Note to self

• Wasmanden met schoon wasgoed meteen opruimen is woontechnisch gezien beter.
• De deuren van keukenkastjes dichtdoen is woontechnisch gezien beter.
• Nagellak heeft de levenscyclus van een fruitvlieg. Maakt remover onmisbaar. 
• Doppen er niet goed opdraaien betekent een grotere kans op ongelukken (en ruzie).
• Kleding vindt niet uit zichzelf de weg naar de kast (vooralsnog).
• Van uitstel komt afstel... meestal... altijd. 
• Rondslingerende autootjes gaan dwars door sokken heen en doen pijn.
• De scheidslijn tussen rondslingerende spullen en vermist is klein.
• De wekker 's ochtends uitdoen is niet verstandig. 
• Nog 5 minuten blijven liggen 's ochtends zet je op een achterstand van minstens 10 (vreemd genoeg, maar waar). 
• Brillen gedijen bij een vaste plek (lees: eigenaren van brillen, lees: ik en mijn bril)
• Meer dan 10 ballen in de lucht houden, kunnen ze alleen in het circus. En dat is oké. (bij voorkeur herhalen als een mantra)
• Tenslotte: je mist meer dan je meemaakt, helemaal niet erg (in memoriam: Martin Bril)

(Bron beeld)

Wat zou ik zonder jou moeten

Kleine man is ziek. Hij heeft koorts en hoofdpijn. Dat laatste zegt hij, terwijl hij op zijn hoofd wijst. Hij kijkt er een au bij. Ik vind hem zielig en zou met hem willen ruilen, maar echt zorgen maak ik me niet want hij praat nog steeds de oren van mijn hoofd:

• Zaterdag: "Mama, mijn joggingbroek is eigenlijk een oorlogsbroek." Hij bedoelt zijn legergroene broek. " Dat zeggen ze op school. Die broeken hebben ze aan als het oorlog is." Bah, antwoord ik, dan is het eigenlijk geen fijne broek. Want oorlog is niet leuk, je kunt beter met elkaar praten. "Nee hoor mama, oorlog is als iemand een ander land wil en die ander wil dat niet. Dan maak je oorlog." Terwijl ik nog even met mijn mond vol tanden op de bank zit, draait kleine man zich opnieuw naar me om: "Maar ik vind het gewoon een joggingbroek hoor."
• Zondag: kleine man en ik zijn alleen omdat grote man in Barcelona zit en de meiden bij hun moeder zijn. We hebben alle tijd en terwijl ik de was vouw, ontdekt kleine man opnieuw zijn speelgoed. Tevreden kijkt hij naar me: "Wat zou ik zonder jou moeten mama. Dan zou ik niks kunnen, niet naar buiten, niet spelen, geen dingen kopen... en ook niet knuffelen." Ik lach naar hem en voel me volmaakt gelukkig. 
• Zondag: we halen grote man van Schiphol en kleine man zit koortsig achterin de auto onder een dekentje. Hij heeft 'last van zijn ogen' terwijl hij erin wrijft en 'hoofdpijn' terwijl hij wijst op de zere plek. Dan is het even stil. Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel naar mijn zieke mannetje als er een lach op zijn gezicht verschijnt: "dat moeten we vaker doen, mama. Zo met zijn tweeën." 
• Vandaag: Oma past op kleine man. Zoals altijd met alle geduld van de wereld. Kleine man hangt en voelt zich ongelukkig maar wil het toch even kwijt: " Oma, ik moest aan je wennen. Maar nu ben ik aan je gewend."   

De wondere wereld van mijn vierjarige kleine kletskop

Mmmmmm

• Duet Hold Me van Douwe Bob en Anouk
• Vele hemels boven de zevende van Griet op de Beeck (... ik duim voor dromen die zo mooi zijn dat ze eeuwig mogen duren. ik duim dat ge nu zijt waar het prachtig is ergens hoog of ver. ik weet het niet maar bij voorkeur alvast vele hemels boven de zevende...)
• Butter Chicken van Balraj (goed tegen de griep!)
• Foto's van verre landen toegestuurd krijgen van vriendin W.
• Uitslapen en daarna ontbijten met warme toast en een zachtgekookt ei
• De kinderen missen en ze weer ophalen van een nachtje logeren
• Verheugen op een nieuwe aflevering Boer zoekt Vrouw

On hold

Een hoofd vol goede voornemens. Nu het lijf nog. Met een weekend vol leuke plannen in het vooruitzicht, bracht ik de vrijdag in bed door. Niet vrijwillig. Wel met snot en overal pijn. Griep, whatsappte ik - met een uitroepteken - naar de mensen die mij die dag nog ergens verwachtten. Om vervolgens weer snel in slaap te vallen. Een winterslaap in één dag gestopt en toen ik wakker werd, sneeuwde het en kroop een ijskoude lief naast me in bed. "Heb ik vandaag nou helemaal gemist?", fluisterde ik. "Nee hoor, niks gemist, koud buiten", was het korte antwoord van de koukleum.

Ik houd niet van ziek zijn. En ik ben er ook niet goed in. Hoofd denkt het namelijk altijd beter te weten dan lijf. Dat het dus niet uitkomt of dat lijf zich niet moet aanstellen. Maar zo af en toe trekt lijf een lange neus en steekt zijn voet uit waardoor we onderuit gaan. En dan zit er niets anders op dan er aan toe te geven. Onder een dekentje met lichte tegenzin. De goede voornemens en leuke plannen voor het weekend on hold.

