Silencio por favor!

Vriendin S. heeft het wel eens gedaan. Een week in stilte. In een klooster. Vriendin V. doet het zelfs ieder jaar. En vriend F. en vriend M. gingen samen de uitdaging aan. Maar vriend M. hield het na twee dagen voor gezien, terwijl vriend F. de week vol maakte. In stilte dus. "Ik vond het confronterend" vertelde hij later, omdat we gewend zijn aan afleiding in welke vorm dan ook. Radio, boodschappenlijstjes, onze telefoon. Als dat wegvalt, ben je ineens alleen met je gedachten."

Het maakte me nieuwsgierig maar toch kwam het er nog nooit van. Tot afgelopen week. "Je krijgt een spreekverbod voor een week".  Een beetje beduusd keek ik mijn dokter aan, hoewel ik zelf de afspraak had gemaakt. Al weken had ik last van mijn keel en bij het minste geringste was ik schor of mijn stem kwijt. "Sexy", zei manlief nog de eerste paar keer. En in de auto zong ik lekker mee met Waylon. Maar na enkele weken werd ik een beetje wanhopig. "Dat is toch niet normaal". Dat laatste bevestigde ook mijn dokter. "Waarschijnlijk heb je poliepen op je stembanden. Ik kan je doorverwijzen naar de KNO-arts voor een vervelend onderzoek maar die schrijft je waarschijnlijk ook een spreekverbod voor. Dus laten we daar maar eens mee beginnen." Dat ik ook een afspraak moest maken met een logopediste om anders mijn stem te leren gebruiken, schoof ik nog even voor me uit. Eerst maar eens deze week zwijgend door te zien komen. "Zit er ook een kuuroord bij?" vroeg ik mijn dokter. Ze lachte: "Het zal niet makkelijk worden, zeker niet met je kleine man om je heen."

Inmiddels ben ik vier dagen verder. Het valt mee en ook weer niet. Tot veel zelfinzichten ben ik nog niet gekomen. Behalve dan dat ik een onleesbaar handschrift heb. Dat zwijgen met een vierjarige om je heen zo goed als onmogelijk is. "Mama, mama, mama, waarom zeg je niets. Mama, mama, mama, waarom zeg je niets." En als ik dan uiteindelijk iets zeg: "Mama, mama, mama, je mag niet praten, want je stem is ziek." Dat manlief nog meer gevoel voor humor heeft dan ik dacht: "Lief, wat ben je stil. Is er iets?" Ooit las ik het verhaal van een westerling die boeddhist was geworden in Thailand. Als mensen hem prezen om zijn dappere besluit, was zijn antwoord: "Ik ben niet dapper, ik heb me afgezonderd van het dagelijks leven, ik werk niet en heb geen mensen om me heen waar ik voor moet zorgen.  Ik vind mensen dapper die in hun dagelijkse drukke leven erin slagen boeddhist te zijn."

Dat probeer ik dus. Niet om een boeddhist te zijn hoor. Maar om mijn stem niet te gebruiken, terwijl het dagelijks leven doorgaat. Voor mijn gevoel wel een beetje zonder mij. Ik blijf thuis van mijn werk. Ik zeg mijn leesclub af en ook mijn allereerste (Ska!-)ouderfeestje van school. Manlief wordt er ook een beetje stil van, maar kleine man kletst voor ons allebei. Vandaag komen middelste en oudste. Hoe zullen zij het vinden. Lekker rustig misschien wel. Geen gemopper over rondslingerende sokken en Duckies. Maar ook geen voorleesverhaaltjes.

Van al dat zwijgen merk ik dat ik van alles wil zeggen. Terwijl ik mezelf niet beschouw als een kletskous. Ik schrijf en luister liever dan ik praat. Of kom ik er nou achter dat ik toch ook wel graag praat? Deze week zal het leren. Tot vrijdag nog.

Wakker maken als de winter begint. Mits er sneeuw ligt.

Hoewel ze prachtig is, met haar donkerrode blaadjes die knisperend op de grond vallen, is ze niet mijn favoriete seizoen. De herfst brengt de blues. Ieder jaar overvalt het me weer. Terwijl de regen op de ruiten tikt en het buiten vroeg donker wordt, slaat het toe. Terwijl mijn hoofd sombert, zou ik het liefst een winterslaap beginnen, die in mijn geval dan de hele herfst zou duren. Bordje op de deur: 'Wakker maken als de winter begint. Mits er sneeuw ligt.' Ik zeg alle afspraken af, vertel op mijn werk dat ik nodig bij moet slapen, houd de kinderen thuis van school en verleid mijn lief naast me te kruipen.

