Anders

Het gewone leven is weer begonnen. Werk, wekker, school. Hoewel gewoon niet helemaal het juiste woord is. De woorden nieuw, wennen en anders omschrijven het beter. Middelste zit op de middelbare. Leuk maar ook zo spannend dat haar hoofd en buik ervan tolden. Op zondagavond lag ze wakker, te piekeren over haar nieuwe leven, dat de volgende morgen begon met een wekker om kwart voor zeven. Best vroeg vanwege dat gepieker de avond ervoor. Toch was ze in een mum van tijd aangekleed en zat ze stipt om vijf voor half acht op haar fiets om de pont te halen en door een drukke stad op tijd te zijn. Samen met vriendin Z. Als ik mijn ogen dichtdeed, zag ik ze lopen door de gangen van het mooie oude schoolgebouw. Hun hoge stemmen resonerend in de lange gangen. Giechelend maar vooral ook zenuwachtig en serieus.

De eerste dag duurde tot vier uur en meer dan moe kwam ze thuis. Huiswerk, tas uitpakken, inpakken en vertellen. In bed kwamen de tranen. Want wel leuk maar ook zo nieuw. En nooit meer het Wespennest maar wel altijd die vroege wekker. En dan had ze ook nog eens niet genoeg grote schriften. Ik kuste en suste maar het duurde lang voor ze de slaap kon vatten. De volgende ochtend wisselden de tranen zich af met gelach want hoe kon het zo leuk zijn en ook zo spannend tegelijk. En zou ze ooit wennen? Aan de wekker. Aan de afstand. Aan alles wat er van haar werd verwacht. Ze was in de film Groundhog Day belandt, grinnikten we tot ze er toch weer een beetje om moest huilen. Maar ook de tweede dag kwam ze door. En de derde. En de vierde.

In haar kamer plakten we de spreuk van Pippi Langkous: "Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan". Maar zou haar tas ooit lichter worden. En had ze het wel goed begrepen dat ze vrijdag pas om half 11 op school moest zijn. Ik vertelde hoe trots ik op haar was. Nu al. Want wat deed ze hard haar best en wat nam ze alles serieus. En dat ze nog niet gewend was, dat kwam vanzelf. Na een tijd. Een beetje of een beetje langer. Niet erg.

Ook de laatste dag kwam ze door. Met vriendin Z. en inmiddels twee nieuw gemaakte. Om 5 uur kwamen wij, voor een BBQ met alle ouders van de eerstejaars. Trots liet ze ons de school zien. Haar kluis, de kantine en het lokaal waar ze alleen nog maar Engels mocht praten. Helemaal boven had ze Beeldend, nu al haar lievelingsvak. Haar krullen krulden en haar ogen stonden moe maar straalden. Zo klein nog en al zo groot tegelijk. Ook moesten we haar mentor ontmoeten. Een man wiens vriendelijke gezicht geruststelde en ons vertelde wat een zonnestraaltje onze middelste was. Uhu, knikten wij. Trots. Alweer.

En toen eindelijk weekend. Voor de deur bij mama opnieuw tranen want behalve een nieuwe school moeten we ook voortaan wennen aan week om week. En terwijl ze mama bij ons had gemist, moest ze ons nu weer missen bij mama. Nieuw, wennen en anders. Het is niet anders. Maar het komt vanzelf goed, denk ik zachtjes. Na een tijd. Een beetje of een beetje langer. Niet erg.

Goede vrijdag

"Mama, komt jouw boek dan straks in de winkel?" Ik luister naar het lieve hoge stemmetje van kleine man, terwijl ik in de auto van Utrecht naar huis rij. Ik lach bevestigend door de handenvrije autotelefoon en zweef een klein beetje boven de snelweg. Het is dat ik mijn handen aan het stuur moet houden, anders had ik nog een keer in mijn arm geknepen. Aan lief, die inmiddels ook aan de telefoon hangt, vertel ik hoe leuk het tweede gesprek was met de eigenwijze uitgever in Utrecht en dat ze met me in zee willen. Ze vinden mijn idee leuk en mijn uitgewerkte voorstel goed. En dan hebben ze ook nog alle vertrouwen in me! Wat een geluk, goede vrijdag maakt haar naam meer dan waar vandaag. "Ik kom snel naar huis en dan gaan we proosten en taartjes eten!"

