Heupprothese!

Mijn kleine man kreeg het boek voor zijn verjaardag: Dans op Jans van Dr. Seuss. Geweldig! Als kind had ik twee boeken van 'the cat with the hat' en die kon ik dromen: ' Stap op pap' en ' Slaapboek'. En toen ik op huwelijksreis in New York was, kocht ik: ' There's a Zamp in my Lamp.' Want: "Did you ever have the feeling there's a WASKET in your BASKET? ... Or a WOSET in your CLOSET?" kun je toch niet laten liggen. Dr. Seuss maakt de meest bizarre rijmpjes met woorden en wezens die alleen maar bestaan in zijn verhalen. Aanstekelijk leuk! De meiden moeten altijd erg hard lachen als ik het engelstalige boek voorlees, ook al verstaan ze er geen woord van. Ze zoeken de ZAMP achter de LAMP en de ZLOCK achter de CLOCK.

Nu is Job ook aangestoken door het Dr. Seuss-virus en elke avond vraagt hij voor het slapen gaan om 'Dans op Jans'. Zodra hij FRANS en ANS ziet dansen op JANS, schatert hij het uit en roept: "HOP HOP... Au stop!" Ook Saar met het rode haar, vindt hij allesbehalve raar. "DAAAAR!", roept hij - als hij de vier snurkende wezens in bed ziet liggen - "daar SAAR met ROOD HAAR". En aan het einde, als we lezen: 'Pepijn is al slim en kent woordjes als DEZE en DEZE. Maar papa is nog slimmer... hij kent  woorden als EXPANSIEVAT en...' "HEUPPOOTEZE"(lees heupprothese)", gilt Job dan. Ik weet niet waar het goed voor is, maar een uitgebreid vocabulaire kan nooit kwaad. Toch?

Klik op het plaatje voor een grotere afbeelding... Dr. Seuss Quotes that can change your life!

Heeft u dat ook wel eens...

Nog even snel boodschappen doen op mijn vrije dag. Een tas van de ap en een tas met lekkernijen van de kaasboer. Oh ook nog even een bos tulpen want dat luidt het weekend zo lekker in. Op naar de auto terwijl het begint te hozen. Terwijl ik nog denk 'wat een geluk dat ik met de auto ben', stuitert bij het opendoen van de achterklep mijn autosleutel op de grond. Kling, klong, verdwenen... Weggestuiterd onder mijn auto. Als ik buk, zie ik hem liggen. Een behoorlijk stuk onder mijn auto. Misschien via de zijkant? De glimmende spoilers van mijn auto lachen me uit. Zo kan ik er niet bij. Er zit dus niets anders op. Eerst op mijn knieën in de plas, maar dan kan ik er net niet bij. Er zit niets anders op. Plat op mijn buik (in de plas ja) met mijn wang op de weg (...) en ja, ik heb de sleutel. Druipend doe ik de tassen in de achterbak en gooi dan bijna de klep dicht met tas (en autosleutel!) er nog in. Al met al viel het dus reuze mee...

Lanterfanten

Eigenlijk zou ik nu op weg zijn naar een lang weekend Buenos Aires met vriendin W. die voor KLM vliegt. Dat ging helaas niet door en als troost heb ik mezelf een dag vrij 'gegeven'. Mijn grote man aan het werk, kleine man naar de crèche (nadat ik over het idee was heengestapt dat mij dat een ontaarde moeder maakt). Een hele dag alleen voor mij. Natuurlijk ging om zeven uur vanochtend mijn kleine wekkertje: "Maaaaaaaama" maar ik draaide me nog eens om en genoot half slaperig van de geluiden die van beneden kwamen, de ochtendrituelen van vader en zoon. Omdat ik ze toch nog even wilde zien, sloop ik naar beneden voor een kus en vertrok met een cappuccino en Flow weer naar boven. Gordijnen dicht, bedlampje aan en lezen. Over je comfortzone en hoe leuk het daarbuiten kan zijn. Over lanterfanten (mooi woord!). Over dat we leven in de tijd van de onmiddelijkheid en dat we uitstel niet meer goed kunnen verdragen. Over broers en zussen. Over leuke adresjes en blogs die ik wil ontdekken. Met een goed humeur sta ik op en dan heb ik nog de hele dag voor me. Buiten regent het. Een perfecte dag om te lanterfanten!

Door Flow een leuke nieuwe blog ontdekt: crappypictures.com

Lekker dier!

Van de week was ik met vriendin W. uit eten. Vriendin W. was ooit collega W. en sinds we een kamer met elkaar deelden was de vriendschap wel beklonken. Meerdere malen per dag moesten we elkaar tot de orde roepen: "oké en nu gaan we echt weer wat doen". Waarna vijf minuten lang alleen het getik van ons toetsenbord klonk.  Tot een van ons weer begon: "Alleen nog even dit...". Voor de werkvlijt is het goed dat onze zakelijke wegen zijn gescheiden, maar ik ben blij dat we elkaar nog steeds zien.

