Dag 2020

 Lief 2020, wat ben je verguisd.

Inpakken en weg ermee, vat vriendin T. het samen. Een jaar om snel te vergeten, hoor ik op de radio. Ik blader door mijn blogs om je te vatten. Het begin dat we vierden op Schiermonnikoog, met oliebollen, vuurwerk en elkaar. Het virus in China was ver van ons bed en bleef onbesproken. We telden onze zegeningen dichtbij huis. Lang leve de liefde en onze gezondheid. Mijn voornemens waren kind en dapper te zijn. En vertrouwen te hebben. 

Februari was een sprookje. Ik ging samen met beste vriendin W. naar Marrakech. Een onwerkelijk cadeautje toen vier weken later Nederland op slot ging. Hadden we tijdens de eerste persconferentie nog gegrinnikt toen Mark Rutte per ongeluk de hand schudde van Jaap van Dissel, nu was het serieus. Amsterdam viel stil. We klapten voor de zorg. Zetten boodschappen voor de deur van onze ouders. En hielpen de kinderen met school. 

Tegenover de zorgelijke cijfers van zieken stonden veel lichtpuntjes. Initiatieven om voor elkaar te zorgen. De natuur die onverstoorbaar de lente aankondigde. En het virus dat een vuist leek te maken waar leraren en zorgpersoneel in 2019 voor de straat op waren gegaan. Zou deze crisis een verschuiving veroorzaken? 

Van het kapitalisme van het grote geld naar het kapitalisme van mensen.
Van we willen meer naar we hebben genoeg. 

Zo snel zou het niet gaan. Maar de veerkracht van mensen maakte indruk op me. Ik vond mijn draai en genoot van de tijd en rust met mijn gezin. De wandelingen met vriendin W. en de wekelijkse yoga op de steiger. Het najagen van mijn dromen stelde ik uit. Ik leerde in het nu te leven met een zo goed als lege agenda. Ik puzzelde neuzen en konten aan elkaar. We vierden verjaardagen net even anders. Lief en ik plakten weer een extra jaar aan onze liefde. Ik leerde staarten te delen aan de jongste, te plannen aan de middelste en de moed erin te houden aan de oudste. Ook met mijn snuf erbovenop vond ik ze lief.

Natuurlijk maakte ik me ook zorgen. En miste ik van alles. De eetclub, schrijven in mijn favoriete koffietentje, afspreken met vriendinnen. We annuleerden onze vakantie in Italië en ik vond het naar dat ik op afstand moest blijven van de mensen die me dierbaar zijn.

De keerzijde liet me zien wat belangrijk is. 

We improviseerden verder, verkenden voorzichtig onze vrijheid na de eerste lockdown maar wisten dat het nog niet voorbij was. Het venijn zat in de staart. Niet in de lockdown. Maar in het verongelijkte ongeduld dat als een golf door Nederland ging. De verontwaardiging. Omdat we willen winkelen op Black Friday? Onze skivakantie niet kunnen missen?

Druk met onszelf hoeven we niet verder te kijken dan onze neus lang is. De lessen te leren die jij ons liet zien. De lichtpuntjes die ons de weg wijzen. Dat het ook anders kan. En dat we daar nu het bewijs voor aan het verzamelen zijn.

Lief 2020, ik hoop dat we je niet snel vergeten. En ik hoop dat we met andere ogen naar je gaan kijken. Als de stof is gaan liggen. Ik hoop dat je het begin was van verandering. Dat het niet voor niets is geweest dat je onze wereld ondersteboven hield. 

En voor jou herhaal ik mijn wensen van vorig jaar, omdat ze nog niets aan betekenis hebben ingeboet. Integendeel. Ik wens je meer lichte dan moeilijke momenten. Maak plezier. Koester de wereld op jouw manier en vergeet zo nu en dan het nieuws te volgen. Vertrouw op anderen en op jezelf. De antwoorden komen meestal vanzelf. Je hoeft alleen maar de juiste vragen te stellen.

Wees dapper.
Be kind.
En heb lief.

Want daar komt het wel op neer.

Welke kant op lees jij 2020?

Dag lieve N.

Ik leerde je kennen op de avond voor kerstavond. In Zaandam. Bij vriendin W. Die was namelijk deze traditie begonnen met lekker eten en het dobbelspel van Sinterklaas vanwege haar toenmalige Amerikaanse vriendje en zijn nieuwsgierigheid naar onze Nederlandse gewoontes. Het vriendje vertrok maar de traditie bleef met een wisselende groep vrienden en vrienden van. De eerste keer dat ik je zag, dacht ik dat je bij A. hoorde, allebei een stuk ouder en net zo leuk. Maar je bleek bij D. te horen, hij had je meegenomen en gelukkig maar. Ik belandde - zoals daarna elk jaar - naast je aan de grote ronde tafel en je vertelde me over jezelf. Niet meer samen, wel een trotse vader en een harde werker met een eigen bedrijf. Je hield enorm van reizen en was pas nog met D. op de motor door India getrokken. Je pretogen waren zoveel jonger dan het aantal jaren dat je telde en daar gingen we het sowieso niet over hebben. Wel over dat je zo van dansen hield, vooral de Salsa en dat alle vrouwen zo graag met je dansten. Ik kon me er iets bij voorstellen terwijl ik zacht grinnikte dat je zeker ook van flirten hield. Het was het begin van onze vriendschap, één dag per jaar.

De jaren verstreken, maar nooit zonder in december jouw pittige kip gegeten te hebben (zelfs toen ik heel even vegetariër was). Vanwege het dobbelen verschoven we eindeloos heen en weer aan de ronde tafel, maar we kwamen altijd wel weer naast elkaar te zitten. Zochten elkaar op. Grapjes makend over de cadeaus en elkaar. Er is nog een foto van ons waarop we allebei huilen van het lachen. Dat vat het wel samen. Aan het einde van de avond, als de wijn op was en de cadeaus verdeeld (en in andermans tassen verstopt) kwam je me nog altijd even vertellen hoe mooi ik eruit had gezien die avond en hoezeer je daarvan had genoten. Dan zag ik weer even de jonge man die je was geweest en nam mezelf voor net zo leuk oud te worden. Dansend, reizend en flirtend.

Maar toen werd je ziek. Eerst getroffen door een bacterie. Onverwacht en doodziek belandde je in het ziekenhuis waar je uren op het randje zweefde. De bacterie kreeg je er niet onder, maar de daaropvolgende kerstavond stapte een oude man binnen. Ik schrok. Tot ik onder je gebogen rug, je moeilijke lopen en missende oog weer je scherpe geest ontdekte. Hoewel je herstelde van de bacterie, bleef je ziek. Niet te genezen, ook al leek jij daar anders over te denken. Maar daar hoefden we het niet lang over te hebben, toch? Hoe smaakte de kip? We lachten en kletsten zoals elk jaar. Ik hoefde je nog niet te missen.

Maar het ging snel. Je ziekte. Je val. Thuiszorg en niet meer veel naar buiten. Samen met vriendin W. zocht ik je op. We aten samen en ook deze keer weersprak je scherpe geest je broze gezondheid. We lachten en kletsten. Wat ben ik blij dat ik niet heb gewacht tot de avond voor kerstavond om je te zien. Vannacht overleed je.

Dag lieve N. Ik ga je missen aan de grote ronde tafel. Ik hoop dat je daar weer de Salsa kunt dansen. Met je onvergetelijke pretogen.