Het is feest in mijn hoofd en in mijn hart. Het stond al heel lang op mijn dromenlijstje: een boek schrijven. Waarover wist ik ook al lang. En ieder jaar met Oud & Nieuw stond het bij mijn voornemens voor het nieuwe jaar. Al een paar jaar... Vriendinnen D. en T. waren zo lief om er geen grappen over te maken tijdens onze jaarlijkse limoncello-wat-wensen-we-voor-het-nieuwe-jaar-avond. En toen stond ik op een festival in de Snorfabriek in Utrecht en sprak oud collega K. Ze vertelde over hoe haar dromen aan het uitkomen waren sinds ze ze serieus was gaan nemen. Toen ze aan mij vroeg wat mijn droom eigenlijk was, aarzelde hoofd even maar hart niet en vertrouwde ik haar toe dat ik al heel lang een boek wilde schrijven. "Dan ga ik je toch gewoon voorstellen aan de dames van Snor, want ik weet hoe leuk je schrijft", was haar praktische antwoord.

Het magische balletje ging rollen, er volgden twee gesprekken en nu heb ik dus een uitgever die in mijn droom gelooft. En ik? Ik zou graag ieder uur in mijn arm willen knijpen, maar dat gaat niet. Ik houd ze vrij om met beide handen deze kans te grijpen!

Valentijntje

Kleine man is verliefd. In groep 1 en 2 konden meisjes wat hem betreft nog op een andere planeet gaan zitten. Als ik wel eens vroeg of hij ook vriendinnetjes had, was zijn antwoord een bondig nee. Op mijn waarom kwam dan het simpele antwoord ' omdat het meisjes zijn'. Zijn opgetrokken wenkbrauw mimede zijn onuitgesproken ' dat snap je toch ook wel mama'. De wereld bestond voor hem uit drie delen: jongetjes, meisjes en mama. En de eerste twee konden prima zonder elkaar. Tot een paar weken terug en hij me 's ochtends in de auto een geheimpje wilde toevertrouwen.

J: "Ik heb een geheimpje mama dat je aan niemand mag vertellen. En zeker niet aan mijn vrienden."
I: "Oh vertel, ik beloof het niet te verklappen."
J: "Ik ben verliefd op E."
I: "Dat is leuk."
J: "Maar niet aan mijn vrienden vertellen want die vinden dat niet stoer. Mij maakt het niet uit."
I: "En waarom ben je verliefd op E.?"
J: "Ze is zo mooi!"
I: "En is ze ook lief?"
J: "Ja."
I: "En is ze ook grappig?"
J: "Eeh, dat weet ik eigenlijk niet."
I: "Is E. ook verliefd op jou?"
J: "Nee."

Terwijl de rest van de rit ging over vlinders in je buik en wat dat dan was en dat hij dat niet voelde, verzuchtte kleine man nog eens hoe verliefd hij was. De volgende dag deelt hij ons geheimpje  met middelste zus en blaast hij de kaarsjes bij het eten uit om hardop te wensen dat E. ook op hem verliefd zou worden. Bij het naar bed gaan doen we vraag van de dag: "Met wie zou jij op een onbewoond eiland willen zitten?" Middelste en ik kijken elkaar aan en horen vanuit het onderste deel van het stapelbed een voorstelbaar "E.!""Dan hebben we verkering", visualiseert kleine man zijn Blue Lagoon. "En dan kunnen jullie kussen", plaag ik. Maar de iewww blijft uit. Hij heeft het te pakken.

Een paar dagen later weten ook zijn vader het, zijn oma's en zijn opa's. En zo wordt de liefde elke dag wat groter en met de wereld gedeeld. Ook met het object van zijn affectie. Op haar bureau gooit kleine man een tekening. Met een hart erop, een pijl erdoorheen én zijn naam in een hoekje. Een reactie blijft uit. Vervolgens fluistert hij het in haar oor, tijdens het kringgesprek. Hoe ze reageerde is hij 's avonds in bed vergeten. Maar hij heeft wel een plan. Of ik tijdens de zaterdagse boodschappen een bos rozen wil kopen, rode of allemaal gekleurde. Die gaat hij dan aan E. geven op school. "Voor Valentijn?", vraag ik? "Nee, voor maandag natuurlijk", is zijn nuchtere antwoord.

De rozen staan klaar in een vaasje. "Niks engs", zegt Valentijntje als ik vraag of hij het spannend vindt om de bloemen te geven. Hij geeft ze gewoon vlak voor school dan kan de vader of moeder van E. ze meteen mee naar huis nemen om in een vaas te zetten.

Romantisch én praktisch. Wat wil E. nog meer?