Weg van de supermarkt

Als je mijn blog al een tijdje leest of me kent, weet je  dat ik een zendelinge ben. Voor mijn lief is dat één van de redenen waarom hij zoveel van me houdt. Gelukkig maar want het is sterker dan ik. Af en toe hoor ik mezelf zenden en de ander vermoeid kijken en dan nog... Als ik iets ontdek, moet ik het delen. Het liefst met de rest van de wereld, maar minstens met de mensen om me heen. En dan wil ik ook nog dat de ander er iets mee doet. Sterker dan ik, had ik dat al gezegd? Je bent gewaarschuwd...

Dit weekend kocht ik het boek 'Weg van de supermarkt'  en las het (bijna) in één ruk uit. En nu wil ik dus dat iedereen dit boek gaat lezen. Omdat het tegelijkertijd zo logisch en verbijsterend is wat Gerrit Jan Groothedde schrijft. Verbijsterend hoe supermarkten in Nederland een monopolie vormen. En de schade die ze daarmee aanrichten. Omdat winst hun enige oogmerk is. Niet onze gezondheid. Niet kwaliteit. Niet smaak. Niet boeren en producenten. En dat het dus logisch is wat de schrijver probeert in zijn boek: weg te geraken van de supermarkt. Op zoek naar alternatieven, echt lekkere groenten en fruit, eerlijke zuivel, vlees, vis en  goed brood, onbewerkt eten, geen pakjes, zakjes en talloze (onnodige) toevoegingen. 

Terwijl de armoedige feiten in het boek zich opstapelen, moet ik evengoed regelmatig lachen om de schrijver. Zijn voornemen om een halfjaar bij de supermarkt weg te blijven, valt niet mee. Maar wat is hij eerlijk, grappig en daardoor aanstekelijk en inspirerend. Geen saai boek dus of een fel manifest, maar wel een kritische kijk op onze huidige maatschappij die je als vanzelf aan het denken zet. Tussen het schaterlachen door. Een ontdekkingsreis ook naar de alternatieven (ze zijn er!) buiten de supermarkt. 

Gerrit Jan Groothedde is positief gestemd aan het einde van zijn boek. Hij heeft zijn onafhankelijkheid terug en vooral: hij is veel lekkerder gaan eten.  Wil jij dat ook? Dan is dit boek een goed begin. Je was gewaarschuwd...

Things that make me smile

In de winter moet je ze soms even opschrijven. In de hoop dat de mist dan weer optrekt.
Things that make me smile:

• Het eerste partijtje van kleine man, morgen bij vriendje F. 
• Naar het tassenmuseum ter ere van de verjaardag van middelste (dodelijk saai volgens oudste)
• Kopjes koffie op bed van lief voordat hij voor dag en dauw de deur uitgaat om baantjes te zwemmen
• Een woensdagochtend helemaal alleen voor mezelf (min een halfuur piekeren over wat met deze tijd te doen)
• Aan de deur van kleine man en middelste luisteren hoe de allerliefste zus haar kleine broertje nog een verhaal vertelt voor het slapen gaan
• De slappe lach van kleine man en middelste in bad (en in de auto en aan tafel en...)
• Het oneindige geklets van kleine man dat begint zodra hij wakker wordt en pas weer stopt als hij slaapt
• Kaartjes voor Acda en de Munnik, Claudia de Breij én Freek de Jonge (nu nog oppas)
• Uit eten met vriendin A. zoals we traditiegetrouw in januari doen om het nieuwe jaar in te luiden
• Vegetarische lasagne, bedacht en gemaakt door oudste... lekker!
• Bloggen!

Imagine

Ze willen niet uit mijn hoofd. De beelden. De geluiden. De twee mannen in het zwart. De politie-agent op straat die om genade vraagt. Tevergeefs. De oorverdovende schoten. Wat zijn het er veel. Als een slechte film draaien ze in mijn hoofd. Ik schep moed uit de massale verontwaardiging die in vele vormen tot uiting komt. De prachtige, grappige en scherpe cartoons, die uitbeelden waar woorden tekort schieten. De mensen op straat en de potloden die ze boven hun hoofd houden. De ontelbare Charlies en ontroerende Ahmeds die opstaan en zich laten zien aan de wereld. Het troost me maar sust mijn angst niet. Want het is niet genoeg om een einde te maken aan blinde haat en oneindige domheid. Was het maar waar. Dat liefde alles overwint. De zucht naar macht. Geld. Geloofswaanzin.

De oplossing is ontwapenend simpel. We ontwapenen de wereld. Alle wereldleiders die de mars meeliepen in Parijs geven het goede voorbeeld. We laten zien wat moed is en verschuilen ons niet langer achter wapens. We doorbreken de cirkel van angst en het rad waarin we al eindeloos draaien. Elk individu levert zijn wapens in. In ruil voor pen en papier. Voortaan gebruiken we onze stem voor de strijd. In het ergste geval onze vuisten. De wapenindustrie wordt stilgelegd en legt zich toe op het produceren van pleisters. Pleisters met plaatjes. Zodat volwassenen weer het kind in zich ontdekken. En als je denkt dat het onmogelijk is. Denk dan nog eens goed. 

Imagine. It isn't hard to do...