Bijna vijf

Morgen word je vijf. Maar mijn gedachten gaan terug in de tijd. Naar vijf jaar geleden toen je nog in mijn buik zat en ik zo nieuwsgierig naar je was. Eenmaal op mijn buik was het alsof ik je al kende. Je rook vertrouwd en ik vond je mooier dan mooi. Te klein voor je rompertje maar alles zat erop en eraan. Zo perfect als een wonder kan zijn. Het moederschap schopte me op een roze wolk waar mijn wereld tegelijkertijd groter en kleiner werd. 

De jaren die volgden, waren vol van eerste keren. De eerste keer lachen, de eerste keer zitten, de eerste keer stappen. Wiebelend, schaterend en genietend. Jij en ik.  Naar de crèche, terwijl ik voor de deur het wenuurtje wegkeek op de klok in de auto. Eenmaal weer aan het werk, voelde ik vlinders als het tijd was om naar huis te gaan. In gedachten zag ik je al je armpjes naar me uitstrekken. De grappige geluidjes die je maakte, vormden langzaam je eerste woordjes. Ballllll en Tieta (auto) maar ook mammmma en paaapa. Praten werd net zo leuk als de balllll en binnen de kortste keren kletste je de oren van mijn hoofd. 

Dat is nog niks veranderd. Je bent een klein potje met grote oren en je dag bestaat uit vragen en vertellen, vanaf opstaan tot slapen. De wereld moet begrepen en ontdekt. Het liefst hand in hand, want dat is minder eng. En de avonturen liggen voor het oprapen. Naar school, vriendjes maken, een eerste partijtje, poes aaien, varen in een bootje, kamperen in een tent, fietsen zonder zijwieltjes... Ik bekijk de wereld door jouw ogen en zie zoveel nieuws en moois. Ik verbaas me over je lange benen, je eindeloze wimpers en het springen van mijn hart als ik je zie slapen. Nog steeds. 

Jou groot brengen kan me overweldigen van geluk maar ook van onzekerheid. Doe ik het wel goed? Niet teveel van dit? Of te weinig van dat? Op dat soort momenten ben jij mijn spiegel. En stelt je scheve glimlach gerust. Kleine kinderen, kleine zorgen, denk en hoop ik. Ik tel mijn zegeningen. Zorgen en verdriet kunnen nog worden weggekust.  

Morgen word je vijf. The days are long, but the years are short. Tenminste, zo lijkt het als je terugkijkt. Vooruit dus weer die blik. De kamer versieren en cadeautjes inpakken. En straks nog even bij je kijken hoe je ligt te slapen. En als mijn hart dan een sprongetje maakt, droom jij nietsvermoedend over taartjes en ballonen. 

van baby...

naar bink

Strand, zand en hokjes

Ik hou van het strand. De zee. Het zand tussen je tenen. En als het even kan de zon in de zee zien zakken. Een van mijn wensen op ons familie-vakantielijstje was dan ook een avondpicknick op het strand. Dat was prima te combineren met de wens van oudste om te leren surfen. Toen de picknickmand was gepakt met pastasalade - bereid door onze drie chefs - toast, kaasjes en fruit konden we gaan.

Eenmaal op het strand bleek daar de rest van Nederland ook te liggen. Lopend langs de gezellige strandhuisjes zochten we de rust. Terwijl middelste en ik naar binnen gluurden bij de huisjes en uiteindelijk onze favoriet kozen vanwege een tweepersoons-stapelbed met romantische lampjes, tilde lief de spullen zonder mopperen. Eigenlijk houd hij niet van zand, maar voor de liefde doe je veel. Voor de huisjes speelden, lazen, zonden, lummelden en barbecueden ogenschijnlijk gelukkige mensen. Hutje, mutje, maar dat leek niemand te deren. Ik neuriede en middelste huppelde. Aan het einde van de huisjes vonden we de rust en spreidden ons strandkleed uit. Snel kleren uit, zwemgoed aan en de zee in samen met papa. Maar na vijf minuten kwam kleine grote man alweer aangehold. "Ik moet poepen", schreeuwde hij hard tegen de wind in. Iets verderop zag ik een stel met twee grote kinderen heimelijk naar elkaar lachen. Ze lagen er keurig bij. Twee grote kleden, eentje voor de ouders en eentje voor de grote zoons, waarop geen zandkorrel te bespeuren.