Bijna vijf

Morgen word je vijf. Maar mijn gedachten gaan terug in de tijd. Naar vijf jaar geleden toen je nog in mijn buik zat en ik zo nieuwsgierig naar je was. Eenmaal op mijn buik was het alsof ik je al kende. Je rook vertrouwd en ik vond je mooier dan mooi. Te klein voor je rompertje maar alles zat erop en eraan. Zo perfect als een wonder kan zijn. Het moederschap schopte me op een roze wolk waar mijn wereld tegelijkertijd groter en kleiner werd. 

De jaren die volgden, waren vol van eerste keren. De eerste keer lachen, de eerste keer zitten, de eerste keer stappen. Wiebelend, schaterend en genietend. Jij en ik.  Naar de crèche, terwijl ik voor de deur het wenuurtje wegkeek op de klok in de auto. Eenmaal weer aan het werk, voelde ik vlinders als het tijd was om naar huis te gaan. In gedachten zag ik je al je armpjes naar me uitstrekken. De grappige geluidjes die je maakte, vormden langzaam je eerste woordjes. Ballllll en Tieta (auto) maar ook mammmma en paaapa. Praten werd net zo leuk als de balllll en binnen de kortste keren kletste je de oren van mijn hoofd. 

Dat is nog niks veranderd. Je bent een klein potje met grote oren en je dag bestaat uit vragen en vertellen, vanaf opstaan tot slapen. De wereld moet begrepen en ontdekt. Het liefst hand in hand, want dat is minder eng. En de avonturen liggen voor het oprapen. Naar school, vriendjes maken, een eerste partijtje, poes aaien, varen in een bootje, kamperen in een tent, fietsen zonder zijwieltjes... Ik bekijk de wereld door jouw ogen en zie zoveel nieuws en moois. Ik verbaas me over je lange benen, je eindeloze wimpers en het springen van mijn hart als ik je zie slapen. Nog steeds. 

Jou groot brengen kan me overweldigen van geluk maar ook van onzekerheid. Doe ik het wel goed? Niet teveel van dit? Of te weinig van dat? Op dat soort momenten ben jij mijn spiegel. En stelt je scheve glimlach gerust. Kleine kinderen, kleine zorgen, denk en hoop ik. Ik tel mijn zegeningen. Zorgen en verdriet kunnen nog worden weggekust.  

Morgen word je vijf. The days are long, but the years are short. Tenminste, zo lijkt het als je terugkijkt. Vooruit dus weer die blik. De kamer versieren en cadeautjes inpakken. En straks nog even bij je kijken hoe je ligt te slapen. En als mijn hart dan een sprongetje maakt, droom jij nietsvermoedend over taartjes en ballonen. 

van baby...

naar bink

He kleine man op je kinderfiets...

Grote man leert kleine man fietsen. Hij heeft namelijk een nieuwe fiets gekregen van opa en oma. Alweer even geleden. Hij kan uren naar de fiets kijken. Maar erop zitten, ho maar. "Als ik vijf ben, mama", heeft hij bedacht. Dan kun hij nu maar beter alvast gaan oefenen, bedachten zijn vader en ik. Dus zo gebeurde. Op zijn oude vertrouwde blauwe fietsje met zijwieltjes, waar zijn zus ook ooit op leerde fietsen.

De eerste keer oefenen op het schoolplein was zo spannend dat zijn wangen nat waren van de tranen. Terwijl papa zijn tranen negeerde, vroeg kleine man om zijn moeder, die vanuit het slaapkamerraam stiekem stond mee te kijken. Iets met zachte heelmeesters... Na een paar dagen oefenen met papa, werd er niet meer om mama gevraagd. Integendeel. Fietsen wilde hij alleen nog maar met papa. En terecht. Terwijl de zijwieltjes elke dag een paar millimeter omhoog gingen, groeide zijn zelfvertrouwen. De afstanden werden langer en de snelheid sneller.

Vandaag belde kleine man me op mijn werk. "Mama!", hoor ik mijn allerliefste roepen, buiten adem van opwinding, "ik heb vandaag de bocht om gefietst". Dat wilde ik zien. Dus na het eten en voor de volgende bui naar buiten. En daar ging hij. Zijwieltjes in de lucht, hardop motorgeluiden nabootsend. Zijn vader moest hollen om hem nog bij te houden.

Hij fietst! Mijn grote kleine man. Mijn hart barst uit elkaar van geluk en ik zie mijn lief glunderen.  Alweer een mijlpaal in het leven van onze vier-en-driekwart-jarige.

Groot geluk op een kleine fiets...

