De r van schrijven, rennen en septemberrrrblues (dag 1)

Bijna precies een jaar geleden deed ik het. En verrek, sinds vandaag kriebelt het. Tijd voor een blog-marathon zoemt het al de hele dag in mijn hoofd. Het heeft vast iets te maken met de maand september, de regen die onophoudelijk lijkt te vallen en de eerste najaarsgriep die me al te pakken heeft. Septemberblues? Kom maar op, denk ik, dan hebben we die maar gehad voor de rest van de herfst en winter. Maar als je diep in mijn hart kijkt, wil ik hem ook wel eens een jaartje overslaan.

Dus ben ik - ondanks staat lappenmand - begonnen met hardlopen (de laag stof op mijn Nikes was beschamend lachwekkend). Samen met Dolf Jansen. In mijn oor dan. Leek me leuker dan Evy, die loopt al met de rest van de wereld. En Dolf maakt me aan het lachen, wel zo prettig tijdens iets wat niet mijn favoriete bezigheid is. Bloggen dus wel. Maar toch schiet het er bij in. Vandaar dus... dat zoemen in mijn hoofd. Een blog-marathon van 30 dagen. Elke dag 1 blog. Gewoon omdat het  kan, nouja dat hoop ik dan. Ik deed het al eerder. Twee keer eerder. En dat beviel. Het was leuk en verbazingwekkend dat het me lukte om elke dag een blog te schrijven. Waar het vandaan kwam? Ik had soms geen idee. Dat is het wonder van gewoon maar gaan zitten schrijven. En dat wonder moet dus de septemberblues buiten de deur houden. Samen met die afgestofte hardloopschoenen en Dolf. Ambitieus? Misschien. Maar aantrekkelijker dan die lappenmand.

een schoenendoos met een laagje stof, dat moeten mijn hardloopschoenen zijn...

Klaar voor de start...

Nog maar drie weken is het. Drie weken waarin werk en school weer begonnen zijn. Niks mis mee. Oudste is als een vis in het water op de middelbare, middelste net terug van haar eerste kamp en jongste loopt rond op school alsof die van hem is. Ook manlief heeft de draad weer opgepakt. Druk dat wel, maar prima, vindt hij. Zo vliegt hij van Berlijn heen en weer en lacht me geruststellend toe vanachter zijn laptop 's avonds: "heel even wat mailtjes wegwerken".

Op mijn werk is het eigenlijk ook leuk. Terwijl ik tijdens mijn vakantie nog een scenario probeerde te bedenken om geld te verdienen met vakantie, viel het alleszins mee. De dagen zijn gevuld met leuke nieuwe plannen en gezelligheid met collega's. Je zou bijna vergeten dat het werk was. Nog iets te klagen dan? Helaas wel. Sinds drie weken is de vermoeidheid weer mijn leven in geslopen. De dag kom ik door, maar 's avonds kun je me opvegen. En omdat dat laatste niemand doet, heb ik besloten dat ik diegene dan maar moet zijn. Want ik weet natuurlijk wel dat het komt omdat ik te weinig beweeg. Met vier dagen zittend achter een laptop, is het hollen en vliegen met kinderen niet voldoende tegenwicht. De twee trappen in huis in combinatie met mijn vergeetachtigheid helpen een beetje, maar zijn ook niet genoeg.

Ik moet gaan beginnen met sporten. Manlief traint sinds de zomer drie ochtenden in de week en het is hem aan te zien (knapperd!). Hij barst van de energie en daar steek ik dan een beetje lafjes bij af. Ook merk ik dat ik teveel op hem mopper, omdat ik moe ben. Logisch? Nee! Slim? Allerminst, zeker omdat hij zo'n knapperd is. Dus heb ik hem van de week mijn oprechte excuses aangeboden, beterschap beloofd en gevraagd of hij mijn stok achter de deur wil zijn. Ik ga namelijk hardlopen.  Eigenlijk niet iets om van de daken (lees: blog) te schreeuwen als je nog niet eens begonnen bent. Maar je begrijpt, ik kan alle stokken gebruiken die er zijn. De app staat al op mijn mobiel en mijn hardloopschoenen zijn uit de doos gehaald. Klaar voor de start...

Hoop ik dus. 

Aylan

Ik krijg het beeld niet van mijn netvlies. Aylan. Hij leeft niet meer. Zijn kleine lichaam is aangespoeld. Dood en onvoorstelbaar kwetsbaar zoals hij daar ligt. Hij was op de vlucht. Samen met zijn vader Abdullah, zijn moeder Rehanna en zijn broertje Galip. Ik lees dat zijn moeder en broertje net als Aylan zijn verdronken. Ik kan het niet helpen om te denken dat het lot van de moeder een zegen is. Hoe had ze met dit verlies kunnen leven? De vader bevestigt dit in een interview met de BBC: "alles is weg nu". In zijn ogen de wanhoop als hij vertelt dat zijn kinderen de mooiste kinderen van de wereld waren. Ze maakten hem elke dag wakker om met hem te spelen. Wat is er mooier dan dat?

