Winter

Sneeuw is magisch. Toen ik vanmorgen de gordijnen opendeed, krulden mijn mondhoeken bij het zien van de wereld die in één nacht wit was geworden. Het uitzicht is in een keer zoveel mooier, zelfs de bouwput waar we op kijken ziet er sprookjesachtig uit. Terwijl ik koffie zet, maakt manlief de kinderen wakker. Mijn hart maakt een sprongetje als ik de eerste indianenkreet hoor. Oudste zus holt de kamer in van kleine man en vertelt hem van de sneeuw. Ook de middelste krullenbol staat voor het raam te dromen van sneeuwmannen met neuzen van wortels. De kleine man kan alleen maar wijzen en licht slissend het woordje 'schneeuwww' herhalen.

Aan het ontbijt worden plannen gesmeed. De oudste gaat meten hoe dik de laag sneeuw is in onze tuin en de middelste wenst genoeg tijd om haar sneeuwpop hoger dan haarzelf te maken. Zelfs de auto sneeuwvrij maken is een feest. Ik kijk naar buiten naar mijn vier grote liefdes en moet lachen als M.een glijer maakt op zijn warme laarzen. Ik wil nog even niets weten van files en waarschuwingen en voorspellingen en hoop dat de vlokken voorlopig blijven vallen.

Avondbraken

Over precies een week mogen we allemaal onze goede voornemens aan de wilgen hangen en er een dag lang over somberen en griepen: Blue Monday. Wat zegt dat over ons? Dat we drie weken na aanvang van het nieuwe jaar al het bijltje erbij neer willen gooien. Je kunt ook denken: ik heb nog ruim elf maanden om die bucketlist af te strepen. Zo is een van mijn goede voornemers minder vroeg te gaan slapen. Ik kan enorm jaloers zijn op mensen die pas om een uur of 12 of zelfs half 1 naar bed gaan. Die hebben nog eens wat aan hun avond. Ik vind het stiekem zelfs een beetje stoer. 

Manlief is een nachtbraker. Een beetje tegen wil en dank maar toch. Vorig jaar gaf hij zijn jawoord aan deze slaapkop. Dat moet dan wel echte liefde zijn. Want om 10 uur - als hij net over zijn vermoeidheid van de dag heen begint te komen - begin ik te gapen. Verlangend kijk ik langs hem heen naar de trap naar boven. "Ga je mee?" probeer ik. "Nemen we de krant mee, doen we de tv aan of kletsen we gezellig nog wat (gesprekken in bed zijn de leukste!)" Soms kan ik hem overhalen (had ik al gezegd dat het echte liefde was?), maar als ik het dan verloren heb van mijn kussen, sluipt hij weer naar beneden voor de rest van de avond. Hij moppert er nooit over. Maar ik vind het zo saai. Ik wil ook nacht- nouja tenminste avondbraken. Voortaan niet vroeger dan 11 uur naar bed, was dus mijn goede voornemen. 

De eerste week van 2013 was makkelijk. Iedereen nog vakantie en dus geen hol en vliegwerk of wekkers (nouja een klein wekkertje dan, maar zelfs de kleine man sliep af en toe uit). Dit ga ik volhouden, dacht ik vol goede moed bij de start van de tweede-weer-aan-het-werk-week. Maar manlief moest op dag één al het stoffer en blik gebruiken om me het bed in te vegen. Stipt om 11 uur, dat wel. De afgelopen week sloop het eerste smokkelen er in. Om 10 uur naar boven onder het mom van "lekker lezen" en dan verontwaardigd snuiven bij het welterusten van manlief. Op de bank tv-kijken in een wel heel comfortabele houding. De wijzers van de klok naar 11 uur kijken... Zucht! Het Blue Monday gevoel bekroop mij al op zondagavond. Van slaapkop werd ik een sukkelende namaak avondbraker. Wat is erger? 

Deze vraag heb ik nog maar niet aan manlief gesteld. Ik heb namelijk nog ruim elf maanden te gaan. Vanavond pak ik het alvast goed aan. Straks in de ijskou naar de stad, eten met vriendin W. En omdat we elkaar te lang niet hebben gesproken, lig ik vast niet voor 11 uur in bed. Dan kruip ik met mijn ijsklompen tegen mijn liefje aan en fluister verontwaardigd in zijn oor: "lig je nu al te slapen?" 