Adieu

We zitten in de hal van het Wespennest, te klein en teveel mensen maar dat mag de pret niet drukken. Oudste heeft haar eindmusical. Het podium van de weekopening is veranderd in het Candyland Hotel. Dicht tegen elkaar aan en onszelf koelte toewuivend met het programma, laten we ons meeslepen door het verhaal dat de kinderen vertellen en zingen.

Wat zijn ze leuk, grappig en ontroerend. Stuk voor stuk. En wat is het decor mooi. Oudste verschijnt in haar blauwe overall waar ze ijverig zuurmatten op heeft genaaid, gisteren nog omdat een onbekende de snoep van de jas had gegeten. Ze is meneer Vulling, maar even later ook een Japanse toeriste en weer later is ze gewoon zichzelf en heeft ze maar liefst twee zinnen solo. Ik barst uit mijn velletje van trots. Mijn mooie en lieve meisje. Wat is ze groot en wat kloppen alle clichés op deze avond. Het leven en de wereld aan haar voeten.

Als de musical is afgelopen, buigen de kinderen en klapt het publiek zo hard het kan en dan is het zover. De kinderen pakken elkaars hand en zetten het Wespennest-lied in van de 8e jaars: adieu Wespennest! De tekst kan niet treffender zijn, ze moeten gaan. En het Wespennest krijgt heus een plek in hun hart, later. Nu moeten ze gaan. Een wereld moet ontdekt. Terwijl ik de blik van oudste zoek, voel ik de tranen over mijn wangen naar beneden glijden. Blues en blijdschap strijden met elkaar om mijn aandacht. Waar is mijn kleine meisje gebleven en wat een voorrecht om haar groot te zien worden.

Vandaag belt ze. Wen-middag op de nieuwe school. De klas is leuk en het rooster is chill. Ze hoeft pas om kwart voor negen te beginnen elke ochtend. Ik sluit mijn ogen en zie haar al zitten op de fiets,  met haar lange blonde en wapperende haren. Zo het leven tegemoet.

Naar school

Deze moeder is de afgelopen weken een wandelend cliché aan het worden. Terwijl kleine man met zevenmijlslaarzen door zijn jonge leven dendert (afscheid van de crèche, vier jaar worden, naar school...), kan ik mijn achtbaan-emoties slechts omschrijven in 'waarheden als koeien'. Zo betrapte ik mezelf regelmatig op een 'wat vliegt de tijd' (of 'waar is de tijd gebleven') en een ' geniet maar, want voor je het weet is ie groot' (tegen vriendinnen van wie de kinderen iets kleiner zijn dan kleine man...). Gisteravond ging ik met een kriebel in mijn buik slapen: "Het lijkt verdorie wel of ik morgen voor het eerst naar school ga", fluisterde ik tegen manlief. Hij glimlachte in het donker.

Het weer begreep me. Regen en zon wisselden elkaar af vandaag. Een beetje zoals ik me voelde. Terwijl kleine man dapper het schoolplein op stapte, maakte mijn hart een sprongetje. Hij schoof zijn hand in mijn hand voor we het klaslokaal binnen gingen. Nog even samen zitten, terwijl juf Fré liet zien hoe belangrijk een lieve juf is. De kindjes in de kring keken nieuwsgierig naar kleine man en kleine man keek vanonder zijn wimpers nieuwsgierig terug. Na een halfuur blies kleine man een kushandje naar me. "Zal mama gaan?", fluisterde ik. Hij lachte en knikte van ja. Voor de deur bleef ik nog even staan en keek naar zijn lieve rug en blonde springhaar. Opvoeden is loslaten, echode door mijn hoofd. Cliché, grinnikte ik in mezelf, maar oh zo waar.

Twee uurtjes later mocht ik hem alweer halen. Opnieuw die lieve rug. Opnieuw een sprongetje van mijn hart. En toen zag hij me. Armpjes wijd en een lach van oor tot oor. "Was het leuk, je eerste schooldag?" "Ja, mama, lekker kort!" Terwijl ik om hem moet lachen, is hij alweer aan het hollen. Nog even wat zeggen tegen de juf, wijzen waar de wc's zijn en op zoek naar zijn twee grote zussen.

Vanavond in bed vraagt hij wanneer hij vrij is. "In het weekend lief", antwoord ik. "Maar eerst nog naar school. Goed?" Hij knikt van ja en giechelt om een raar geluid dat zijn zus boven in het stapelbed maakt. Buiten valt het met bakken uit de lucht. Zo hoort niemand dat ik even slik.

Lang leve waarheden als koeien!

Grote kleine man

Over ruim een week wordt hij vier. Bij het woord vier steekt hij vier vingertjes in de lucht: "Vier toch mama?!" "Ja, vier", knik ik terwijl in mijn hoofd de film op rewind gaat.