Op weg naar de wc van de strandtent, die we nou juist ver achter ons hadden gelaten, brak ik mijn hoofd over dit verschijnsel. Dat er dus mensen zijn die netjes op het strand kunnen liggen. Geen zand op hun handdoek, vast ook niet tussen hun boterham en met windvrije kapsels. Ik stopte ze in het hokje van de zandlozen. Nadat kleine man had gepoept en we op de terugweg waren, bedacht ik nog wat meer hokjes voor de mensen op het strand. De zonaanbidders (van het type hittebestendig), de lezers (bij voorkeur onder de parasol), de loungers (wijntje in de hand), de smeerders (opvallend wit), de zwemmers en de drijvers (te herkennen aan de gekleurde inflatables en ter vermaak wanneer ze erop proberen te komen). Dat maakte het lekker overzichtelijk. Hoewel, dan had je nog de gezinnen, die met jonge kinderen en die met oudere, de stellen, de groepjes vrienden, de ligbed-huurders en de ik-neem-zelf-alles-mee-types, de luxe strandgangers en de Spartaanse, de picknickers en de bestellers...

Weer terug op ons rustige plekje viel er gelukkig niet meer zo veel in te delen. Ik viste ons strandlaken onder wat hoopjes zand vandaan en probeerde deze niet in de richting van het zandloze gezin te wapperen. Kleine man slaakte een oerkreet en galoppeerde alweer richting de zee. En hoewel ik een lezer ben (en een smeerder!) galoppeerde ik erachteraan. Want als er golven zijn, kunt u mij ook vinden in het hokje zwemmers.

Groot geluk

Fluisteren en Vriendschap

Niet op vakantie met vakantie was even wennen. De regen de eerste dagen was even wennen. De boodschappen in de vertrouwde supermarkt was even wennen. Maar terwijl mijn hoofd nog raasde, gingen we de hort op. Ons vakantielijstje op zak.

In het overdekte speelparadijs hoorden we de regen kletteren, maar we zagen de rode wangen van kleine man, de springkrullen van middelste en oudste werd door haar vader verslagen met lasergamen. En ik las zomaar een heel boek uit! In het Joods Historisch Museum leerden we allemaal iets nieuws en bakten een challes. In de Portugese Synagoge zochten we naar de eeuwig brandende kaars en vond ik mijn lief liever dan lief omdat hij bij elk audio-punt aandachtig stond te luisteren. Op de fiets naar huis, brak voorzichtig de zon door. 

In het Zuiderzeemuseum wandelden we met grote passen door de tijd. In het schooltje van Kollum leerden we schrijven met een kroontjespen. De juf was streng, net als in het jaar 1930. Kleine man kleurde ijverig zijn kleurplaat in, maar hield haar met één oog scherp in de gaten. Wij moesten er stiekem een beetje om lachen. Op het bootje terug, bleef de zon ons volgen. 

Er was ontbijt op bed, met croissantjes van de vertrouwde bakker. Maar met net zoveel plezier gehaald door de kinderen op de fiets. Er was een kampvuur in de tuin die onze haren en kleren vertrouwd deden stinken. Er was een avond wijntjes met vertrouwde vriendinnen en wiebelend op de fiets naar huis. Er waren pannenkoeken op een betoverend nieuwe plek in de buurt. Daar dronken we biertjes van brouwerij de Vriendschap en zagen de zon achter de vertrouwde ring zakken. Er was gemiemel van kleinste, drama van middelste en diep zuchten van oudste. Maar ook een boot die fluisterde en ons langs Broek, Waterland en Futen vaarde. Er werd voor ons gekookt door chef-kok middelste en souschef jongste. Bruschettas, als voor, hoofd en toet. Er werd een muur overgeschilderd en midden in de nacht spuug geruimd van een ziek kind. Er werden geitjes geaaid en er werd gevlucht voor een kip met bont om haar pootjes. Lief en ik kusten en ruzieden. 