Boeken, kletspraat en knuffels binnen handbereik. De voorraadkast goed gevuld, olie voor in bad en een stapel spelletjes waar we normaal nooit geduld voor hebben. We bouwen een trein door de hele kamer, ik lees alle brieven die ik ooit kreeg, we zingen liedjes en dansen met de gordijnen dicht. Elke avond koken we iets nieuws en minstens een keer in de week bakken we een appeltaart. We vergeten welke dag het is en hebben voortdurend een zondag-gevoel. 

En pas wanneer het tikken en het waaien langs de ruiten stopt en het klinkt alsof iemand een stolp over de wereld heeft geplaatst, doen we voorzichtig de gordijnen weer open om witte vlokken uit de hemel naar beneden te zien dwarrelen. Pas dan komen we weer naar buiten. Voorzichtig en nog een beetje onwennig op onze winterlaarzen. Maar uitgerust en volop zin om sneeuwballen te gooien.

(Bron beeld)

Rijkdom

1. Drie kinderen om voor te zorgen en van te houden
2. Brieven van mijn moeder
3. Wonen in een land waar je niet alleen mag denken wat je wilt, maar het ook mag zeggen
4. Een handvol echte vriendinnen
5. Boeken!
6. Een fijn huis waar je veilig bent voor herfstige buien
7. Een open mind (en mensen om je heen met één)
8. Werk dat je met plezier doet
9. Een ware liefde die wederzijds is
10. De mogelijkheid om te reizen

Ik tel ze, mijn zegeningen. Zachtjes, voorzichtig en uiteraard in willekeurige volgorde. 

(bron: Elizabeth Price)

Consumopperen

Manlief moppert. Aanleiding was een bezoek aan de Bijenkorf dat hij - overigens geheel vrijwillig - ondernam. In zijn up. Zijn sokken en onderbroeken waren namelijk op. "Na 5 minuten had ik het alweer helemaal gehad", valt hij met de deur in huis. "Al die spullen. Al dat consumeren!" Ik lach, met mijn hoofd in de kast. Die ben ik namelijk al de hele dag aan het opruimen. Het resultaat? Een vuilniszak om weg te gooien, een tas voor de textielbak en een stapel voor de IJ-hallen. Het plan is om daar met vriendin A. te gaan staan. "Voel je niet schuldig", zeg ik. "Die paar onderbroeken en sokken van jou compenseren we ruimschoots met deze stapel die weer ons huis uitgaat." "Dat is precies mijn punt", moppert manlief nog even verder. Ik bekijk de stapel. Een kinderwagen, een lamp die bij onze laatste meubelschuif is gesneuveld, een poppenwagen waar middelste nu echt te oud voor is en een houten kapstokje. Van alles hebben we veel plezier gehad en ik hoop dat ze straks weer iemand anders blij gaan maken.

Ik moet aan mijn schoonmoeder denken, die ooit een lamp op straat zette voor het grof vuil, maar deze 's avonds weer binnen haalde omdat het zo koud was buiten en de lamp er zo zielig bij stond. Ik kan me er helaas iets bij voorstellen. Hoewel ik vind dat mijn lief een punt heeft, kan ik ook wel heel blij worden van spullen en er gesteld op zijn. Tegelijkertijd kan ik me wild ergeren aan bijvoorbeeld de overvolle la in onze badkamer. Waarschijnlijk gebruik ik 10% van de spullen die daar staan. Wegdoen dus? Collega J. vertelde dat ze zich had voorgenomen 30 dagen lang elke dag 10 dingen uit haar huis weg te doen. "10 dingen?", reageerde ik geschokt. "Dan houd je toch niks over?" "Het gekke is dus dat dat niet zo is". aldus J. "en dat je het niet eens mist".

10 dingen per dag wegdoen... mmmm... ik houd het voorlopig even bij mijn stapel voor de IJ-hallen. En manlief is ondertussen wel heel blij met de nieuwe sokken en onderbroeken. En dan mag het, wat mij betreft. Consuminderen ook natuurlijk. Maar niet kopen en achteraf klagen. Ofwel Consumopperen is verboden.