Ik hoor het ratelende geluid van de projector zoemen en daar komen de beelden al voorbij. Veel schaterlachjes, de zon die schijnt (herinneringen hebben de neiging het leven mooier te maken), zijn eerste stapjes door de kamer (eigenlijk waren zijn eerste stapjes op de crèche maar hee, het is mijn film), de wijze waarop hij zijn eerste woord proefde ballllllll, de auto die nog zolang tieta bleef, zijn wippertje met de ezelsoren, het (voor mijn gevoel eindeloze) wachten op zijn eerste lachje (dokter, mijn kind lacht niet), zijn slapende gezichtje (in de wagen, in de auto, op schoot, in zijn bedje), de liedjes (van maantje tuurt tot inmiddels twee scheten die meten), de bezoekjes aan het consultatiebureau (de leuke dokter en de supersuffe), gespatter in bad, zijn eindeloze waarohoms, de kusjes en de knusjes...

Mijn grote geluk die steeds sneller uit zijn kleertjes begint te groeien. Volgende week neemt hij afscheid op de crèche, van zijn allerliefste juffen die al net zo glazig kijken als ik wanneer we maar weer eens herhalen hoe groot hij al wordt. En terwijl zijn moeder mijmert, rennen zijn razendsnelle beentjes alweer op weg naar het volgende avontuur. Zijn verjaardagsfeestje en zijn eerste dag school. Ik pak zijn handje en hol mee, ogen en oren wijd open om maar niets te missen.

Boterhammen met kaas, rode besjes en Sarah Bettens (dag 29)

Er zijn van die herinneringen die, als je je ogen sluit, nog zo kunt voelen, ruiken of proeven.

• Suizen op de schommel, hoger en hoger en hoger.
• De eerste keer met losse handen op de fiets.
• De geur van zwembad op mijn armen, eindeloze zomers.
• Het parfum van mijn moeder, wanneer ze me als kind gedag kuste als ze een avondje wegging. 
• Vrijdagavond met een bakje chips en een glas snor op de bank voor Fame (I want to live forever!).
• De geur van oliebollen in de keuken op oudjaarsdag.
• Mijn allereerste echte kus op het strand, net zoveel vlinders in mijn buik als zandkorrels om ons heen. 
• De keer dat mijn hart werd gebroken in duizend stukjes en ik dacht dat het nooit meer goed zou komen.
• Rode besjes rissen en bramen zoeken op de tuin.
• De eerste keer na 18 jaar dat ik mijn lief weer zag, de straat was stil en de klokken van de Westerkerk galmden. 
• Het eerste huiltje (la la la) van mijn pasgeboren zoon.
• De eerste keer dat ik mijn vader zag huilen, van ontroering (hij stopte met werken en las een brief voor van mijn moeder).
• De blik van vriendin P. , haar kastanjebruine staart en haar onuitwisbare lach.
• Het moment - zoveel jaren later - dat we samen op het Centraal Station stonden. De wereld om ons heen stond even stil. Voor even maar. Helaas. 
• De eerste keer samenwonen, tante Ka volgeladen met al mijn spullen en op de radio Heal Over van KT Tunstall
• De eerste keer Toscane, iedere bocht onthulde een nog mooier uitzicht. 
• Samen met vriendin C. bij het concert van Lisa Loeb.
• De eerste ontmoeting met middelste en oudste. Nog zo klein toen, nog steeds zo lief nu. 
• De stem van Sarah Bettens toen ik de kerk inliep aan de arm van mijn vader. De bruine ogen van mijn lief en zijn lichtblauwe pak. 
• De keer dat ik vriendin W. weer tegenkwam in het vliegtuig naar Barcelona. Dat was geen toeval, vonden we allebei. 
• De talloze keren op de fiets naar mijn huis in de jordaan terwijl het langzaam weer licht werd.
• Boterhammen met kaas en rode wijn op het balkon met vriend M. 
• Ramses Shaffy op zaterdagavond in de binnentuin waar ik woonde, opnieuw en opnieuw en opnieuw...
• En nog zoveel meer... teveel om op te schrijven. 

Michael (dag 3)

Er zijn van die klassiekers. Die je moet hebben gezien. En die ik dan niet heb gezien. De film E.T. bijvoorbeeld, die zag ik pas vorig jaar en vooral om ervoor te zorgen dat manlief zijn open mond (van verbazing) weer zou sluiten. En ja, ik vond het een prachtige film en ruim 30 jaar na dato pinkte ik eindelijk ook dat traantje weg.