En voor ik het wist had ik het te pakken. Nog twee weken. 

Mmm!

No poo(ha)

No poo... Een peuter die probeert te vertellen dat hij niet in zijn luier heeft gepoept? Misschien wel. Maar ik bedoel er iets anders mee, namelijk je haar wassen zonder shampoo. Ofwel de no-poo-methode. Google maar eens, dan ben je zo 8.000 zoekresultaten verder.  Er bestaat zelfs een officiële No poo Wikipedia pagina. Ik had er eigenlijk nooit zo bij stil gestaan, tot we besloten het haar van kleine man niet meer te wassen met shampoo. Behalve de charme van zijn vader heeft hij helaas ook zijn allergische aanleg gekregen. Altijd jeuk en gekriebel. Daar kan een dagelijkse shampoo-beurt geen goed aan doen, hoe mild of dagelijks de shampoo ook beweert te zijn. Daarom spoelen we zijn haren schoon. Met water. Heel simpel. En belangrijker, zijn haar is en ruikt altijd fris. (nouja niet altijd natuurlijk, maar wel als we het hebben gewassen zonder shampoo)

Terwijl we dat echt al een tijd doen en mijn lief op dezelfde methode is overgestapt, viel bij mij het kwartje pas een paar weken geleden. Ik was in de winkel weer eens geswitcht naar een ander type shampoo en crèmespoeling. Rook heerlijk, deed volop beloftes aan de buitenkant, maar na gebruik leek mijn haar wel touw. Ik had geen tijd om naar de winkel te gaan om andere shampoo te kopen en eigenlijk wilde ik dat ook niet. Ik zag ze voor me, de schappen vol gekleurde flesjes voor al die verschillende types haar en haarproblemen. Ik heb ze denk ik allemaal gehad, tot aan shampoo voor krullend haar. Want wie weet zou de krul in mij ontdekt worden... Waanzin, vond ik ineens. Je zou er een haarcrisis van krijgen. Had ik nou vet haar of droog en was het misschien wel zwaar beschadigd en waardoor dan? 

Ik moest terug naar de basis. Op internet las ik erover. Dat het prima te doen is, je haar niet meer wassen. Dat je alleen even door de zure (lees vette!) appel heen moet bijten. Een alternatief was ook nog om zelf je shampoo te maken met baking soda en je crèmespoeling van appelazijn. Het eerste sprak me meer aan. Bovendien heb ik in huis twee levende bewijzen rondlopen dat het kan. Mijn twee heerlijk ruikende mannen. Het no poo-experiment is dus gestart. Vorige week woensdag waste ik mijn haar voor de laatste keer met shampoo. Tenminste dat is het idee en drie weken niet naar kantoor helpen daar wel een handje bij. Alleen spoelen met water is het motto. Natuurlijk draag ik daarmee niet bij aan de wereldvrede. Maar wat lijkt het me heerlijk als ik voortaan het shampoo-schap kan overslaan. En die krullen zijn ook welkom. 

Wordt vervolgd...

De enige reden om wel shampoo te blijven gebruiken, schuimkapsels maken.

Mijn vakantie heeft geen plan

Vakantie! En tegen beter weten in bedenk ik: drie weken de tijd om al mijn voorgenomen dromen en plannetjes waar te maken. Drie weken de tijd om een betere versie van mezelf te worden. Tussendoor nog een fotoalbum in te plakken, een verkeerde kleur muur over te schilderen en tenminste drie nieuwe recepten uit te proberen. Of met een beetje geluk niets van dat alles. Behalve ons familie-vakantie-lijstje. Op de laatste schooldag schreven we ieder twee gewenste uitjes op, dat maakte een vrolijk en verrassend lijstje van tien. Ik heb nu al zin in de fluisterboot en de avondpicknick op het strand.