Deze week zaten we bij Geisha, aan de sushi, dim sum en zeewier. Terwijl W. een Iberisch varken in een knapperig jasje in haar mond stopte, vertelde ze dat ze minder vlees probeerde te eten. Ik grijnsde en vroeg hoe het varkentje haar smaakte. "Oh, is dat varken?", vroeg ze verbaasd terwijl haar stokjes in de lucht bleven hangen. "Neem jij dan maar de andere twee dim summetjes". Terwijl ik die kans niet voorbij liet gaan, betweterde ik tussen de happen door dat  Iberische varkens een erg gelukkig leven leiden. Nouja voordat ze op ons bord belanden. Ik klonk niet overtuigd, laat staan overtuigend. "Ik ben geen vegetariër maar een flexatariër", besloot W. stellig. "Ik eet niet zo vaak vlees." Heel even viel er een stilte. Tot ze hard lachend er aan toe voegde: "Mijn collega's noemen het ook wel faketariër".

A little...

Adopteren

Ik wil adopteren. Geen pup. Nee, ook geen kindje. Ik wil iemand van 24kitchen adopteren. Jamie, Rudolph, Roberta, het maakt me niet uit. Nouja, mijn voorkeur gaat uit naar Giovanni, want dan valt er behalve lekker eten ook nog wat te lachen. Vandaag is mijn kleine man ziek, dus hangen we een beetje bank. Zijn favoriete positie: 'plap' in zijn hand, 'peenie' in zijn mond en schuin tegen me aan geleund. Tijd voor tee! (lees TV) En ik vind niets zo leuk als 24kitchen: een kok, een keuken en lekker eten. Gelukkig vind Job dat ook. En hij leert in een razend tempo woordjes als: lekker, puree, gehaktbal en peterselie. In het afgelopen uur hebben we de lekkerste dingen voorbij zien komen. Ook nog gezond en makkelijk te maken. Zo lijkt het dan als Rudolph of Roberta het doen, vooral het snijden. Geen traan bij een ui, geen drempel bij een bakje champignons. Hak, hak, hak, chop chop, chop. Binnen maximaal een halfuur hebben ze een mooi opgemaakt bord dat dwars door het TV-scherm heen naar me lonkt. Ik kan het bijna ruiken.

Heerlijke TV dus. Het grote nadeel is wanneer je het kijkt vlak voor het avondeten. Van bourgondische wolken beland je binnen enkele seconden in de harde werkelijkheid van eigen keuken. Allereerst moet je zelf aan de slag Dat is nog niet zo erg, je bent namelijk net geïnspireerd en overtuigd hoe makkelijk koken eigenlijk is. Maar bij het boodschappen doen had je geen rekening gehouden met Jamie. Wel met Job. En de kleine man is een lastige eter. Een paar dingen vindt hij wel heel lekker en dat is onder andere capucijners met spek en appelmoes. In vijf minuten klaar dus. Makkelijk maar vreselijk saai na al het kookgenot op de buis. En daarom wil ik adopteren. En iedere avond aanschuiven terwijl ik eerst vanaf de bank (met een wijntje) geniet van mijn geadopteerde kok. Zeker weten dat mijn kleine man ook beter gaat eten.

Ik denk vast dat hij (Giovanni) gelukkig bij ons wordt.

Voor al uw zwangerschappen

Ruim een jaar geleden hing ik mijn vaste baan van bijna tien jaar aan de wilgen. Een keuze waar heel veel twijfel aan vooraf ging, maar eenmaal genomen als een opluchting voelde. De wereld lag weer aan mijn voeten dacht ik overdag (en hoopte ik ' s nachts). En inderdaad. Voordat ik goed en wel mijn plan had getrokken, werd me gevraagd een zwangere collega te vervangen op de afdeling communicatie. Binnen hetzelfde bedrijf als mijn vorige baan, maar een heel andere functie. Ik kreeg de tijdelijke titel senior communicatie adviseur. Soms spannend, maar vooral heel leuk en leerzaam bracht ik vijf maanden door in deze rol.

Alsof het zo moest zijn, verving ik aansluitend daarop een andere collega op dezelfde afdeling en in dezelfde functie. Mijn zelfvertrouwen gesterkt omdat ze me opnieuw hadden gevraagd. Dan moest ik toch iets goed doen, vertelde ik meerdere malen mijn onzekerder ik. Weer vijf maanden en een heel bijzonder project verder, leek het erop dat ik de wereld weer zou moeten intrekken. Liever lui dan moe, had ik me daar nog weinig mee bezig gehouden. Tot mijn vakantie in zicht kwam en ik wist dat de weken daarna voorbij zouden vliegen. Ik dronk twee keer koffie en had twee heel prettige gesprekken. En zo kwam ik aan mijn huidige 'klus'. Ik vervang opnieuw een zwangere collega in een functie die verdomd veel op mijn oude functie lijkt. Het is een beetje thuiskomen, maar toch ook weer heel nieuw en leuk en spannend. Eigenlijk lijkt het wel een beetje op stage lopen en dat op je veertigste. En straks? Na deze vijf maanden? Ik denk dat ik visitekaartjes ga laten drukken:

Drs. Jasperina Roozendaal-Timman

Voor al uw zwangerschappen!