Tijger (Dag 22)

Laatst vond ik een oude foto uit 1994 waar ik als 23-jarige opgetuigd voor de kerstboom sta te poseren. Zwart (lycra) jurkje, heel veel gouden kettingen en... een tijgerbontje in mijn haar én om beide polsen. Ik weet het nog goed, die drie matchten met iedere outfit. Vond ik dan. Tijgerprintjes, ze vormen een rode draad in alle kleding die ik ooit heb gedragen als volwassene.

Ik kan de jaren '80 de schuld geven (meteen ook de reden dat mijn haar nooit rustig is gaan liggen) of Amsterdam Noord waar ik ben opgegroeid. Wat de reden ook is, ik ben er nooit overheen gegroeid. In mijn kledingkast hangt altijd wel iets met tijger.

Vandaag kwam mijn doldwaze bestelling binnen met vooral kleding voor de kinderen. Er zat één jurkje voor mij tussen. Je raadt het al... Je kunt het meisje wel uit Amsterdam Noord halen (voor een jaartje of 10 ongeveer), maar Amsterdam Noord niet uit het meisje.

Best stijlvol toch. Bij de Bijenkorf, in de aanbieding en nog niet uitverkocht ;-)

Er zijn ergere dingen, maar toch... (Dag 21)

• Je doldwaze doos van de Bijenkorf die bij een (onbekende) buurvrouw twee huizen verderop zichtbaar in de gang ligt, maar waar al twee dagen niet wordt open gedaan
• Je twee keer in één week verbranden aan het ovenrek
• De verjaardag van je schoonvader vergeten
• Het goedmaken door met je schoonmoeder tijdens het prijzencircus voor haar het juiste dekbed proberen te vinden
• Minstens 50 keer op één zaterdag moeten beloven aan kleine man dat je naar de kermis gaat
• Op de kermis zijn terwijl het met bakken uit de lucht komt
• Een huilende vierjarige in het lunapark op de kermis gerust stellen terwijl je zelf door een draaiende ton probeert te komen
• Ontdekken dat je eigenlijk maar met één bil in de mini botsautootjes past en er net een muntje voor drie rondjes in hebt gestopt
• Willen schuilen voor de regen op de kermis en ontdekken dat de enige droge plek onder het afdak van de suikerspinkraam is
• Je 30-dagen blogvoornemen niet meer kunnen volmaken omdat je op dag 19 en dag 20 op de bank in slaap bent gevallen
• Twee weken strijkwas op een zaterdagavond
• Beseffen dat er ergere dingen zijn, maar toch...

Het leven door een rode bril (Dag 18)

Sinds een paar jaar draag ik een bril. Daarvoor droeg ik lenzen maar van de ene op de andere dag ging dat niet meer. En na een strenge toespraak van de opticien deed ik dat ook maar niet meer. Gelukkig vond ik een best mooie, maar het bleef wel een bril. De hele dag een ding op je neus, met glazen die beslaan, waar druppels op blijven plakken en die al vet worden van een onschuldige knipoog. Kortom bril en ik hebben al jaren al een haat-liefde-verhouding.

Liefde omdat ie nu eenmaal onmisbaar is in mijn leven. Het rijdt een stuk makkelijker, ik herken mensen en bekijk het leven tot in detail. Maar de haat is er ook. Zo droeg ik voor mijn bril altijd grote oorbellen, gouden of zilveren ringen. Met een bril gaat dat niet samen. Teveel! En als ik me heb opgetut voor een avondje weg, is mijn bril zelden de kers op de taart. Manlief zegt me niet anders meer te kennen. Maar dat schaar ik niet onder zijn liefste complimenten. Ik vind mezelf gewoon leuker zonder bril. Minder streng. Bovendien is het leven een stuk leuker zonder vetvlekken voor je ogen.

Laseren dus? Wat zou het fijn zijn om altijd goed te kunnen zien. Bij het opstaan, op vakantie aan zee, bij alles! Ik twijfel er al een tijd over. Manlief heeft het gedaan. Een week nagedacht en toen gewoon gedaan. Hij is er nog steeds heel blij mee. Maar ik vind het doodeng. Ik durf niet eens het voorlichtingsfilmpje te bekijken en toen manlief een dag met lapjes voor zijn ogen op de bank lag, stond ik al te wiebelen op mijn benen. Laseren of een bril.

Ik ga er maar weer eens een nachtje over slapen.