergeten hoeveel suiker en boter je erin hebt gedaan)
* Ally McBeal kijken voor het slapen gaan
* Koude handen warmen aan manlief (lukt alleen niet om dit heimelijk te doen)
* In slaap vallen tijdens yoga (wel pas als we mogen ontspannen)
* Meeluisteren met gesprekken (waar dan ook)
* Naar kleine man kijken op de crèche (als hij me nog niet heeft gezien)
* Overdag een dutje doen
* Eindeloos foto's kijken

Zeg nou zelf...

R.

Ik heb je langer niet dan wel gekend. En ik zou willen dat het anders was. Als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik je voor me. Bruine ogen, zachtaardige blik, stoppelbaardje en een licht scheve glimlach. Alsof je de wereld niet helemaal serieus kon nemen. Je gaf me bijles. Grote broer van beste vriend. Bijlessen die ik niet echt nodig had, maar je kon zo mooi vertellen. Haar foto op de wand. Maar als ik mijn ogen dichtdeed waren alleen wij in de kamer. Het was kort.

Na heel veel jaren maak je weer deel uit van mijn leven. In verhalen, in de muziek die beste vriend (en manlief inmiddels) laat horen, in de boeken in onze boekenkast en af en toe op een foto. Onverwacht. Je bent er in onuitgesproken woorden en in verdriet dat gedeeld niet minder is.

Je maakt me nog steeds nieuwsgierig, maar daar zit nu een scherp randje aan. Je maakt me nog steeds aan het lachen. De gekke dingen die je hebt uitgehaald, je anders zijn en de broer die je was. Maar je bent ook verdomd afwezig. Soms denk ik hoe het anders had kunnen zijn. Maar ik krijg het beeld niet scherp. Behalve dan dat jij er gewoon zou zijn.

Wat zou jij hebben gedaan? In de schoenen van je broer? In de schoenen van je ouders? Ik weet zeker dat je daarop een antwoord had gehad. In theorie dan. De praktijk had je lastig gevonden. En dat is het ook. In een dappere notendop. De harde buitenkant verstopt de zachte binnenkant. Mijn lief in een paar woorden. Van jongere broer naar oudere.

Lieve R., blijf jouw verhalen fluisteren. In de wind, op onverwachte momenten van geluk, in de ogen van mijn lief en de glimlach om zijn mond. Ze zijn mooi en sterker dan al het andere.

Stuff

The
story of problem with stuff:

* Ze zijn met meer dan jij
* Ze lijken belangrijker dan ze zijn
* Voor niet bewegende objecten nemen ze verdomd veel ruimte in
* Voor niet pratende objecten kunnen ze je behoorlijk tot wanhoop drijven.

Vandaag probeerde ik een begin te maken met onze was/rommel/boekenkamer om te toveren tot inspirerende woonbladwaardige tuinkamer (hoorde ik nou iemand lachen?). Dus, zes verhuisdozen met boeken uitzoeken (niet kunnen slijten op rommelmarkt en toch nog geen afscheid van kunnen nemen) en drie kasten leegruimen met nog meer boeken en spullen. Na twee keer diep zuchten en het dubbele aantal espresso's ging ik met een soort van goede moed ertegenaan. Maar terwijl de stapel voor de kringloop groeide, bleven de kasten vol. Achter de eerste rij boeken, bleek een tweede laag verborgen. En boeken zijn de meest verraderlijke vorm van 'stuff'.  De meeste hebben zich op een comfortabel plekje in je hart genesteld. Je hebt met ze gelachen, met ze gehuild. Je hebt ademloos naar ze geluisterd tot ze uitverteld waren... en nu sta je op het punt ze weg te doen. Au! En dan zijn er nog de boeken die je zo graag nog een keer wilde lezen, maar waarvan je inmiddels wel weet... Onbegonnen werk, boeken opruimen. Af en toe riep ik wanhopig naar boven: "Lief, ze nemen het over!" Maar ik stond er alleen voor. "Uit het oog, maar niet uit het hart", fluisterde ik, terwijl ik het volgende boek weglegde. Bij de eerste vijftig dan. Daarna ging het al een stuk makkelijker. Want hoe minder de stapel leek te slinken, hoe harder ik werd. "Boeken moet je doorgeven en niet bewaren" werd mijn mantra. En terwijl ik mijn zoveelste espresso dronk, tilde manlief stiekem de stapel dozen in zijn auto en reed naar de kringloop. "Of alles thuis nog oké was, vroegen ze". Ik lachte en ging verder met opruimen. Niet alles is weg. Welnee. Hoewel ik even op het punt heb gestaan. Welke boeken weg zijn? Eerlijk gezegd weet ik het al niet meer. Dat zegt genoeg. 

Ik weet van niks...

Happy Stuff

* Dat het woord bed er ook uitziet als een bed
* Achterop de fiets
* Een reservering bij een restaurant met een 10- van Johannes van Dam
* Haar dat zit
* Een vals zingend jongetje op de achterbank
* Vriendinnen, tapas en sangria
* Trip down memory lane met spotify en youtube
* Een mini geboortegolf om me heen
* Aanschuiven aan een heerlijk maaltijd die N. voor ons heeft gekookt
* Twee dagen kunnen eten van die heerlijke maaltijd
* 'Het onzichtbare geluk van andere mensen' naast mijn bed
* Een vader die mooie meubels voor ons huis timmert
* Fietsen in de stad met E. en de baret wel 100 x voor haar ogen weghalen
* Aan 'vakantievoorpret' doen ook al duurt het nog wel even
* Op Pinterest zoeken op 'happy stuff'...

en deze foto tegenkomen!