Hoewel ik wel weet wat de klassiekers zijn, werden ze meestal pas ook mijn klassiekers als ik er streng op werd gewezen. Vaak door mijn broer, filmliefhebber pur sang. Of door vriendjes. Zo ging ik door mijn Italiaanse fase in de zomer waarin ik onafscheidelijk was met vriend M. De klassieker Novocento heb ik helaas nooit gezien, ik was namelijk tijdens Il Postino op de bank in slaap gevallen waardoor M. zo verontwaardigd was dat hij de 317 minuten Novocento niet aandurfde met me. Ik was eigenlijk vooral opgelucht (hoewel ik nog steeds niet aan manlief heb durven vertellen dat ik deze klassieker nog nooit heb gezien... bij deze schat)

Er kwam natuurlijk ook een Tarantino-fase, toen ik een jaar lang (heimelijk) smoorverliefd was op toenmalige vriend J. Hij brandde een cd van de soundtrack van Jackie voor me en dat vond ik een groter hoogtepunt dan welke van de Tarantino-films ook (sorry voor alle fans).

Hoewel het met deze liefde niets werd, profiteerde ik nog lang van mijn opgedane Tarantino-kennis. Want wat kwam ik ze nog veel tegen, de liefhebbers. Uiteindelijk ben ik er met een getrouwd. Terwijl hij in het allereerste begin alleen maar van Franse zwart-wit films leek te houden en we talloze avonden in filmhuizen hebben doorgebracht (ik geef toe: het was ook te mooi om waar te zijn).

Kortom, de vriendschappen en liefdes in mijn leven brachten de bijbehorende klassiekers met zich mee. Er waren grenzen - sorry C. maar ik heb The Hitchhiker's Guide to the Galaxy nog steeds niet gezien - maar ook aangename verrassingen, waaronder The Godfather. Deze klassieker zoemde natuurlijk al heel lang in mijn achterhoofd. Een licht schuldgevoel omdat ik twijfelde of ik deze nou ooit had gezien of toch niet. En het besef dat ik dat natuurlijk niet hardop kon zeggen, omdat als ik hem had gezien ik me dat natuurlijk herinnerd had.

Vorige week vrijdag was deel 1 op de Belg. Manlief kondigde het aan en haalde met glazige ogen herinneringen op aan de vele Godfather-marathonavonden in zijn leven. 'Die heb jij toch ook wel gehad?' 'Euh, neu', mompelde ik. 'Maar wel vele SATC-avonden met vriendinnen en kaasfondue!' Dat laatste negeerde hij, terwijl hij me gedecideerd op het fijnste plekje op onze bank posteerde, een glas witte wijn voor me inschonk en de zapper en mobiel buiten handbereik legde.

Gisteravond was deel 2 en nu ik moet nog 7 nachtjes slapen voor deel 3. Wat een geweldige films. Klassiekers zeg ik. Vanavond zijn de kinderen alledrie logeren en hebben lief en ik de avond voor onszelf. De mogelijkheden zijn legio, uit eten, de kroeg in... maar we kunnen natuurlijk ook even snel de DVD kopen en een marathon-avond houden.

Ps. Mijn klassiekers? Teveel om op te noemen, maar in ieder geval:

• Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain
• The Sopranos
• The Mambo Kings
• Dead Poets Society
• Shirley Valentine
• The Cider House Rules
• Eternal Sunshine of the Spotless Mind
• About Time
• Four Weddings and a Funeral
• Big Fish
• Six Feet Under

Zucht... wat is ie knap

Chillen met je mooie billen

Muts op, warme das en een zelfgemaakte lantaarn. Het is Sint Maarten en mijn kleine man loopt voor de eerste keer mee. Bij het aankleden vraag ik hem een liedje te zingen. Alsof hij het al jaren loopt, zet hij in: Sint Sint Maarten... *iets onduidelijks* ... met zijn mooie billen... chillen! Die kende ik nog niet, maar toch smelt ik. Terwijl zijn zussen erop letten dat het snoep in zijn rugzak belandt en dat hij een mooi plekje voor elke voordeur heeft, smelt ik nog wat verder. Grote A., krullenbol E. en benjamin J. Terwijl A. en J. mandarijnen en appels verzamelen, belandt het snoepgoed in de tas van E. Als we na afloop pizza eten bij vriendin T. wordt de buit geteld. Even ben ik weer terug in de tijd. Wat was ook ik blij met een grote stapel met snoep. En dat in ruil voor iets wat alleen maar leuk was om te doen. Aanbellen en een liedje zingen. Terwijl A. een mandarijn reserveert voor papa en mij een chocolaatje toeschuift, kijkt E. verliefd naar een langwerpig gekruld spekje. Zoetekauw! Job is de buit alweer vergeten en loopt zingend in de mand met playmobiel te zoeken. Vriendin T. schenkt voor ons een glas wijn in.  Tijd om te chillen.