Maar het meeste vakantiegevoel is dat we straks weer compleet zijn. Na drie weken vakantie bij hun moeder, liggen middelste en oudste vanavond weer bij ons in hun bedjes. Kleine man is al een week aan het aftellen en was gisteren zwaar verontwaardigd dat het nóg een nachtje slapen was. Nu alleen nog eten en dan... Hij lacht zijn lieve lach.

Of we nog weggaan? Nee. Dit jaar blijven we gewoon thuis. Mijn hoofd stond er niet naar en mijn hart wilde ook hier blijven. In de buurt van een van mijn allerliefsten. Daar kon dit jaar Italië of Frankrijk niet tegenop. Of zoals Acda en de Munnik zingen: "Je kunt niet elk jaar met elk circus mee".  Nu nog proberen dat circus uit mijn hoofd te houden. Eén vakantielijstje en het gezin weer compleet is al genoeg.

Of zoals de neef van Loesje zegt: Mijn vakantie heeft geen plan. 

He kleine man op je kinderfiets...

Grote man leert kleine man fietsen. Hij heeft namelijk een nieuwe fiets gekregen van opa en oma. Alweer even geleden. Hij kan uren naar de fiets kijken. Maar erop zitten, ho maar. "Als ik vijf ben, mama", heeft hij bedacht. Dan kun hij nu maar beter alvast gaan oefenen, bedachten zijn vader en ik. Dus zo gebeurde. Op zijn oude vertrouwde blauwe fietsje met zijwieltjes, waar zijn zus ook ooit op leerde fietsen.

De eerste keer oefenen op het schoolplein was zo spannend dat zijn wangen nat waren van de tranen. Terwijl papa zijn tranen negeerde, vroeg kleine man om zijn moeder, die vanuit het slaapkamerraam stiekem stond mee te kijken. Iets met zachte heelmeesters... Na een paar dagen oefenen met papa, werd er niet meer om mama gevraagd. Integendeel. Fietsen wilde hij alleen nog maar met papa. En terecht. Terwijl de zijwieltjes elke dag een paar millimeter omhoog gingen, groeide zijn zelfvertrouwen. De afstanden werden langer en de snelheid sneller.

Vandaag belde kleine man me op mijn werk. "Mama!", hoor ik mijn allerliefste roepen, buiten adem van opwinding, "ik heb vandaag de bocht om gefietst". Dat wilde ik zien. Dus na het eten en voor de volgende bui naar buiten. En daar ging hij. Zijwieltjes in de lucht, hardop motorgeluiden nabootsend. Zijn vader moest hollen om hem nog bij te houden.

Hij fietst! Mijn grote kleine man. Mijn hart barst uit elkaar van geluk en ik zie mijn lief glunderen.  Alweer een mijlpaal in het leven van onze vier-en-driekwart-jarige.

Groot geluk op een kleine fiets...

Begrijp ik niet...

• Op een volle pont je brommer of scooter starten zodra de klep naar beneden gaat
• Roken achter de kinderwagen
• Hardlopen achter de kinderwagen
• Muntjes bij concerten en festivals, niet bedacht voor het gemak maar om nog meer geld te verdienen (moderne maffia)
• Mensen die niet luisteren en zelden een vraag stellen (wat ik als combinatie dan wel weer logisch vind)
• Dat het in veel bedrijven niet draait om mensen en kwaliteit maar om winst en aandeelhouders
• Dat overal maar suiker in wordt gedaan
• Hondendrollen op straat
• Dat er meer geld wordt besteed aan marketing dan aan kwaliteit
• Dat we op zoveel onbegrijpelijks zo weinig invloed lijken te hebben