Ik hoef niet naar de foto te kijken om opnieuw Aylan voor me te zien. Zijn rode shirt, zijn lieve mollige armpjes, zijn schoentjes die zijn moeder waarschijnlijk bij hem heeft aangetrokken. Drie jaar oud nog maar en hij leert de wereld een les. De les om niet weg te kijken. Aylan geeft de eindeloze stroom vluchtelingen - wiens verhalen we onmogelijk allemaal kunnen leren kennen - een gezicht en een stem met de verhalen die over hem geschreven worden.

Kijk naar zijn foto en vraag om de grenzen te sluiten. Kijk naar zijn foto en maak harde opmerkingen. Kijk naar zijn foto en doe niets. Het is onmogelijk. Dat hoop ik.

Aylan is samen met zijn broertje en moeder afgelopen vrijdag begraven in hun geboorteplaats Kobani in Syrië. Canada, waarheen het gezin ooit wilde vluchten, heeft de vader aangeboden alsnog te komen. Hij wil niet meer. Voor hem is het te laat. Laat het niet te laat zijn voor alle andere vluchtelingen. Deze wanhopige en dappere gelukszoekers. Op zoek naar wat geluk voor al die mooiste kinderen van de wereld.

Aylan gaf vluchtelingen een gezicht. Deze foto geeft hem en zijn broertje Galip een gezicht. 

Yellow submarine

Sail! Je hebt er vast iets van meegekregen. Langs de kade, op een boot, in de krant of op Facebook. Vijf jaar geleden heb ik zeil noch schip gezien. Kleine man was net geboren, dus 's avonds deden we ons slaapkamerraam open om het vuurwerk in de verte te zien. Vuurwerk is zelden zo mooi geweest. Maar deze keer verlangde ik meer. Dat leek goed te komen.

School deed een oproep: welke ouders willen meevaren op een tall ship tijdens Sail?  Ik moet bekennen dat ik er iets eerder bij was dan bij de jaarlijkse oproep om de klaslokalen schoon te maken. Karma? Een dag later werd de boottocht ingetrokken en stond ik als hulpouder aangemeld voor een bezoek aan Zeeheldeneiland, gesponsord door de ING. Lees: een drijvende zandbak waar kinderen konden geschminkt (wachttijd vijf kwartier), met een oranje leeuw op de foto en in een piepkleine zandbak munten konden opgraven (onvoorstelbaar populair, kleine man heeft het er nog over). Het was een enerverende dag. Lees: nog steeds had ik amper iets van Sail meegekregen, behalve dus die zandbak, de openbare toiletten een kwartiertje verderop, natte voeten op het pontje van java-eiland naar Noord en als gevolg daarvan een duivels, gelukkig slechts theoretisch dilemma welk kind ik het eerst zou redden. Ik verlangde meer.

Van mijn lief moest ik het niet hebben. Lees: veel te druk en na één boot heb ik ze allemaal wel gezien. Wel van mijn nichtje, die me uitnodigde om bij haar op de Piet Hein-kade naar het vuurwerk te komen kijken. Tussen de ooh's en aah's kletsten we bij, wat alweer veel te lang geleden was, en zelfs grote man was onder de indruk. Kleine man ook, hij bleef ons een gelukkig nieuwjaar wensen. Op de terugweg viel hij op de fiets in slaap. Sail 2015 was geslaagd.

Dat het nog beter kon worden, begreep ik zondagochtend, toen ik uit mijn bed werd getrommeld omdat er nog plek was op een boot. Werk je al jaren hard aan je carrière, blijken je ouders de ultieme connectie tot de boot van Jantje's verjaardag. Lang leve R. die dit had geregeld. Oudste mocht mee, maar verkoos haar huiswerk te maken. Nog een beetje beduusd van deze mededeling stapte ik een halfuurtje later aan boord. Ruim twee uur voeren we over het IJ in de kielzog van de Soeverijn. Elk bootje en tall ship heb ik gezien. Mijn favoriet? De brutale yellow submarine die plotseling kopje boven kwam. Terwijl het liedje in mijn hoofd bleef hangen, kreeg ik die glimlach niet meer van mijn gezicht.

Sail 2015. Hij kan de boeken in hoor...

Happy Sail!

Bam!