Happy camper

Kriebel in haar buik, verkleed als piraat en een weekendtas te zwaar om zelf te tillen. Mijn grote meisje is vandaag voor het allereerst op kamp. Niet één nachtje slapen, maar meteen vier hele nachten en vijf hele dagen weg. Samen hebben we de piratenzak, door haar mama in elkaar gezet, ingepakt. Met een braakseltje, een ankertje, een entertje en een scheurbuikje. Schaterend van het lachen en alles hartstikke 'vet'. Ver voor zevenen kroop ze vanochtend bij ons in bed. Wat was het snel gegaan, vond ze, vandaag al op kamp. Op school aangekomen, wemelde het van de piraten. En ouders om uit te zwaaien. Een beetje witjes om hun neuzen want vijf hele dagen is niet niks. Een kus en knuffel voor mama, een kus en knuffel voor papa en ook deze liefmama nog een knuffel en een kus. Dan in de bus met haar neus tegen het raam. Grote ogen en waarschijnlijk nog die kriebel. Manlief M. slikt nog maar eens en lacht zijn liefste lach naar zijn grote dochter. We zwaaien haar de hoek om. Was ik maar het ankertje in haar piratenzak...

Oni

Vandaag met mijn kleine man naar Artis geweest. Hij heeft het namelijk elke dag over krokodiel en oni, dat is dan een olifant. Bij het woord krokodiel doet hij met zijn armen de groooooote mond van het groene beest na en zegt heel hard: HAP! Bij oni moet ik zingen over het olifantje in het bos, dat bij zijn moeder in de buurt moet blijven. Als ik dan in de vierde zin het weer heb over een olifantje, wordt het hem teveel en zegt hij gedecideerd: Nee! Oni! En dan blijft hij me verbeteren bij elke ' olifant'.

Tijd dus om deze favoriete woorden in het echt te zien. Met enorm veel voorpret rolde ik de babbelaar de dierentuin in. Eerste stop de apenrots. Deels dromerig, deels bedenkelijk liet hij het apengevlooi over zich heen komen. Uit de wagen wilde hij niet, alleen als hij werd getild. Maar niet in de buurt van de rand. Inmiddels bij het reptielenhuis kwam er een zacht 'api' uit de wagen. Maar het was tijd voor de krokodiel, die erbij lag alsof hij op de komst van mijn kleine man had gerekend. Languit, bek wijd open gesperd en tanden op scherp. Toen de leeuwen, die net werden gevoerd. Reden voor de leeuw een enorme brul te laten horen. De giraffen. De zebra's en een paar onbekende vreemde vogels. De zeeleeuwen en de pinguïns, heel veel vissen en als hoogtepunt de familie oni! Waarvan de baby-olifant probeerde weg te lopen, maar streng terug werd getetterd door de rest van de familie.

De flamingo's heeft hij niet gehaald, toen lag hij al te dromen over tetterende slurfen en lopende zebrapaden. En ik? Ik beleefde het door de ogen van mijn bijna tweejarige. Een wondermooie wereld. En een onvergetelijke dag.

Vreemde vogel

Eerste keer

Zijn allereerste paar gympies!

Kacheltje en kuipslab

Je voorbereiden op je trouwdag is net zoiets als je voorbereiden op de eerste keer bevallen of de eerste keer afrijden. Je hebt eigenlijk geen idee! Het meeste is inmiddels wel geregeld. Op een paar kleinigheden na als welke onderbroek trek ik aan (too much information?) en waar vind ik een kuipslabbetje voor Job (hij heeft namelijk een heel chique Woolford overhemd aan). Kleinigheidjes. Nog onder de zonnebank. Oor weer laten horen. En samen nog even ontspannen, was de tip van een vriendin. Klinkt goed, maar met drie kinderen best een logistieke uitdaging. Ik kijk naar het zoveelste lijstje en bedenk wat ik eens zal opschrijven onder het kopje mentaal voorbereiden...
1. Goed slapen (lees in comateuze toestand als ik mijn kussen alleen al ruik, dus dat komt goed. Check!)
2. Ja, ik wil! voor de spiegel oefenen (elke ochtend. Check!)
3. Veel filmkussen met mijn aanstaande (ze noemen ons wel Scarlett en Rhett. Check!)
4. Nog vaak het woord aanstaande gebruiken, het is immers de laatste week (Check!)
...