Ik ben bang dat ik het slaapkoppen-gen heb doorgegeven...

Wensballonnen

We hadden ze nog over van oudejaarsavond. Vier wensballonnen. Ze gingen die avond niet de lucht in omdat het regende. En regen gaat niet goed samen met wensen (denk maar aan al die keren dat je de zon wenste tijdens een stortbui). Maar gisteravond was het droog en als afsluiting van het verjaardagsfeestje van A. en E. gingen we de tuin in met vier wensballonnen. De kleine man keek met oma voor het keukenraam. Ik wenste voor hem. De vierde was voor J., het neefje van A. en E. "Weten jullie al wat jullie willen wensen?" vroeg ik aan de drie blonde koppies. De kleinste, krullenbol E. werd er zenuwachtig van. "Nog niet, oh nog niet!" Oudste A. knikte geheimzinnig van ja. En filosoof in de dop J. verklaarde met een serieus gezicht dat zijn wens voor iedereen was. Even vond ik het jammer dat wensen onuitgesproken moeten blijven om uit te komen. Dat vertel ik ze immers elk jaar bij het uitblazen van de verjaardagskaarsjes. "Zeg je wensen straks maar hardop in je hoofd als jouw wensballon naar de sterren vliegt." "Of fluister ze in mijn oor", probeerde vriendin T. en mama van J. Maar daar trapten ze niet in. Aandachtig keken ze alledrie toen de eerste wensballon vlam vatte en steeds hoger de lucht in dwarrelde. "Recht naar de sterren." En zo leek het. Vier ballonnen die het hogerop zochten. De tuin met vier kinderen achter zich latend. Vier kleine stipjes met grote wensen. Ik wens dat al hun wensen uitkomen.

Fijn!

* Zelfgebakken appeltaart in de oven

* De rust om een boek te lezen

* Documentaires kijken die al te lang geleden zijn opgenomen (Ethel en 7 up documentary)

* Jelle Brandt Corstius in India (de blik in zijn ogen als hij een flesje heilig water uit de Ganges naar binnen klokt)

* Jelle Brandt Corstius

* Een kleine man die nog steeds 'Dag Sinterklaasje' zingt

* Kinderen die uitslapen

* Nieuwjaarsborrels drinken

* Een keer geen krasje op je pasgelakte nagels

* Muffins versieren (onder het mom van gezellig samen met de kinderen)

* Knutselen (onder het mom van gezellig samen met de kinderen)

* Rondsnuffelen op papiermier.be

* Het magazine van de zaterdagkrant

* De scherpe randjes van Theo Maassen
* Simonedejong.blogspot.nl

Nieuw begin

De afgelopen week is voorbij gevlogen en dat past wel bij de rest van het jaar. Want wat ging 2012 snel. Time flies when you're having fun en 2012 was fun! Het jaar waarin ik mijn lief trouwde, waarin we samen naar New York gingen en ik een onvergetelijk vrijgezellenfeestje vierde met vriendinnen. 2012 was ook een heerlijke lange en luie vakantie in Frankrijk en een nieuwe tijdelijke baan waarin ik besefte waar mijn hart ligt. Het was een goed jaar vol kleine momenten van geluk, fietsen met de kleine man, zijn eerste keer in het zwembad met bandjes om en blije billen in de lucht, een vader die 70 werd en dat met veel slingers en herinneringen vierde. Mijn grote meisje voor het allereerst op schoolreisje (een hele week!) en mijn kleinste meisje naar de grote school. 2012 was meer huppelen dan vallen. Een goed jaar. Maar niet altijd en niet voor iedereen. Vanavond vieren we Oud & Nieuw met een groep vrienden waarvan er zeker twee blij zijn dat het jaar voorbij is. Opgelucht zetten ze een streep onder de 12 en kijken reikhalzend uit naar de 13. Een magisch getal. Het voelt, zoals ieder jaar, als een nieuw begin. Waarin je jezelf (opnieuw) kunt uitvinden, nieuwe avonturen kunt beleven, nieuwe vriendschappen kunt sluiten of oude weer oppakken. Verliefd kunt worden (over and over again :-)), je kinderen weer een beetje groter ziet worden en jezelf (helaas) weer wat ouder. Waarin je (weer) meer tijd hoopt te hebben voor iedereen die je lief is. Waarin je aandacht wilt gaan geven aan aandacht. Meer in het nu... (en daarmee zit je meteen al niet in het nu)

Maar eigenlijk het allermeest hoop je stiekem dat het nog heel lang mag blijven zoals het is. Want mooier dan nu kan het niet gaan... of wel?