Het is een week van mijlpalen. Kleine man vijf jaar. Middelste naar de bovenbouw. En oudste naar de middelbare. De middelbare! In de zomervakantie zoemde het woord - met uitroepteken - vaak door mijn hoofd als ik naar haar keek. Mijn blonde stoere meisje. Want een meisje is ze nog. Gelukkig, vind ik stiekem. Nog geen gepuber. Geen rollen met haar ogen. Wel mondig, maar op een grappige manier. De zomer ging op aan stunten op haar zelf gekochte BMX-fiets, kampvuurtjes maken, serieuze wonden schminken, Duck's lezen (stiekem ook de Tina), schaken met haar vader, pesten met de rest van het gezin, koken, zwemmen en haar kleine broertje leren racen door de wijk. Ook moesten er boeken gekaft, want na de vakantie... "Vind je het spannend?", vroeg ik meerdere malen. Haar antwoord bleef hetzelfde ook al kwam de eerste schooldag dichterbij: "Mwoah, niet echt", terwijl ze haar schouders ophaalde en daarmee haar lange blonde haren naar achteren schoof.

"Hoe gaan we dat doen?", vroeg ik manlief meerdere malen. Zijn antwoord bleef hetzelfde ook al kwam de eerste schooldag dichterbij: "Gewoon", terwijl hij me lachend aankeek. Op mijn "ik wil niet dat ze een sleutelkind wordt hoor", lachte hij nog wat breder. "En ik wil ook dat je voortaan goed bereikbaar bent op je werk overdag, want ze gaat vast en zeker bellen".

Mijn lief kent zijn kind. Hij hielp met kaften, regelde een telefoon zodat ze voortaan zou kunnen appen met haar vrienden (ze zat inmiddels wel heel alleen op KIK) en had een serieus gesprek met haar op de avond voor de eerste schooldag (ik hoorde ze lachen). En oudste? Die hield niet op met vertellen dat ze pas om kwart over twaalf op school moest zijn die maandag. Om kwart over twaalf! "Dan zijn jullie toch al naar je werk he?" Diezelfde lach als haar vader. "Ik kan thuis werken, als je dat prettig vindt." Ze keek bijna alsof ze met haar ogen ging rollen, maar zei toen lief: "Dat hoeft niet hoor".

En nu zijn we alweer een week verder. Een week waarin ze zelfstandig van en naar school fietst. Op tijd komt. Beste vrienden L. en P. veilig aan haar zijde. Een week waarin ze slechts twee keer belde (mij, haar vader pakte niet op), één keer omdat ze haar schoen niet kon vinden (ik vond hem 's avonds in de wasmand) en één keer om te vertellen dat ze na een uurtje alweer vrij was. Ze heeft een filmpje gemaakt in Eye, bijna 28 namen uit haar hoofd geleerd, op haar rooster getuurd, gekanood en gefree-runned en gepuzzeld hoe ze haar boeken het meest efficiënt van het ene huis naar het andere krijgt ("papa, kun jij me morgen brengen naar mama?"). Het belangrijkste, haar ogen stralen. Ze vindt het leuk. Aan tafel vertelt ze honderduit voor haar doen. Bam!, roept ze regelmatig om haar verhalen kracht bij te zetten.

"Bam!?", vraag ik.
"Ja", lacht ze.
"Je weet wel, BAM!!!!"
De middelbare schooltijd is officieel begonnen.

Poo(hee)!

En dan besluit je je haar niet meer te wassen met shampoo. No poo(ha)! In het vooruitzicht? Nooit meer keuzestress voor het schap met haarverzorging. Nooit meer ergernis aan alle marketingkul en loze beloftes op de fles. Geen klitten meer. Wel glans. En misschien wel krullen.

Mijn experiment begon met een vliegende start, want vakantie. Mocht mijn haar vet worden (en dat werd het), dan zou ik zakelijk gezien niet minder serieus worden genomen. Privé had ik niet zoveel te verliezen. Mijn lief is al lang geleden gestopt met zijn haar te wassen met shampoo, dus hij ondersteunde mijn project bemoedigend. Zelfs nog toen mijn haar al ruim een week verborgen zat in een oncharmant (glimmend) knotje. Mijn vriendinnen waren met name nieuwsgierig hoe het me zou vergaan. "Als het jou nou bevalt, misschien kunnen wij dan ook..." Dat idee. En de kinderen deden mee. Kleine man al ruim een jaar, zonder dat hij zich er van bewust is. Middelste omdat we haar gewoonweg niet meer de shampoo aanreikten in bad of onder de douche. En oudste bewust: "ik doe met je mee!"