Zucht! Ik zei het al. Voorbereiden op je trouwdag is onbegonnen werk. Genieten dan maar. Dat was immers het magische woord tijdens mijn zwangerschapsverlof. Iedere dag vertelde iemand me wel: "Nog even genieten hoor" (alsof het na de bevalling voor eens en voor altijd afgelopen zou zijn) Dus dat staat nu op mijn lijstje: 1. genieten! Vannacht lukte het al een beetje, toen aanstaande (Check!) M. - zo kacheltje als wat van zijn bachelor - tegen me aan kwam kruipen en luid verkondigde: "Schat, je bent de allermooiste, de allerliefste en ik houd zooooooooveeeeeel van je". Vanmorgen kon hij zich daar niets meer van herinneren. Maar ik weet wel beter. Hij galmde het namelijk in mijn goede oor.

Stapperdestap

Een week geleden kwam ik op de crèche en keken S. en T. me stralend maar tegelijkertijd een beetje schuldig aan. "We wisten niet of we het je nou moesten vertellen of niet." "Hij heeft gelopen", bracht ik uit terwijl ik zowel blijdschap als teleurstelling voelde. "Nouja, twee stappen maar", probeerden ze de pijn  wat te verzachten. De kleine man had zich allang tegen me aangeklemd en sloeg nog wat steviger zijn armpjes om me heen. "Ga je het voordoen aan mama?", fluisterde ik in zijn oor. Waarop een duidelijk 'néh'  klonk terwijl hij zijn hoofd heen en weer schudde. Ook de dagen daarop kreeg ik hem niet achter zijn loopwagen vandaan. Elke poging hem naar me toe te laten lopen, resulteerde in een brede grijns en 'mama-tillen-armpjes' in de lucht. Maar zelfstandig lopen, ho maar. Vier dagen werken leken ineens een eeuwigheid en ook zo zonde van mijn tijd. Straks miste ik de eerste stappen van mijn zoon. Echte stappen dan hè, dus meer dan die twee van de crèche. Je moet jezelf als werkende moeder iets wijsmaken. En vanavond - nadat we samen opa hadden uitgezwaaid - deed hij het. Hij liet zijn loopwagentje voor wat het was en deed vier stappen! Vier stevige en zekere stappen. Zo mooi had ik ze nog nooit gezien. En om duidelijk te maken dat het geen toevalstreffer was, maakte de kleine man zich los uit mijn armen en deed nog eens vier stappen terug naar zijn loopwagen. Als twee glimwormen hebben we zitten grijnzen. Had hij ze speciaal bewaard voor mij, die allereerste echte?! Ik weet het bijna zeker.

Eerste stapjes

Vandaag zette hij ze dan... wiebelig en handjes om de pinken van papa geklemd. Stap één... lachend en onder zijn wimpers glurend of mama het wel zag. Stap twee en stap drie... wereld hier ben ik!

Eerste én laatste keer

Ik ben een voorstander van eerste keren! Die maken het leven spannend en verrassend. Denk maar terug aan alle eerste keren dat je iets deed. De eerste zoen, de eerste keer autorijden, de eerste keer alleen op reis... Als je ouder wordt, worden eerste keren zeldzamer maar daarom niet minder bijzonder. Dit weekend prikte ik in mijn agenda een datum om mijn trouwjurk te passen. Mijn eerste keer, dacht ik hardop. De verkoopster moest lachen.

Het is een eerste keer waar ik nooit zo mee bezig ben geweest (hoe anders dan die eerste zoen). Trouwen, dat was vooral iets voor anderen. Niet voor mij. Tot mijn lief en ik de kleine man kregen en we toch wel het een en ander wilden regelen. Zouden we dan toch niet... dacht ik. Met deze grote man wilde ik wel tot in het bejaardentehuis. Het verdween weer naar de achtergrond en we woonden heerlijk ongeregeld verder met ons quilt-gezin, tot hij op zijn knieën ging. En nu zit ik midden in de voorbereidingen van ons voorgenomen huwelijk. Wat heel veel eerste keren met zich meebrengt. Oh en ik heb er ook een heimelijk genoegen bij: andere vrouwen (en het gezelschap eromheen!) bespieden die een bruidsjurk uitzoeken. Hilarisch! Helaas was dat bij het slagen voor mijn trouwjurk meteen de eerste én de laatste keer.

Kan ik deze eindelijk ook een keer gebruiken! (bron: http://www.foksuk.nl/)