Ik wens iedereen voor 2012 veel liefde, geluk en gezondheid. En tranen van het lachen, minder zorgen en weinig piekeren, liefdesbetuigingen in alle mogelijke vormen, vriendschap, volop genieten, je hart volgen en soms je verstand, reiken naar de sterren maar ook zien hoe mooi de bloemen aan je voeten zijn. 

Aandacht. Toch mama?

Ik zit in de bus met mijn kleine man. We hebben manlief naar de bioscoop gebracht in de stad, in de tram gezeten en speelgoed gekeken in de Bijenkorf. Een groot avontuur als je twee bent. Ik geniet van zijn geklets en moet lachen als hij me aankijkt en vraagt: "ben ik een kletsenkous mama?".

Naast ons in de bus zitten een moeder en haar dochter. Een jonge mama nog en haar dochter schat ik rond de zeven jaar. Ze lijken als twee druppels water op elkaar. Netjes aangekleed voor 2e Kerstdag. Het meisje met glitterpanty en ster in haar staart. Net als mijn kleine man, kletst ze onophoudelijk tegen haar moeder. Dat ze in het park is geweest en dat dat leuk was. En dat ze vroeger op judo zat. En dat ze toen niet goed was omdat ze nog klein was. Toch mama? Die laatste twee woorden, zegt ze vaak. "Mama, ik heb mascara op" en ze draait haar hoofd met gesloten ogen naar haar mama. Ze moet er zelf om lachen en kijkt dan in de spiegeling van de busruit. "Nee hoor", antwoordt ze haar spiegelbeeld "maar ik heb wel hele donkere wimpers. Toch mama?" Mama zegt niets. Kijkt niet naar haar dochter. Wel kijkt ze op haar telefoontje en tikt een bericht. Het gekletsenkous lijkt haar te irriteren. Ze heeft een fronsrimpel op haar jonge gezicht.

Haar dochter laat zich niet uit het veld slaan en blijft opgewekt haar aandacht trekken. Aan de zinnen die ze zegt en de wijze waarop ze praat, lijkt het alsof dit niet eerste keer is. "Toen ik klein was, was ik nog dom. Toch mama?" Ik houd mijn adem in. Mama heeft niet echt geluisterd en antwoordt met een ongeïnteresseerd "hmm". Het meisje is even stil en kijkt uit het raam. Dan bedenkt ze weer dat ze vrolijk voor twee kan zijn en begint over het rode stopknopje van de bus en de zon die in haar ogen schijnt. "Ik hou van de zon! Toch, mama? Maar niet als hij in mijn ogen schijnt". Ze lacht een te harde lach. Mama staat op en zegt haar eerste woorden van het halfuur dat ik naast ze in de bus zit. "Schiet eens op, we moeten er hier uit." De mooi aangeklede dochter krijgt een harde duw in haar rug. Eenmaal buiten glinstert haar panty in de winterzon. Ze kijkt omhoog naar haar moeder en lacht haar meest stralende lach. Haar ogen kijken onzeker.

Ik kus mijn kleine man op zijn haar en voel me verdrietig om dat kleine meisje en haar moeder. Aandacht. Laten we elkaar aandacht geven.

Nolan Sister

Gisteren reed ik in de regen naar huis toen ik op 3FM de Nolan Sisters hoorde: I'm in the mood for dancing. Ik belde meteen mijn vader: "pap, je moet nu radio 3 heel hard zetten." Snel hing ik op en zette het volume voluit. In gedachten stond ik als 9-jarige weer op het podium, ik wist nog precies wat ik aanhad en hoe spannend het was: talentenjacht op ons tuincomplex met vriendinnetjes L. en L.. met zijn drietjes waren we de Nolan Sisters. Mijn broer deed Andre van Duin op onnavolgbare wijze. Helemaal in zijn uppie. Ons hele leven nog voor de boeg!

Vandaag krijg ik een mail van mijn vader... met wat foto's.