Inmiddels ben ik bijna een maand verder. De status? Ik heb het niet volgehouden. Ondanks dat ik mijn haar om de dag spoelde met water werd mijn haar razendsnel vet, met name op mijn hoofdhuid en bij mijn haarwortels. Een vies gevoel, alsof je niet helemaal schoon bent. Ook kreeg ik mijn haar niet meer in model. En dat oncharmante (glimmende) knotje bleek niet mijn look... Vriendinnen zeiden dat het meeviel. Manlief raadde me aan niet zoveel aan mijn haar te zitten (tevergeefs). Maar na twee en een halve week greep ik naar de fles. Mijn schone middenscheiding woog ternauwernood op tegen de teleurstelling dat ik het niet had volgehouden.

De herkansing kwam met een weekje kamperen. De shampoo bleef thuis en de douche op de camping bleek van het type 'pisstraal' dus volhouden was makkelijk deze keer. Weer thuis (met het inmiddels gehate knotje) bleek alleen spoelen niet bestand om vijf avonden kampvuur uit mijn haar te wissen. Weer gewassen dus. Het experiment was nu officieel mislukt. Bij mij dan. Oudste en middelste hebben in de afgelopen maand geen shampoo gebruikt en lopen met gezond glanzende en heerlijk ruikende koppies rond. Een kwestie van hormonen misschien? Ben ik te volwassen voor no poo? Manlief bewijst het tegendeel. Maar hij zit niet zo vaak aan zijn haar als ik de afgelopen vier weken...

Ik geloof nog steeds dat je prima zonder shampoo kunt. En tijdens mijn experiment heeft mijn haar - hoewel vet - helemaal niet gestonken. Elke ochtend snuffelde manlief braaf op verzoek en ook vriendinnen T. en W. vonden mijn haar prima ruiken: "het ruikt gewoon naar haar."  Mijn twijfel zit meer in de overbruggingsperiode. Hoe kom je die door? Op internet lees ik dat die wel acht weken kan duren, minstens. Zucht! Ik was niet eens halverwege en gaf al op. Volgend jaar zomer een nieuwe poging? Wie weet. Misschien wel eerder. Ik hoop het.

Bijna vijf

Morgen word je vijf. Maar mijn gedachten gaan terug in de tijd. Naar vijf jaar geleden toen je nog in mijn buik zat en ik zo nieuwsgierig naar je was. Eenmaal op mijn buik was het alsof ik je al kende. Je rook vertrouwd en ik vond je mooier dan mooi. Te klein voor je rompertje maar alles zat erop en eraan. Zo perfect als een wonder kan zijn. Het moederschap schopte me op een roze wolk waar mijn wereld tegelijkertijd groter en kleiner werd. 

De jaren die volgden, waren vol van eerste keren. De eerste keer lachen, de eerste keer zitten, de eerste keer stappen. Wiebelend, schaterend en genietend. Jij en ik.  Naar de crèche, terwijl ik voor de deur het wenuurtje wegkeek op de klok in de auto. Eenmaal weer aan het werk, voelde ik vlinders als het tijd was om naar huis te gaan. In gedachten zag ik je al je armpjes naar me uitstrekken. De grappige geluidjes die je maakte, vormden langzaam je eerste woordjes. Ballllll en Tieta (auto) maar ook mammmma en paaapa. Praten werd net zo leuk als de balllll en binnen de kortste keren kletste je de oren van mijn hoofd. 

Dat is nog niks veranderd. Je bent een klein potje met grote oren en je dag bestaat uit vragen en vertellen, vanaf opstaan tot slapen. De wereld moet begrepen en ontdekt. Het liefst hand in hand, want dat is minder eng. En de avonturen liggen voor het oprapen. Naar school, vriendjes maken, een eerste partijtje, poes aaien, varen in een bootje, kamperen in een tent, fietsen zonder zijwieltjes... Ik bekijk de wereld door jouw ogen en zie zoveel nieuws en moois. Ik verbaas me over je lange benen, je eindeloze wimpers en het springen van mijn hart als ik je zie slapen. Nog steeds. 

Jou groot brengen kan me overweldigen van geluk maar ook van onzekerheid. Doe ik het wel goed? Niet teveel van dit? Of te weinig van dat? Op dat soort momenten ben jij mijn spiegel. En stelt je scheve glimlach gerust. Kleine kinderen, kleine zorgen, denk en hoop ik. Ik tel mijn zegeningen. Zorgen en verdriet kunnen nog worden weggekust.  

Morgen word je vijf. The days are long, but the years are short. Tenminste, zo lijkt het als je terugkijkt. Vooruit dus weer die blik. De kamer versieren en cadeautjes inpakken. En straks nog even bij je kijken hoe je ligt te slapen. En als mijn hart dan een sprongetje maakt, droom jij nietsvermoedend over taartjes en ballonen. 

van baby...

naar bink